Follow us

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου ξεμπρόστιασε με μία φράση την τηλεόραση

Ο Κωνσταντίνος Αντωνάτος γράφει για όσα είπε η Δήμητρα Παπαδοπούλου στο "Ενώπιος Ενωπίω"

Δήμητρα Παπαδοπούλου

Για αρχή να δηλώσω κάτι για να μην παρεξηγούμαστε: εγώ θαυμαστής της δουλειάς της Δήμητρας Παπαδοπούλου δεν είμαι. Ναι, έχω περάσει καλά με τους "Απαράδεκτους", έχω γελάσει κάπου κάπου με το "Σ' αγαπώ, μ' αγαπάς" αλλά δεν θα πεθάνω κιόλας αν δεν πετύχω την επανάληψή τους στην τηλεόραση.

*δικαίωμα: ότι οι πρωταγωνιστές των σειρών αυτών παίζουν εξαιρετικά και αυτό το παραδέχομαι από κάθε πλευρά δεν σημαίνει πως αυτές οι δουλειές είναι στο δικό μου TOP5. Συνεχίζουμε.

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου εδώ και πάρα πολλά χρόνια μιλά ξανά και ξανά για μια μεγάλη πληγή της ελληνικής τηλεόρασης που δεν λέει κανείς να ακούσει, την πολιτική των "διασκευών" ξένων σεναρίων στα ελληνικά. Το να διασκευάσεις ένα ξένο σενάριο στα μέτρα σου δεν έχει το απολύτως τίποτα κακό ή ντροπιαστικό, αλλά όταν αυτό γίνεται μονόδρομος καταντά παθογένεια. Δεν γίνεται να μην έχουμε μια πρωτότυπη ιδέα να βγάλουμε στον αέρα. Ας είναι μέτρια! Ούτως ή άλλως τα περισσότερα διασκευασμένα κάτω του μετρίου ήταν. Μιλάμε πάντα για την κωμωδία στην τηλεόραση και όχι για το δράμα, που εκεί τα πράγματα είναι πιο ελληνικά και ελεύθερα ("Σασμός", "Άγριες Μέλισσες", "Γη της Ελιάς" κλπ). Στην κωμωδία είναι σαν να φοβόμαστε να πράξουμε, φοβόμαστε να παράξουμε κάτι καινούργιο.

Τρανό παράδειγμα της τόλμης της πρωτότυπης κωμωδίας στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, είναι η "Τούρτα της μαμάς". Πρόκειται για μια σειρά με κωμικό άξονα καταστάσεων, με σαφή ελληνική προσέγγιση, με καυστικότητα στα θέματα που καταπιάστηκε. Μια χαρά συνθήκη και μια ωραία παρακαταθήκη. Μια ελληνική, σύγχρονη, οικογενειακή κωμωδία.

Κατ' επέκταση, η Δήμητρα Παπαδοπούλου ανέφερε κάτι πιο σημαντικό: η τηλεόραση είναι μια "βλαχάρα” που θαυμάζει τα ξένα, γιατί δεν έχει δικό της όραμα. Και αυτό είναι συγκλονιστική πληγή για εμάς που πονάμε αυτό το μέσο και θέλουμε να δούμε και κάτι παραπάνω.

Δεν γίνεται, δεν το πιστεύω ούτε μία στο εκατομμύριο, πως όλη μας έννοια, ο προβληματισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας περιστρέφεται γύρω από βεντέτες στην Κρήτη και στη Μάνη, σαν βγουν οι πολισμάνοι. Έχουμε να πούμε πράγματα, να τα πούμε για αρχή στη γλώσσα μας για τους ομιλούντες αυτή. Και μετά να δούμε και τι μπορούμε να εξάγουμε. Δεν γίνεται να μην μπορούμε, παράγουμε σχεδόν εργοστασιακά το θέατρο. Γίνεται να δηλώνουμε ανήμποροι στην τηλεόραση;

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλά τη φάση της τηλεόρασης. Σχολιάζοντας ένα από τα νεότερα στον τηλεοπτικό στίβο πρόσωπα, χωρίς τίποτα προσωπικό μαζί του, εξέφρασα έναν προβληματισμό: επιλέχθηκε, του δόθηκε μια τέτοια ευκαιρία και τελικά τη διαχειρίζεται σαν να τον έκαναν πρόεδρο της τάξης, είπα. Αυτό είναι ένα εγχείρημα χωρίς όραμα. Να μη ξέρεις πού πας, τι γυρεύεις, πώς θα πράξεις για το επόμενο βήμα. Να μην έχεις άποψη, να μην θες την παρέμβαση, να μην τολμάς. Να θες θέματα κοινότυπα που τα έχεις δει εδώ κι εκεί, γιατί κάποτε (ή και χθες) έκαναν νούμερα (στους άλλους). Να προσπαθείς να βγάλεις από τη μύγα ξύγκι, έχοντας πρωταγωνιστή τον Γιάννη Μπέζο λόγου χάρη, με ιστορίες που δεν λένε τίποτα, μα τίποτα, μα πραγματικά ούτε κουβέντα στον κόσμο. Αλήθεια, τυχαία πιστεύετε πως μια δουλειά με βαθύ ελληνικό DNA όπως το "Καφέ της Χαράς” έκανε τόση επιτυχία για 2 δεκαετίες; Μας αφορούσε. Και το να ακουμπάς στο θυμικό του κοινού σου, είναι μέσα στο όραμα.

Αν η τηλεόραση δεν αποκτήσει τη δική της θέση μέσα στη νεότερη πολιτιστική κούρσα του βίου μας, πάντα θα είναι ο φτωχός συγγενής μιας Τέχνης που δεν καταδέχεται ούτε να της ρίξει ένα κέρμα από ελεημοσύνη. Και η παραδοχή αυτής της κατάστασης είναι ένα χαστούκι που πονάει πολύ.

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου ξεμπρόστιασε με μία φράση την τηλεόραση

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr

Διαβάστε Ακόμα