Follow us

Steve Provis, ένας real life Μικρός Πρίγκιπας που βάζει φωτιά στο stage αλλά και στα dm σου!

Από την εποχή που άφησε εν μία νυκτί το ποδόσφαιρο για την Τέχνη, μέχρι τη "Νεφέλη" με τη Χάρις Αλεξίου και τις so hot right now performance του, ο Steve Provis γράφει τη δική του ιστορία. Και για αυτήν ακριβώς μίλησε στον Κωνσταντίνο Αντωνάτο και το Yupiii Celebrity Chat.

Yupiii Celebrity Chat_ Steve Provis

Τον Steve Provis τον είδα για πρώτη φορά στο Voodoo, δίπλα στον Θοδωρή Μαραντίνη, χωρίς να έχω σχεδιάσει κάποια συνέντευξη. Είχα βγει για να διασκεδάσω και τελικά έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί έναν performer που έκανε πολλά πράγματα ταυτόχρονα και, το κυριότερο, τα έκανε με απόλυτη άνεση. Επειδή το Celebrity Chat είναι για μένα και μια μικρή διαδικασία scouting, τον κάλεσα να μιλήσουμε. Και ευτυχώς ήρθε με διάθεση να μιλήσει — και να παίξει.

Το πρώτο πράγμα που μου λέει είναι ότι αγαπά τον χειμώνα, τη μελαγχολία και τον ερωτισμό του. "Και με φανελάκι πάντα", προσθέτει. Εδώ, όπως καταλαβαίνετε, η συζήτηση απέκτησε κατευθείαν ενδιαφέρον. Του θύμισα ότι τον είχα δει να σηκώνει, σχεδόν κυριολεκτικά, την Ελλάδα στις πλάτες του στα καλοκαιρινά stories του. "Με έχει πιάσει λίγο η μέση μου", μου απάντησε γελώντας. Η αρχή είχε γίνει. Από εκεί και πέρα πήγαμε από την καριέρα και το AI στα ερωτικά DM, στο παστίτσιο και στον Μικρό Πρίγκιπα. Και κάπως έτσι προέκυψε μια συνέντευξη που δεν χρειάστηκε να υποκριθεί ούτε στιγμή τη σοβαροφάνεια.

"Για να κανεις τεχνη πρεπει να είσαι πολυ τρελος"

Η διαδρομή του Steve δεν ξεκίνησε από το τραγούδι. Προτού ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική και τον χορό, είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο ως ποδοσφαιριστής. Όμως μια τηλεοπτική εκπομπή χορού έγινε η αφορμή για να αλλάξει κατεύθυνση.

"Ένας από τους πρώτους στόχους ήταν το So You Think You Can Dance. Είχα δει το πρώτο, τότε ήμουν ακόμα επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, μόλις είχα υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο ποδοσφαίρου και λέω "το θέλω, το θέλω, το θέλω”. Το δούλεψα, παράτησα και τα επαγγελματικά συμβόλαια, τα πάντα. Σηκώθηκα και έφυγα από εκεί που ήμουνα, πήγα τρέχοντας και τα κατάφερα. Αλλά είμαι ένας άνθρωπος που συνέχεια κλείνω τα μάτια μου, οραματίζομαι, το δουλεύω και το καταφέρνω".

Όταν τον ρωτώ πόσο εύκολο είναι να εγκαταλείπεις μια φαινομενικά ασφαλή επαγγελματική πορεία για ένα όνειρο, η απάντησή του είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τον εαυτό του.

"Εγώ αυτή τη στιγμή δεν νιώθω ότι κάνω καριέρα, νιώθω ότι γράφω ιστορία. Γράφω και τη δική μου ιστορία, αλλά γράφω και μια ιστορία ενός ανθρώπου, ο οποίος ξεκίνησε από κάπου και φτάνει κάπου. Νομίζω ότι όταν είσαι από μικρή ηλικία και έχεις πει στον εαυτό σου ότι θα κάνεις αυτό, πρέπει να είσαι και λίγο τρελός γενικά. Για να κάνεις τέχνη, όχι λίγο, πρέπει να είσαι πολύ τρελός για να κάνεις τέχνη. Και να μη σε νοιάζει πλέον η κριτική. Να μη σε νοιάζει τίποτα από ό,τι ακούγεται εκεί έξω. Θεωρώ γενικά ότι πρέπει να μην είσαι πολύ καλά για να το κάνεις αυτό. Οπότε... δεν είμαι καλά".

Δεν είναι μικρό πράγμα να βλέπεις έναν άνθρωπο να περιγράφει τόσο απόλυτα την πίστη στον εαυτό του. Εγώ τον ρώτησα αν δεν φοβάται ότι θα χάσει ευκαιρίες. Εκείνος έδειχνε να φοβάται περισσότερο την πιθανότητα να μην ακολουθήσει αυτό που πραγματικά θέλει. Κι αυτό, είτε συμφωνείς είτε όχι με τον τρόπο που το λέει, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από ένα συνηθισμένο "δουλεύω σκληρά".

"Δεν με νοιαζει πλεον τι θα πει κανενας"

Ο Steve έχει δοκιμαστεί ως χορευτής, DJ, παραγωγός και performer, ενώ πλέον αισθάνεται περισσότερο ολοκληρωμένος καλλιτέχνης μέσα από το τραγούδι. Σήμερα εμφανίζεται στο Romeo, έναν χώρο στον οποίο κάποτε πήγαινε ως θαμώνας και φανταζόταν τον εαυτό του πάνω στη σκηνή.

Η επιθυμία του να δοκιμάζει πράγματα, ακόμη κι όταν προκαλούν αντιδράσεις, είναι κάτι που δεν διαπραγματεύεται.

"Δεν με ένοιαζε τι θα μου πούνε, πώς θα το κρίνουνε, αν είναι σωστό, είναι λάθος, αν θα με κράξουνε. Αν δείτε το "Τανγκό της Νεφέλης”, ας πούμε, με τη Χάρις Αλεξίου, στα social media με κράζανε. Ήταν κάτι τρομακτικό αυτό που γινόταν για τους άλλους ανθρώπους. Εγώ τα έβλεπα και γέλαγα, περνούσα πάρα πολύ ωραία".

Και συμπληρώνει:

"Αυτό είναι σεβαστό, βασικά όλα είναι σεβαστά. Θα πω αυτό που είπε και η Βανδή. Δεν με νοιάζει πλέον. Δεν με νοιάζει. Νιώθω ότι έχω μία αύρα γύρω μου, κάτι σαν μία γραμμή φωτός που δεν μπορεί να με αγγίξει κάτι".

Στην πραγματικότητα, ο Steve έχει έναν τρόπο να αντιμετωπίζει την κριτική σαν θόρυβο που έρχεται από μακριά. Τον ρωτώ αν αυτή η στάση αποκτήθηκε με τα χρόνια ή αν ήταν πάντα έτσι. "Από την ημέρα που γεννήθηκα", απαντά. Μπορεί να το πει και με λίγο θεατρική υπερβολή, αλλά τον πιστεύεις ότι το εννοεί. Μου μιλά για την Κυψέλη, όπου μεγάλωσε, σαν ένα μεγάλο σχολείο: "Έμαθα πάρα πολλά πράγματα και για τον εαυτό μου και για την κοινωνία. Είναι ένα μεγάλο σχολείο αυτή η πλευρά της Αθήνας. Οπότε, έφυγα τρέχοντας με πολλά πράγματα στην τσάντα μου και νιώθω καλά πλέον".

"Δεν κρίνουμε το AI, κρίνουμε αυτους που το χειρίζονται"

Η κουβέντα μας περνά στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα και στη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης. Ο Steve έχει σαφή άποψη για τα τραγούδια που δημιουργούνται με μοναδικό στόχο να γίνουν viral.

"Για μένα είναι άλλος ο κόσμος του TikTok, άλλος ο κόσμος που θα ακούσει στο αμάξι, άλλος ο κόσμος που θα ακούσει στα νυχτερινά μαγαζιά. Δεν πάνε όλοι παντού. Αλλά για μένα, σίγουρα το κομμάτι θέλω να έχει ψυχή. Δεν με νοιάζει ποιος θα το τραγουδάει, πώς θα το τραγουδάει, ποιος τόνος είναι, αν έχει ατάκα, δεν έχει ατάκα. Αν έχει ψυχή και μιλάει τη γλώσσα του σήμερα, που μπορεί ο άλλος να την καταλάβει και να τη νιώσει, νομίζω αυτό είναι το point".

Ακόμη πιο κατηγορηματικός γίνεται όταν συζητάμε για τη χρήση του AI από τους ίδιους τους δημιουργούς.

"Το AI παίζει μεγάλο ρόλο πλέον στη μουσική δημιουργία. Ακόμα και σε παραγωγούς να πας να σου ντεμάρουνε κομμάτια, σου βάζουνε AI κομμάτια για να σου ντεμάρουνε κάτι. Δεν συμφωνώ πλέον με αυτό. Πλέον όπου και να πας νομίζω ακούς μόνο AI. Δηλαδή έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Σε beach bars, σε καφετέριες, τα πάντα. Δεν φταίει ο κόσμος".

Και καταλήγει: "Δεν κρίνουμε το AI, κρίνουμε αυτούς που το χειρίζονται και όλα καλά".

Δεν σταματάμε όμως εκεί. Του λέω ότι ο ακροατής δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει τον ντετέκτιβ για να ανακαλύψει αν το κομμάτι που του σερβίρεται δημιουργήθηκε από άνθρωπο ή μηχανή. Εκείνος επιμένει πως άλλο είναι η ευχαρίστηση του ακροατή κι άλλο η καλλιτεχνική ευθύνη. "Εγώ εννοώ αν είσαι ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Δηλαδή, αν είσαι ένας ζωγράφος, θα πήγαινες να βάλεις το AI να σου κάνει μια ζωγραφιά, ένα painting, ας πούμε;". Το ερώτημα δεν είναι αμελητέο, ειδικά όταν όλο και περισσότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν την τεχνολογία όχι ως εργαλείο, αλλά ως υποκατάστατο της έμπνευσης.

Οι φλογες στο Instagram, τα προσωπικα μηνυματα και το παιχνίδι του φλερτ

Κάπου εδώ, η συζήτησή μας γίνεται αρκετά πιο προσωπική. Η επαφή με το κοινό, όπως μου λέει, είναι κάτι που απολαμβάνει. Και φυσικά δεν θα μπορούσα να μη ρωτήσω αν αυτή η επαφή περιλαμβάνει και φλερτ.

"Μ’ αρέσει να έχω επαφή, να ξέρω τι γίνεται, να μου λένε τις απόψεις τους, πώς με βλέπουνε, τον ενθουσιασμό, το φλερτ, οτιδήποτε. Μ’ αρέσει πάρα πολύ να υπάρχει επαφή. Έχει χαθεί η επαφή, έχει χαθεί αυτό".

Όταν η κουβέντα φτάνει στα μηνύματα που δέχεται στο Instagram, μαθαίνω ότι δεν είναι απαραίτητα οι γνωστές φλόγες η πιο συνηθισμένη προσέγγιση. Υπάρχουν και οι πιο τολμηροί, που στέλνουν απευθείας μήνυμα.

"Τίποτα δεν υπάρχει κακό. Δεν υπάρχει κακό ακόμα και να μου στείλει κάποιος κάτι πιο προσωπικό. Ένιωσε ότι πρέπει να το στείλει. Γιατί να κρίνεις κάποιον;".

Και όταν τον ρωτώ για τις απαντήσεις στα μηνύματα και τα περίφημα double taps, ξεκαθαρίζει: "Tap tap δεν υπάρχει ποτέ. Ή θα σου απαντήσω ή δεν θα σου απαντήσω καθόλου".

Τον ρωτάω αν έχει αλλάξει ο τρόπος που πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον. "Φοβούνται μην παρεξηγηθούν", μου λέει, κι ύστερα επανέρχεται στην ιδέα ότι η κοινωνία μάς έχει κάνει πιο φοβικούς απέναντι στην έκφραση. "Πάντα ήμουν ανοιχτός, πάντα γούσταρα την επαφή, γούσταρα να ερχόμαστε πιο κοντά. Πάντα το είχα αυτό". Δεν μπορώ να μη ρωτήσω τι συμβαίνει με τους πιο τολμηρούς που δεν αρκούνται σε μια φλόγα. Ο Steve δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα ούτε με ένα πολύ προσωπικό μήνυμα. Κι όταν η συζήτηση φτάνει στο αν θα ανταποκρινόταν σε κάποιον που του έστελνε... παστίτσιο, απαντά: "Αλήθεια, αν μου έστελνε παστίτσιο θα πήγαινα να φάω". Παρακαλώ, μην ανοίξετε όλοι μαζί τις συνταγές.

Το θέμα των αντιδράσεων στα stories μάς απασχολεί επίσης περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Εγώ θεωρώ ότι ένα ξερό double tap δεν είναι ακριβώς η πιο γενναία μορφή επικοινωνίας. Εκείνος δεν είναι τόσο απόλυτος ως προς το παιχνίδι της προσέγγισης. "Αν υπάρχει tap tap, υπάρχει ενδιαφέρον, αλλά θέλεις κάτι άλλο, έναν άλλο τρόπο προσέγγισης, λογικά", παρατηρεί. Κι εκεί που νόμιζα ότι θα βγάλουμε έναν εύχρηστο οδηγό για το Instagram, καταλήξαμε να διαφωνούμε για το αν ο έρωτας χρειάζεται παιχνίδια. Αυτό ακριβώς είναι που αγαπώ σε τέτοιες συζητήσεις: αρχίζεις από μια ερώτηση για τα social και φτάνεις να συζητάς πώς ερωτεύεται μια ολόκληρη γενιά.

"Η αυρα είναι αυτη που καθορίζει τι είναι sexy"

Ένα τατουάζ του με τον Μικρό Πρίγκιπα γίνεται η αφορμή για μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της κουβέντας μας. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, η εικόνα του Steve πάνω στη σκηνή είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Όμως ο ίδιος θεωρεί ότι έχουμε μπερδέψει αρκετά την έννοια της γοητείας.

"Νομίζω ότι έχουμε πάρα πολύ μπερδέψει τι είναι sexy. Έχουμε μπερδέψει ότι το sexy πρέπει να είναι ο ξανθός, γαλανομάτης, με κοιλιακούς και τα άλλα. Νομίζω ότι η αύρα είναι αυτή που καθορίζει τι είναι sexy και τι όχι. Η αύρα ενός ανθρώπου".

Όταν του επισημαίνω ότι πίσω από αυτή την εμφάνιση μπορεί να κρύβεται ένας ιδιαίτερα ρομαντικός άνθρωπος, η απάντησή του έρχεται αμέσως: "Είναι ακόμα πιο sexy".

Και συνεχίζει: "Θεωρώ πως ένας άντρας που είναι sexy, ξέρει τι του γίνεται και είναι και ευαίσθητος, νομίζω μπορεί να κερδίσει πολλά".

Του λέω πως το ενδιαφέρον για μένα δεν είναι ότι ένας ωραίος άντρας έχει τατουάζ τον Μικρό Πρίγκιπα. Είναι ότι δεν φαίνεται να νιώθει την παραμικρή ανάγκη να διαλέξει ανάμεσα στις δύο πλευρές του. Κι ύστερα τον ρωτώ αν η ευαισθησία πηγαίνει αναγκαστικά μαζί με τη μονογαμία. "Θεωρώ ότι χάνεται και λίγο η ενέργειά σου, δηλαδή δεν μπορείς να είσαι το 100% κάπου", απαντά. Δεν τον πιέζω να δώσει κανόνες για τους άλλους. Μου αρκεί ότι πίσω από τη σκηνική εικόνα υπάρχει ένας άνθρωπος που σκέφτεται τι σημαίνει να δίνεσαι πραγματικά σε μια σχέση.

"Τα τραγουδια είναι σαν παιδια που εχουν δυο γονείς"

Από το φλερτ επιστρέφουμε στη μουσική, αυτή τη φορά μέσα από τη συζήτηση για τα δικαιώματα των δημιουργών και τις συγκρούσεις ανάμεσα σε συνθέτες και ερμηνευτές.

"Σίγουρα όταν δημιουργεί κάποιος είναι το παιδί του. Το δίνεις σε έναν τραγουδιστή και είναι και δύο γονείς μετά. Είναι η μαμά, ο μπαμπάς ή ό,τι είναι τέλος πάντων. Οπότε θεωρώ ότι ανήκουν και στους δύο. Οπότε καλό θα ήταν να τα έχουν συζητήσει από πριν πώς θα μεγαλώσουν αυτό το παιδί, έτσι ώστε να μεγαλώσει όμορφα και ήρεμα, να ενηλικιωθεί".

Η κουβέντα φτάνει και στις επανεκτελέσεις παλιότερων τραγουδιών, με τον Steve να υπερασπίζεται τη δυνατότητα της μουσικής να αλλάζει μορφή.

"Και επανεκτέλεση, και remakes, και remixes, τα πάντα, τα πάντα. Η μουσική δεν έχει όρια. Αν μπορείς να εκφράσεις ένα δικό σου συναίσθημα και ένα συναίσθημα του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο, το τι γίνεται στην κοινωνία εκείνη τη στιγμή, νομίζω δεν έχει όρια, όπως νιώθεις".

Έχει ενδιαφέρον και η σχέση του με την ελληνική μουσική παράδοση. Αναφέρει τον Κώστα Χατζή, τον Γιάννη Πάριο και τη Χάρις Αλεξίου ανάμεσα στους καλλιτέχνες που εκτιμά ιδιαίτερα. Για τον Χατζή, με τον οποίο λέει ότι υπάρχει προσωπική και οικογενειακή γνωριμία, θυμάται: "Μου έχει πει πάρα πολλά ο Χατζής. Αυτό που κρατάω σίγουρα είναι να είμαι ο εαυτός μου, να είμαι ο εαυτός μου στο 100%". Είναι μια συμβουλή που ταιριάζει απόλυτα με όλα όσα μου έχει ήδη πει για την πορεία του. Κι όταν τον ρωτώ αν αυτό έχει τίμημα, δεν το αρνείται. "Σίγουρα έχει τεράστιο τίμημα, αλλά όλα γίνονται για κάποιο λόγο".

"Δεν θα σβησω το δικο μου φως για να αισθανθεί ο αλλος πιο κοντα μου"

Προς το τέλος της συνάντησής μας, η συζήτηση γίνεται πιο προσωπική. Μιλάμε για την καθημερινότητα, τις συνήθειες, τους ανθρώπους που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας και τις φιλίες που δεν αντέχουν πάντα τις αλλαγές της ζωής μας.

Ο Steve παραδέχεται ότι από τους παιδικούς του φίλους έχουν παραμείνει μόλις δύο.

"Μου έχουν μείνει δύο, γιατί η αλήθεια είναι βασικά ότι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον δικό μου τρόπο ζωής".

Και όταν τον ρωτώ αν πρόκειται απλώς για διαφορετικές διαδρομές ή αν υπάρχει κάτι βαθύτερο, η απάντησή του είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

"Εντάξει, έχουν φύγει και πάρα πολλοί από δίπλα μου, επειδή δεν μπορούν να διαχειριστούν και όλο αυτό, τη λάμψη μου, θα έλεγα. Δεν ξέρω τι είμαι, αλλά σίγουρα δεν θα σβήσω το δικό μου φως για να αισθανθεί ο άλλος πιο κοντά μου ή για να πάρει κι αυτός. Οπότε, αν μπορείς να φωτιστείς από το δικό μου φως και από τη δική μου αύρα, μπράβο".

Προτού κλείσουμε, κάνουμε μια μικρή παράκαμψη από τα ζώδια και την καθημερινότητά του. Είναι Παρθένος και του αρέσει η τάξη — κάτι που με κάνει, ως άνθρωπο που δεν έχει πάντοτε τα πράγματά του σε κουτάκια, να τον πειράξω λίγο παραπάνω. "Οι υπόλοιποι έχετε το πρόβλημα, όχι εμείς", απαντά. Μου εξηγεί ότι, παρότι δουλεύει νύχτα, σηκώνεται νωρίς για γυμναστική: "Έχω δύο ζωές. Είναι και της μέρας και της νύχτας. Δηλαδή ξυπνάω 7.30–8.00 το πρωί να κάνω τη γυμναστική μου". Εδώ αισθάνομαι προσωπικά θιγμένος, γιατί εγώ ακόμη διαπραγματεύομαι με τον εαυτό μου το αν θα προλάβω το Pilates. "Αν δεν βάλω κουτάκια στη ζωή μου, δηλαδή να βάλω το πρόγραμμά μου, θα χαθώ", εξηγεί. Κι έτσι επιστρέφουμε, με έναν παράδοξο τρόπο, στο ίδιο θέμα: στο πώς προστατεύει ο καθένας τον εαυτό του και την ενέργειά του.

Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται μια συζήτηση που ξεκίνησε από τη μουσική, πέρασε από τον έρωτα, έκανε αρκετές στάσεις στο φλερτ και κατέληξε σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: στην ανάγκη ενός ανθρώπου να παραμένει ο εαυτός του, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι δεν θα μπορέσουν να τον ακολουθήσουν.

Ο Steve Provis έχει πολλά ακόμη να αποδείξει καλλιτεχνικά. Προς το παρόν, πάντως, δείχνει αποφασισμένος να το κάνει με τους δικούς του όρους.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr

 
Διαφήμιση