Γιατί τη Σίσσυ Χρηστίδου;

Ο Κωνσταντίνος Αντωνάτος απαντά στο ερώτημα γιατί το MEGA να αντικαταστήσει τη Φαίη Σκορδά με τη Σίσσυ Χρηστίδου.

Υπάρχουν τηλεοπτικά πρόσωπα που τα αγαπάς εύκολα και άλλα που τα απορρίπτεις επίσης εύκολα. Και μετά υπάρχει η Σίσσυ Χρηστίδου. Μια γυναίκα που προσωπικά μου έχει δημιουργήσει ένα από τα πιο περίεργα τηλεοπτικά συναισθήματα των τελευταίων χρόνων.

Γιατί, για να είμαστε απολύτως συνεννοημένοι, διαφωνώ μαζί της. Και μάλιστα συχνά, έντονα. Διαφωνώ με τον τρόπο που επιλέγει να χειριστεί ένα θέμα, με την ένταση που μπορεί να δώσει σε μια συζήτηση, με εκείνη τη σχεδόν δικανική διαδικασία που ενίοτε στήνεται στο πλατό του "Χαμογέλα και Πάλι". Υπάρχουν Σαββατοκύριακα που τη βλέπω και σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται κάθε θέμα να έχει κατηγορούμενο, εισαγγελέα, συνήγορο και τελική αγόρευση πριν πάμε διαφημίσεις. Κι όμως τη βλέπω. Και, κυρίως, την υπολογίζω.

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η απάντηση στην ερώτηση "γιατί τη Σίσσυ Χρηστίδου;" όταν μιλάμε για την απόφαση του MEGA να τη μεταφέρει στο καθημερινό πρόγραμμα. Γιατί είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους στην ελληνική τηλεόραση που μπορούν να σε κάνουν να διαφωνήσεις πραγματικά μαζί τους. Όχι να βαρεθείς ή να αδιαφορήσεις, αλλά να διαφωνήσεις. Και, πιστέψτε με, στην τηλεόραση του "ναι, αλλά να μην παρεξηγηθούμε", αυτό είναι σχεδόν προσόν.

Δεν κάνει πια την εκπομπή που θα ήθελα να βλέπω

Έχω μια αδυναμία στο μαγκαζίνο ποικίλης ύλης. Το έχω γράψει, το έχω πει και μάλλον θα συνεχίσω να το λέω μέχρι να σταματήσει να ενδιαφέρεται και ο τελευταίος άνθρωπος στο δωμάτιο. Μου αρέσει η τηλεόραση που μπορεί να περάσει από μια συνέντευξη σε ένα παιχνίδι, από ένα τηλεοπτικό θέμα σε μια χαζομάρα, από ένα τραγούδι σε μια συνταγή χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για την ελαφρότητά της. Το "Χαμογέλα και Πάλι" δεν είναι πια αυτή η εκπομπή και, για να είμαι ακριβής, νομίζω ότι εδώ και καιρό δεν θέλει καν να είναι.

Η ενημέρωση έχει καταλάβει ένα τεράστιο κομμάτι της εκπομπής. Υπάρχουν πρωινά που η πρώτη μιάμιση ώρα μπορεί να περάσει μέσα σε μια βαριά επικαιρότητα, με ζωντανές συνδέσεις, ρεπορτάζ, πολιτικές ή κοινωνικές προεκτάσεις και μια Σίσσυ Χρηστίδου εμφανώς αποφασισμένη να μην περάσει απλώς στο επόμενο θέμα επειδή "είμαστε ψυχαγωγική εκπομπή". Εμένα αυτό με κουράζει κάποιες φορές. Και την ίδια στιγμή αναγνωρίζω ότι είναι απολύτως δικό της. Γιατί το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε όταν κρίνουμε έναν παρουσιαστή είναι να τον κρίνουμε μόνο με βάση την εκπομπή που θα θέλαμε εμείς να κάνει. Η Σίσσυ δεν κάνει την εκπομπή που θα έφτιαχνα εγώ. Κάνει, όμως, ξεκάθαρα την εκπομπή που θέλει εκείνη να κάνει. Και αυτή η διαφορά είναι σημαντική.

Η Σίσσυ δεν σχολιάζει. Παίρνει θέση

Η Σίσσυ Χρηστίδου έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια ένα μαχητικό ύφος στο ενημερωτικό κομμάτι της εκπομπής της. Με κουράζει όσο δεν πάει, αλλά της το δίνω. Θα πει το δικό της, με βάση την agenda που ακολουθεί, και θα το κάνει να φανεί φυσικό. Δεν κάθεται απέναντι από ένα θέμα για να το παρατηρήσει, αλλά μπαίνει μέσα σε αυτό. Θα θυμώσει, θα σηκώσει τον τόνο της φωνής της, θα επανέλθει σε μια ερώτηση αν θεωρεί ότι δεν απαντήθηκε, θα κοιτάξει τον συνομιλητή της με εκείνο το βλέμμα που σε ενημερώνει ότι η συζήτηση δεν πρόκειται να τελειώσει επειδή εσύ αποφάσισες πως είπες αρκετά.

Μερικές φορές θεωρώ ότι το παρακάνει. Και άλλες φορές όντως το παρακάνει. Σκέφτομαι ότι αν δεν το έκανε βέβαια, δεν θα ήταν η Σίσσυ Χρηστίδου του σήμερα. Και κάπου εκεί βρίσκεται η δική μου περίεργη σχέση μαζί της ως τηλεθεατή και ως ανθρώπου που ασχολείται επαγγελματικά με την τηλεόραση. Δεν συμφωνώ απαραίτητα με τη θέση της. Με ενδιαφέρει, όμως, ότι υπάρχει. Γιατί γύρω μας υπάρχει μια ολόκληρη τηλεοπτική γενιά παρουσιαστών που έχει εκπαιδευτεί στην τέχνη της μη άποψης. Μιλούν για πέντε λεπτά, λένε κατά κύριο λόγο δημοσχεσίτικες ανουσιότητες και στο τέλος δεν είσαι απολύτως βέβαιος τι είπαν. Συμφωνούν, διαφωνούν ή απλώς διάβασαν λίγο πιο δυνατά τη σκαλέτα ή πήραν brief από το ακουστικό, κανείς δεν θα το μάθει. Η Σίσσυ δεν έχει αυτό το πρόβλημα. Ξέρεις τι πιστεύει. Μερικές φορές ξέρεις περισσότερο απ' όσο θα ήθελες, αλλά ξέρεις.

Το "Χαμογέλα και Πάλι" έχει ένα πολύ συγκεκριμένο κέντρο

Πολλές φορές συζητάμε για τηλεοπτικές παρέες. Ποιος έχει χημεία με ποιον, ποιος συμπαθεί ποιον, ποιοι κάνουν διακοπές μαζί και ποιοι σταματούν να μιλούν ακριβώς τρία λεπτά μετά τους τίτλους τέλους. Στην εκπομπή της Σίσσυς Χρηστίδου, όμως, τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα. Υπάρχει κέντρο και το κέντρο είναι εκείνη. Και η παρέα (της). Όχι με την παλιά, αυταρχική έννοια της κεντρικής παρουσιάστριας που μοιράζει τον τηλεοπτικό χρόνο σαν να παραχωρεί οικόπεδα. Η Σίσσυ ακούει τους συνεργάτες της, τους αφήνει να διαφωνήσουν μαζί της και, συχνά, οι διαφωνίες αυτές γίνονται κομμάτι της ίδιας της εκπομπής. Με πλάκα, με πείραγμα, με έναν διάλογο με τον Σταματόπουλο που κανεις ποτέ δεν χρειάστηκε. Αλλά το φτιάχνει δικό της. Το "Χαμογέλα και Πάλι" έχει τη δική της ψυχοσύνθεση. Έχει τις ευαισθησίες της, τις εμμονές της, τα νεύρα της, το χιούμορ της. Ακόμη και οι υπερβολές του είναι δικές της.

Αυτό είναι πιο σπάνιο απ' όσο νομίζουμε. Υπάρχουν εκπομπές που αν αλλάξεις τον παρουσιαστή και κρατήσεις την ίδια σκαλέτα, τους ίδιους συνεργάτες και τα ίδια βίντεο, πιθανότατα θα χρειαστείς μερικές ημέρες για να καταλάβεις τη διαφορά. Αν βγάλεις τη Σίσσυ Χρηστίδου από το "Χαμογέλα και Πάλι", δεν υπάρχει "Χαμογέλα και Πάλι". Υπάρχει απλώς ένα πλατό στο MEGA.

Τελικά, γιατί τη Σίσσυ;

Πέρσι έγραψα ότι η Σίσσυ Χρηστίδου είναι ένα δύσκολο case study. Έναν χρόνο μετά, δεν έχω αλλάξει γνώμη. Ίσως μάλιστα να είμαι ακόμη πιο βέβαιος. Δεν είναι η παρουσιάστρια που θα συμφωνήσω μαζί της σε όλα. Δεν είναι η εκπομπή που θα έφτιαχνα αν κάποιος μου έδινε τέσσερις ώρες τηλεοπτικού χρόνου - Θεός φυλάξοι τον άνθρωπο που θα το κάνει. Δεν είναι καν πάντα η τηλεόραση που θέλω να βλέπω. Αλλά είναι τηλεόραση με ταυτότητα. Και αντιλαμβάνομαι γιατί το MEGA τη βάζει στο καθημερινό.

Και η Σίσσυ Χρηστίδου έχει καταφέρει κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικότερο από το να είναι απλώς συμπαθής. Έχει γίνει αναγνωρίσιμη όχι από τα μαλλιά της, τα ρούχα της ή τον τρόπο που λέει καλημέρα, αλλά από τον τρόπο που αντιδρά απέναντι στα πράγματα. Ξέρεις περίπου τι θα την ενοχλήσει, ξέρεις πού θα επιμείνει, ξέρεις πότε θα θυμώσει. Μπορείς ακόμη και να προβλέψεις πότε θα διαφωνήσεις μαζί της. Αλλά αυτό σημαίνει πως έχει χαρακτήρα. Κουραστικό, θα πει κάποιος. Χαρακτήρα βέβαια.

Οπότε, γιατί τη Σίσσυ Χρηστίδου; Γιατί σε μια τηλεόραση που φοβάται όλο και περισσότερο να αποκτήσει προσωπικότητα, εκείνη έχει παραπάνω απ' όση χρειάζεται. Και, μεταξύ μας, προτιμώ να με εκνευρίζεις λίγο παρά να μη μου προκαλείς απολύτως τίποτα.