Υπάρχουν ειδήσεις που σε κάνουν να θυμώνεις. Υπάρχουν ειδήσεις που σε στεναχωρούν. Και υπάρχουν και εκείνες οι σπάνιες περιπτώσεις που σε κάνουν να χαμογελάς με μια δόση απορίας για το πώς ακριβώς φτάσαμε ως εδώ. Η δήλωση της Ρίας Ελληνίδου ανήκει μάλλον στην τρίτη κατηγορία.
Το χρονικό είναι λίγο πολύ γνωστό. Τη ρώτησαν (τη ρώτησε η Κόνι Μεταξά συγκεκριμένα, όχι ο Νίκος Χταζηνικολάου) στα MAD VMA με ποια celebrity δεν θα άφηνε ποτέ μόνη τον σύντροφό της. Όπου σύντροφος, ο Δημήτρης Αλεξάνδρου.
*Δικαίωμα: Ο Αλεξάνδρου για τους millennial gay είναι ό,τι ήταν η Ματσούκα για τους straight στις αρχές των 00s. Μην κάνουμε τώρα ότι δεν καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας.
Εκείνη απάντησε ότι θα φοβόταν περισσότερο να τον αφήσει με άντρα παρά με γυναίκα, γιατί "με τα αγόρια ποτέ δεν ξέρεις". Και όλο αυτό με τόσο αθώο τρόπο, που δεν έθιγε και τον ανδρισμό του. Μιλούσε για αυτόν που θα την έπεφτε στο αγόρι της, όχι το ίδιο το αγόρι της τόσο. Οπότε μιλάμε για τον Χ σύντροφο, όχι αποκλειστικά τον συγκεκριμένο.
Μέσα σε λίγες ώρες το απόσπασμα έκανε τον γύρο του διαδικτύου, ο Ανδρέας Μικρούτσικος αναρωτήθηκε (γελώ) αν η τραγουδίστρια υπονοεί ότι ο σύντροφός της είναι γκέι και ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος (τελείως στερεοτυπικά) χαρακτήρισε τη δήλωση "μία από τις πιο ομοφοβικές φράσεις που έχουν ακουστεί". Κουλό όλο.
Το plot twist δεν το είδε κανείς.
Εν τω μεταξύ εγώ όλες αυτές τις μέρες σκεπτόμενος τι ακριβώς σήμαινε αυτό που είπε η Ρία καταλήγω ολοένα και περισσότερο στο ακριβώς αντίθετο: η Ρία Ελληνίδου για μένα είναι το αντίδοτο στην ομοφοβία.
Όχι επειδή είπε κάτι βαθυστόχαστο. Σιγά. Ούτε επειδή ξαφνικά ανακάλυψε κάποια κοινωνική αλήθεια που μας διέφευγε. Αλλά γιατί η ατάκα της, είναι απολύτως αστεία και την ίδια στιγμή χωρίς εκείνη να το καταλάβει, αποκαλύπτει πόσο έχει αλλάξει η κοινωνία.
Για σκεφτείτε το λίγο.
Υπήρξε μια εποχή που ο γκέι άντρας ήταν ο αόρατος άνθρωπος του δωματίου. Ήταν εκεί, αλλά έπρεπε να μην είναι πολύ εκεί. Να μην ακούγεται, να μην φαίνεται, να μην υπενθυμίζει διαρκώς την ύπαρξή του στους υπόλοιπους. Για χρόνια ολόκληρα η συζήτηση ήταν πώς θα αποκτήσει ορατότητα, πώς θα γίνει αποδεκτός, πώς θα πάψει να θεωρείται κάτι ξένο ή εξωτικό.
Και τώρα βρισκόμαστε στο 2026 και μια λαϊκή τραγουδίστρια δηλώνει δημόσια -κάπως ειρωνικά, κάπως χιουμοριστικά αλλά ξέρει η πάπια πού είναι η λίμνη- ότι η μεγαλύτερη απειλή (όταν δεν κοιτάζει) για τη σχέση της μπορεί να είναι ένας άλλος άντρας.
Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι περιθωριοποίηση. Αυτό είναι πλήρης συμμετοχή στην αγορά. Και μάλιστα χωρίς ποσοστώσεις.
Καλώς ήρθατε στην αγορά
Κάποτε η κλασική γυναικεία ανησυχία ήταν η όμορφη συνάδελφος, η πρώην, η γυμνάστρια, η κολλητή από το πανεπιστήμιο. Σήμερα στη λίστα προστέθηκε και ο φίλος του συντρόφου. Ο συνάδελφος. Ο κολλητός. Ο τύπος που κάθισε δίπλα του για δύο λεπτά στο beach bar. Μιλάμε για πραγματική ισότητα.
Και γι' αυτό ακριβώς μου φαίνεται τόσο αστεία η όλη φάση με τη δήλωση αυτή. Γιατί η φράση της Ρίας μπορεί να είναι λίγο αδέξια, μπορεί να είναι και κάπως στερεοτυπική, μπορεί να είναι και "ανάλαφρη" αν θέλετε. Αλλά δεν ακούγεται σαν φράση μιας κοινωνίας που θεωρεί τους γκέι ανθρώπους επικίνδυνους. Ακούγεται σαν φράση μιας κοινωνίας που τους έχει εντάξει τόσο πολύ στην καθημερινότητά της ώστε να τους συμπεριλαμβάνει ακόμη και στα πιο κοινότοπα σενάρια ζήλιας.
Κι εδώ αρχίζει η δική μου δυσκολία με ένα κομμάτι του σύγχρονου ακτιβισμού. Όχι με τα δικαιώματα. Τα δικαιώματα δεν χαρίστηκαν ποτέ σε κανέναν, κατακτήθηκαν. Αλλά με αυτή τη μόνιμη ανάγκη να ανακαλύπτουμε διαρκώς νέες αποδείξεις ότι ζούμε σε μια βαθιά ομοφοβική κοινωνία, ακόμη κι όταν η ίδια η πραγματικότητα δείχνει συχνά το αντίθετο.
Γιατί καμιά φορά έχω την αίσθηση ότι ορισμένοι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποδεχτούν πως η αποστολή τους πέτυχε. Ότι η κοινωνία άλλαξε. Ότι οι νεότερες γενιές μεγάλωσαν διαφορετικά. Ότι ο μέσος άνθρωπος πλέον δεν αντιμετωπίζει τους γκέι σαν εξωγήινους αλλά σαν... ανθρώπους. Με όλα τα καλά και τα κακά που συνεπάγεται αυτό.
Η ισότητα δεν έρχεται πάντα με εγχειρίδιο χρήσης
Η πραγματική ισότητα άλλωστε δεν είναι πάντα κομψή. Δεν έρχεται μέσα από θεωρίες, κοινωνικά forum και εγχειρίδια συμπεριληπτικότητας. Έρχεται όταν η κοινωνία σταματά να σε αντιμετωπίζει ως ειδική περίπτωση. Όταν γίνεσαι τόσο φυσιολογικό κομμάτι της καθημερινότητας ώστε να χωράς και εσύ στις ανασφάλειες, στις υπερβολές, στις χαζές σκέψεις και στις ατάκες της διπλανής πόρτας.
Γι' αυτό και δεν μπορώ να δω τη Ρία Ελληνίδου ως απόδειξη ομοφοβίας. Αντιθέτως. Τη βλέπω ως απόδειξη ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου ένας γκέι άντρας μπορεί να θεωρείται ισότιμος "κίνδυνος" με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θεωρείται μια γυναίκα. Και φαντάσου εδώ μιλάμε για τον Αλεξάνδρου που είναι και 1000% straight, σκέψου να ήταν και καμία άλλη περίπτωση τι θα λέγαμε.
Παράλογο; Ίσως. Αστείο; Σίγουρα. Αλλά και βαθιά σημερινό..
Γιατί αν η κάθε Ρία εκεί έξω πιστεύει ότι ένας άντρας μπορεί να της πάρει τον σύντροφο, τότε μάλλον οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε εντός και εκτός κοινωνίας. Βρίσκονται τόσο μέσα σε αυτήν, ώστε συμμετέχουν κανονικά ακόμη και στις πιο κλισέ ανθρώπινες ανασφάλειες.
Και όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, ίσως να χρειάζεσαι λίγο λιγότερο αυτοματοποιημένο ακτιβισμό και λίγο περισσότερη ψυχραιμία. Ίσως να χρειάζεται να παραδεχτείς ότι η κοινωνία προχώρησε. Όχι τέλεια. Όχι όσο θα θέλαμε. Αλλά αρκετά ώστε η Ρία Ελληνίδου να βλέπει έναν γκέι άντρα όχι ως κάτι διαφορετικό, αλλά ως εν δυνάμη ανταγωνισμό.
Και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, αυτό είναι πολύ πιο κοντά στην ισότητα απ' ό,τι θέλουν να παραδεχτούν όσοι θίχτηκαν μαζί της.
By the way, η Ρία έχει βγάλει κομματάρα που ακόμα είμαι σίγουρος πως δεν έχεις ακούσει. Πάτα play!
Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.
http://instagram.com/sirconstantino
https://www.facebook.com/constantinos.antonatos
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
