Follow us

Star System Made In Greece: «Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν stars. Απλώς, ξεμείναμε από Μύθους»

Η ελληνική πραγματικότητα δεν περνάει και την καλύτερή της φάση. Αυτό δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη τη lifestyle κοινότητα – και λογικό μεταξύ μας.

Ελληνική Showbiz

«Μα ποιοι είναι οι Έλληνες stars;» αναρωτιούνται κάθε τόσο οι γνωστοί- άγνωστοι haters της δουλειάς που κάνουμε – άσχετα αν μιλούν με ύφος χιλίων καρδιναλίων και οι ίδιοι, ακόμα και αν το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι το πέρασμά τους από ένα πάνελ μεσημεριανής εκπομπής κάπου το 2005.

Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα δεν έχει πολλούς stars. Και δεν έχει πολλούς από δαύτους όχι επειδή ξέμεινε από ταλαντούχους ή από επιτυχημένους, αλλά επειδή ακόμα και οι καλύτεροι του είδους βολεύονται να δουλέψουν σε ό,τι βρίσκουν, όπως τους δίνεται, μεροκάματο να βγάλουν.

Πίσω από το προσωπείο ενός λαμπερού celebrity, άλλωστε, δεν κρύβεται πια ένας ανερχόμενος Κροίσος με τεράστια κασέ και χρυσά συμβόλαια. Ο άνθρωπος που φωτογραφίζεται για τις σελίδες ενός περιοδικού στις μέρες μας ερώτημα είναι αν βγάζει παραπάνω από 1500 ευρώ σε μηνιαία βάση – κι αυτά όχι μόνιμα. Πληρώνει κι αυτός με άγχος ό,τι φόρο μπορείς να φανταστείς, ενώ παράλληλα έχει την υποχρέωση να κάνει κάποια έξτρα λούσα (που συνήθως πρέπει να τα πληρώσει από την τσέπη του) για να βγει ολόλαμπρος και υπερευτυχισμένος το βράδυ στα (ευτυχώς κερασμένα) μπουζούκια. Κακά τα ψέματα, αυτή είναι η πραγματικότητά τους.

Από την άλλη, οι κορυφαίοι των ημερών μας είναι άνθρωποι που εκτινάχθηκαν στην κορυφή μέσα στα τελευταία 20 χρόνια, χωρίς καμία πρόβλεψη για το τι ερχόταν μετά το 2007. Η δουλειά τους παύει να τους τροφοδοτεί με δεκάδες χιλιάδες ευρώ ανά νυχτοκάματο, ενώ τα σήριαλ που τους χάριζαν ασταμάτητα έσοδα έπαψαν να πραγματοποιούνται ή να πληρώνονται (ας μη συζητήσουμε πόσοι περιμένουν τα χρωστούμενα τους ακόμα και 6 χρόνια μετά από μία δουλειά).

Από το 1960 έως και το 1985, βασική βιομηχανίας της showbiz της Ελλάδας ήταν ο κινηματογράφος. Εκεί έγιναν διάσημοι οι πιο κορυφαίοι Έλληνες καλλιτέχνες – η Αλίκη, η Τζένη, η Ζωή Λάσκαρη, ο Κώστας Βουτσάς, η Μάρθα Καραγιάννη. Αυτά ήταν τα αστέρια του τότε, ενώ παράλληλα μοιράζονταν τα «ύψη» τους με αυθεντικούς σταρ πίστας, όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος και η Μαρινέλλα. Παράλληλα, ζωντανοί θρύλοι της ελληνικής κοινωνίας ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής – ηγέτες, λαοπρόβλητοι, με πλούσια προσωπική ζωή, αξεπέραστες προσωπικότητες. Ο θάνατος της Αλίκης Βουγιουκλάκη το καλοκαίρι του 1996 αποτέλεσε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την ελληνική lifestyle κοινωνία. Ο μεγαλύτερος μύθος της showbiz πέρασε στην αιωνιότητα και μαζί του έδειχνε το τέλος αυτού του οικοδομήματος. Το ίδιο καλοκαίρι, άλλωστε, είχε φύγει από τη ζωή και ο Ανδρέας Παπανδρέου, δίνοντας χώρο σε πολιτικές προσωπικότητες όχι απλά μικρότερους βεληνεκούς, αλλά και αμφιβόλου ικανότητας.

Από το 1990 ως το 2004 η Ελλάδα ζούσε τον χαβά της. Η εποχή της χρυσής πίστας και του λαμπερού πλατό ιταλικού τύπου μόλις είχε ξεκινήσει και δεν άργησε να γιγαντωθεί, να μεσουρανήσει. Αστέρια όπως η Άννα Βίσση, η Άντζελα Δημητρίου και η Δέσποινα Βανδή μονοπωλούσαν τα πρώτα τραπέζια της αθηναϊκής νύχτας, ενώ η ιδιωτική τηλεόραση ετοίμαζε τον νέο «χρυσό κινηματογράφο» που δεν ήταν άλλη από τη μικρή οθόνη με αστέρια όπως η Ρούλα Κορομηλά και η Ελένη Μενεγάκη.

Οι νεότεροι stars ήξεραν πολύ καλά πως είναι πανεύκολο να πάνε σπίτι τους – αρκούσαν δυο κακές τηλεοπτικές σεζόν ή δυο τρεις αποτυχημένοι δίσκοι σε συνδυασμό με άδεια τραπέζια. Πολλοί από αυτούς, δε, είδαν και μεγαλύτερα ονόματα από τους ίδιους, ανά εποχή, να καταποντίζονται ή να απομακρύνονται με συνοπτικές διαδικασίες, πληρώνοντας λαθεμένες εκτιμήσεις.

Σε αντίθεση με τον απόμακρο κινηματογράφο που δημιουργούσε κάτι επικό στη σχέση του πρωταγωνιστή με τον θεατή χάρη στο πανί και τη μεγάλη οθόνη, οι νέοι ήταν άμεσοι, αναλώσιμοι, προσβάσιμοι. Ο κόσμος έμαθε να ξεπερνάει το επικό και το μεγαλειώδες και να νομίζει πως η Ελένη Μενεγάκη είναι απλώς η Ελένη. Όχι για καλό. Σε αυτό συνετέλεσαν και τα διάφορα μεσημεριανά, η αδηφάγα δύναμη της πληροφορίας. Κάποτε θελήσαμε να βγάλουμε όλα τα άπλυτα στη φορά, λες και μας έφταιγαν σε κάτι οι πιο αναγνωρίσιμοι της κοινωνίας αυτής.

Φτάνοντας στις μέρες μας, λοιπόν, τα social media έριξαν φως σε κάθε κλειδαρότρυπα της ζωής των «επωνύμων». Οι διάσημοι μετονομάστηκαν σε celebrities, έγιναν θέμα ακόμα και άτομα με μηδενική αξία, ενώ όλοι μπορούσαν να βγάλουν μια selfie με ένα διάσημο και να αυτοπροσδιοριστούν ως φίλοι του. Όλα για τα likes. «Έτσι είναι το σύστημα σήμερα» μου σχολίασαν πρόσφατα. Κανένας δεν δίνει σημασία στη δουλειά και στην πορεία του, αλλά στο πόσο φιλόζωος δηλώνει ή πόσο style icon πιστεύει πως είναι, χωρίς να εξετάζει αν πραγματικά είναι αυτό που δείχνει. Μύλος. Αλήθεια, πόσο καλό είναι στις μέρες μας αν το μόνο που έχεις να επιδείξεις είναι ένας ταλαντούχος στιλίστας ή σχεδιαστής που σε ντύνει;

Η απόσταση που ο θεατής διένυσε από την εποχή της παντοδυναμίας της μεγάλης οθόνης μέχρι και σήμερα έκανε τους ανθρώπους που άλλοτε θα γίνονταν stars να είναι απλώς γνωστοί. Ακόμα χειρότερα, μετά τη φυγή της Αλίκης, η ασταμάτητη ελληνική πραγματικότητα δεν κατάφερε να δημιουργήσει κανένα πραγματικό ζωντανό μύθο. Δεν μιλάω για ανθρώπους καθολικής αποδοχής, και σήμερα υπάρχουν αυτοί. Μιλάω για εμβληματικές προσωπικότητες που φέρουν μαζί τους μια επική ιστορία, ένα παραμυθένιο love story που δεν μέτρησε την αξία του σε τηλεοπτικά πάνελ. Μπορείς να καταλάβεις κι εσύ αυτή τη μυθική αίσθηση, αν παρακολουθήσεις τη διάσημη σκηνή από το «Μαριχουάνα Στοπ» όταν ο ερωτευμένος Τόλης τραγουδάει στη Λάσκαρη «Το Φεγγάρι Πάνωθέ Μου» και τη βλέπει σαν Θεά του. Και ήταν Θεά, ας μην κρυβόμαστε.

Πίσω στο σήμερα; Η Ελένη Μενεγάκη μέχρι και σήμερα χτίζει το δικό της οικοδόμημα. Μένει να δούμε αν αυτή η μεγαλοπρεπής κατασκευή είναι ικανή να σφαγίσει μια ολόκληρη γενιά για την ελληνική πραγματικότητα. Πάντως, αν το καλοσκεφτείτε, η κινηματογραφική απόσταση στην περίπτωση αυτή υπάρχει. Κι αυτό θα πρέπει να πει πολλά, πάρα πολλά, στους υπολοίπους. Κάτι ανάλογο μπορεί να καταφέρει να κάνει και ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, που παίρνοντας απόσταση από όλα, γίνεται όντως ζωντανός θρύλος και της μικρής και της μεγάλης οθόνης.

Ναι, υπάρχει ελληνικό star system. Αρκεί να γυρίσεις το κεφάλι σε αυτούς που πραγματικά αξίζουν.

Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.

https://www.facebook.com/constantinos.antonatos

https://www.snapchat.com/add/SirConstantino

http://instagram.com/sirconstantino

https://twitter.com/SirConstantino

Διαβάστε Ακόμα