Μαζευτείτε, θα σας πω μια ιστορία: Πριν λίγους μήνες ήμουν για ποτό σε ένα μπαράκι με δύο φίλες μου. Απέναντι ήρθε και πάρκαρε ένα βεσπάκι. Είχαμε καταλήξει εκεί μετά την avant premiere της ταινίας "Τελευταία Κλήση” του Sherif Francis. Με είχε ενθουσιάσει η ταινία, ήμουν χαλαρός. Παρόλα αυτά, ο τύπος στο βεσπάκι μου τράβηξε το βλέμμα. Μέχρι να βγάλει το κράνος έβλεπα μια φιγούρα που μπορεί να ήταν και μοντέλο, ή έστω κάποια από αυτές τις πολύ καλαίσθητες φιγούρες της πόλης, οι νεαροί Αθηναίοι δανδήδες που κυκλοφορούν και γοητεύουν δηλώνοντας κάτι απροσδιόριστο ως creative strategists ή κάτι πολύ καλογυαλισμένο τέλος πάντω ως job identity. Αντίθετα, όταν έβγαλε το κράνος κατάλαβα πως ήταν ο Γιώργος Μπένος. Και κάπου εκεί ξεκινά η θέλησή μου να τον γνωρίσω καλύτερα. Γιατί πίσω από τους διάσημους μυθοπλασιακούς ήρωες με τους οποίους καταπιάνεται, υπάρχει ο Γιώργος. Ένας ιδιαίτερος και καλαίσθητος τύπος που δεν έχει συστηθεί πολύ καλά ακόμα στο κοινό.
H πρώτη μας επαφή έγινε λίγο πριν από την πρεμιέρα του "Maestro", όταν χρειάστηκε να του τηλεφωνήσω για μια δήλωση. Θυμάμαι ακόμη την ευγένειά του αλλά κυρίως την προθυμία του. Σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα, συναντιόμαστε στο Yupiii Celebrity Chat, με αφορμή τη θεατρική παράσταση "Bacon".
Στον αστερισμο του "Maestro”
"Πέντε χρόνια έχουν περάσει. Το λέγαμε και στα τελευταία γυρίσματα με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη. Νομίζω ότι το πρώτο γύρισμα έγινε το καλοκαίρι του 2021. Παρότι έχουν περάσει πέντε χρόνια, εμένα μου φαίνεται σαν χθες. Θυμάμαι ακριβώς το casting, θυμάμαι το fitting, όταν φόρεσα για πρώτη φορά τα ρούχα του ρόλου".
Η χημεία με τον Ορέστη Χαλκιά ήταν καθοριστική για την τελική επιλογή των ρόλων. "Πηγαίναμε και οι δύο για τον ρόλο του Αντώνη, τον οποίο τελικά υποδύθηκε ο Ορέστης. Στην πορεία ο Χριστόφορος είδε ότι κάτι υπάρχει σε αυτό το ντουέτο, γιατί είχαμε πολύ καλή χημεία. Μου είπε να δοκιμάσουμε λίγο τα λόγια του Σπύρου και του απάντησα ότι τα ήξερα ήδη, γιατί με τον Ορέστη κάναμε μαζί πρόβες για το casting".
"Δεν άλλαξε κάτι στην καθημερινότητά μου" λέει για τη διεθνή παρουσία της σειράς στο Netflix. "Σίγουρα μας έδωσε σε όλους πάρα πολύ μεγάλη χαρά. Ξέραμε από την αρχή ότι ήταν μια σειρά φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο, τόσο στη γραφή όσο και στα γυρίσματα, που ευχόμασταν να ταξιδέψει και να πάει παντού. Όταν μας το ανακοίνωσαν, χαρήκαμε πάρα πολύ. Είναι κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό, αλλά δεν το σκέφτομαι καθημερινά".
"Όταν μπαίνεις σε μια τόσο μεγάλη πλατφόρμα, σκέφτεσαι ότι τώρα θα σε δει περισσότερος κόσμος. Δεν ξυπνούσα όμως με την προσδοκία ότι πρέπει να χτυπήσει το τηλέφωνό μου από μια ξένη παραγωγή. Περισσότερο σκεφτόμουν ότι αυτές οι πλατφόρμες ενώνουν πολιτισμούς και κουλτούρες. Μπορείς να δεις μια δουλειά από την Ισπανία, την Κορέα, τη Γαλλία ή την Αγγλία και, μέσα σε αυτό το τηλεοπτικό σύμπαν, να υπάρχει και μια πρόταση από την Ελλάδα".
Για τη συνέχεια του "Maestro" είναι συγκρατημένος: "Δεν μπορώ να πω πολλά, γιατί είναι μόνο έξι επεισόδια. Πάντα μου άρεσε ότι μέσα σε σχετικά λίγα επεισόδια μπορούσε να ολοκληρώνεται μια ιστορία και να αναπτύσσονται αυτοί οι ήρωες". Θυμάται, πάντως, πως το τέλος του προηγούμενου κύκλου άφηνε εκκρεμότητες: "Λέγαμε στον Χριστόφορο "έλα, πες μας ότι δε θα το συνεχίσεις, αφού έχεις αφήσει πράγματα ανοιχτά”. Κι εκείνος μας έλεγε ότι το είχε κλείσει. Μετά καταλάβαμε ότι μάλλον κάτι μαγείρευε".
Ο Σπυρος και η δυσκολία της αποδοχης
Ο Σπύρος ήταν ένας χαρακτήρας που αρχικά δυσκόλεψε μέρος του κοινού. Ο Γιώργος, ωστόσο, τον υπερασπίζεται με συνέπεια. "Αγάπησα πάρα πολύ τον Σπύρο από την πρώτη στιγμή που τον διάβασα. Ήταν ένας ήρωας με πολύ βάθος, που μεγαλώνει σε ένα πολύ βίαιο οικογενειακό περιβάλλον. Όλο αυτό είχε πολλά επίπεδα και υποκριτικά μου έδινε μια επιπλέον δυσκολία, μια μεγαλύτερη πρόκληση".
"Καταλάβαινα ότι στην αρχή υπήρχε μια αντιπάθεια απέναντί του. Θυμάμαι και κάποια μηνύματα που δεχόμουν. Ακόμη και σήμερα, όμως, δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί κάποιος να αναρωτιόταν γιατί δεν κάνει λίγο πίσω, γιατί δεν προσπαθεί περισσότερο, αφού η ευτυχία βρίσκεται μπροστά του. Εγώ προσπαθούσα να τον καταλάβω. Δεν είναι τόσο εύκολο. Δεν ξυπνάει κάποιος ένα πρωί, έχοντας τέτοια βιώματα, και αποφασίζει ξαφνικά να τα αφήσει όλα πίσω του".
Το κεντρικό ζήτημα για τον Γιώργο δεν είναι απλώς η σεξουαλικότητα του ήρωα, αλλά η ασφυξία που βιώνει σε ένα περιβάλλον όπου δεν του επιτρέπεται να εκφραστεί. "Δεν είναι κλισέ όταν είναι κάτι που εξακολουθεί να μας απασχολεί και να συμβαίνει δίπλα μας. Ο Σπύρος είναι ένας πολύ καλά γραμμένος ήρωας, γιατί είναι γνώριμος. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν υπάρχει".
"Τελευταία Κληση": Η γοητεία ενος εντελως διαφορετικου ρολου
Στην "Τελευταία Κλήση" ο Γιώργος Μπένος βρέθηκε σε έναν διαφορετικό υποκριτικό κόσμο. "Για μένα είναι χαρά να φτιάχνω ρόλους στους οποίους τσαλακώνομαι. Να κάνω κάτι πολύ διαφορετικό, να σπάει η εικόνα μου. Και στον Σπύρο του "Maestro” είχα ένα πολύ διαφορετικό παρουσιαστικό. Εδώ ήταν το άλλο άκρο. Ξαφνικά έπρεπε να φορέσω κοστούμι, να είμαι ξυρισμένος, να έχω μια εντελώς διαφορετική εικόνα".
"Ήταν μια δύσκολη πίστα. Ναι μεν πρόκειται για μια ιστορία που εμπνέεται από πραγματικά περιστατικά, αλλά θυμάμαι τον σκηνοθέτη να μου λέει από την αρχή να μην μπω στη διαδικασία να δω ακριβώς τι είχε γίνει τότε, γιατί διαφορετικά θα κάναμε ένα ντοκιμαντέρ. Έπρεπε να προσεγγίσω τον ήρωα μέσα σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη".
"Μου άρεσε πάρα πολύ αυτός ο ρόλος. Ήμουν καθηλωμένος πίσω από ένα γραφείο, δεν μπορούσα σχεδόν να κινηθώ. Έπρεπε να μεταδώσω όσα συνέβαιναν κυρίως με τα μάτια ή με πολύ μικρές κινήσεις. Μπορεί να κρατούσα ένα στυλό στα χέρια μου και όλη η έκφραση να περιοριζόταν εκεί. Αυτό ήταν πολύ γοητευτικό υποκριτικά".
Bacon: Συγχωρεση, ορια και ενα σαντουιτς με ιδιαίτερη σημασία
Το "Bacon" είναι η πραγματική αφορμή της συνάντησής μας. Μια παράσταση για δύο αγόρια, τη μοναξιά, τη φιλία και την αδυναμία να επιστρέψεις στο παρελθόν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. "Το "Bacon” είναι και για μένα μια από τις αγαπημένες μου δουλειές", παραδέχεται ο Γιώργος Μπένος.
Το ερώτημα που του θέτω είναι φαινομενικά απλό: ο ίδιος θα έδινε τον καφέ και το σάντουιτς; "Τώρα αυτό είναι πολύ υπαρξιακό. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι μπορεί και να τον έδινα τον καφέ. Θυμάμαι ότι είχε έρθει ένας θεατής και μου είχε πει: "Εντάξει, ας μη συγχωρούσες. Δώσε το σάντουιτς και τον καφέ, δεν πειράζει”. Κι εγώ του έλεγα ότι το σάντουιτς και τον καφέ θα μπορούσα να τα δώσω".
Όμως το αντικείμενο αποκτά συμβολική διάσταση. "Αυτοί οι δύο άνθρωποι γνωρίστηκαν στο διάλειμμα του σχολείου. Τους έφερε κοντά αυτό το σάντουιτς, το μπέικον που είχε μέσα. Οπότε είναι κάτι πολύ συμβολικό. Αν το πάρουμε έτσι, ίσως ούτε εγώ θα το έδινα. Δείχνει το όριο. Πώς γνωρίστηκαν αυτοί οι δύο με αφορμή αυτό και πώς τώρα ο ένας αποφασίζει να πει "δεν σου δίνω”".
"Περάσαμε πάρα πολλές ώρες στο τραπέζι με την Έμιλη, την Ιόλη και τον Αλέξανδρο, δουλεύοντας όλο αυτό. Μπαίναμε στη διαδικασία να συζητήσουμε πολύ βαθιά και υπαρξιακά τι σημαίνει συγχωρώ, πόσο πρέπει να συγχωρείς και πού βρίσκονται τα όρια. Εκεί φαίνεται η επιτυχία της Σόφι, που έγραψε το έργο, και το πόσο κοντά έχει φτάσει στις ανθρώπινες σχέσεις".
Οι αντιδράσεις του κοινού δεν είναι ποτέ ίδιες. "Αυτό το έργο είναι ανοιχτό, ώστε ο καθένας να πάρει μαζί του ό,τι θέλει και να το σκεφτεί. Έχουμε ακούσει πάρα πολλές αντίθετες απόψεις. Θυμάμαι μια κοπέλα που ήρθε μετά την παράσταση και μου είπε ότι τη στιγμή που σκέφτηκε πως ο ήρωας μάλλον θα συγχωρούσε, ήταν έτοιμη να φύγει από την αίθουσα. Έχουμε ακούσει, φυσικά, και την ακριβώς αντίθετη αντίδραση".
Όταν τον ρωτώ για τη συγχώρεση στη δική του ζωή, διαχωρίζει το να συγχωρείς από το να επαναφέρεις μια σχέση. "Θεωρώ πολύ μεγάλο πράγμα να φτάσεις στο σημείο να πεις ότι συγχωρείς κάτι. Αλλά αυτό έχει να κάνει με μια προσωπική επιλογή. Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να πει ο Μάρκος "σε συγχωρώ, έλα να το πιάσουμε από εκεί που το αφήσαμε” και στο να πει "σε συγχωρώ, αλλά μέχρι εδώ. Δεν μπορώ να είμαι πια αυτός που ήμουν στα 17 μου”. Νομίζω ότι η δεύτερη περίπτωση είναι αυτή στην οποία θα ήθελα να βρίσκεται ο Μάρκος απέναντι στον Άρη. Και ίσως αυτή στην οποία θα ήθελα να βρίσκομαι κι εγώ σήμερα, στα 33 μου".
"Σαφώς μπορεί να με έχουν πληγώσει πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου. Αλλά βάζω πάνω απ’ όλα το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι και οι άνθρωποι είμαστε σχέσεις. Συναντιόμαστε από επιλογή με άλλους ανθρώπους. Ό,τι κι αν συμβεί, μπορεί κάποια στιγμή να φτάσεις στο σημείο να πεις "εντάξει, δεν έδεσε, δεν προέκυψε, πάμε παρακάτω”".
Μια μικρή λεπτομέρεια ελαφραίνει την κουβέντα: ο Μπισκότος του έργου και η πραγματική σκυλίτσα του ηθοποιού. "Εγώ έχω ένα σκυλάκι, την Νίνα. Κάθε φορά που ανεβάζω κάτι μαζί της, ειδικά τώρα που παίζουμε το "Bacon”, όλοι μου στέλνουν και με ρωτούν αν αυτός είναι ο Μπισκότος. Και, για να πω την αλήθεια, κάπως έτσι τον είχα φανταστεί κι εγώ".
Η ζωη μακρια απο τις καμερες και τα επομενα βηματα
Η αναγνωρισιμότητα δεν άλλαξε, όπως υποστηρίζει, τις βασικές του συνήθειες. "Δεν νομίζω ότι είμαστε πια σε μια εποχή όπου η αναγνωρισιμότητα σε περιορίζει με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει έτσι κι αλλιώς πάρα πολλή πληροφορία μέσα από τα social media. Νομίζω ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε τη ζωή μας κανονικά, όπως τη ζούσαμε και πριν. Κι αν πραγματικά δεν θέλεις να βγει κάτι προς τα έξω, δεν θα βγει".
"Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μετά την προβολή του "Maestro”, ήρθε όλη αυτή η αναγνωρισιμότητα, την οποία δέχτηκα με πολλή αγάπη και χαρά. Δεν άφησα, όμως, το ένα κομμάτι της ζωής μου να μπει μέσα στο άλλο. Εξακολουθώ να έχω τους φίλους μου, τις παρέες μου και την καθημερινότητά μου".
Μεγάλωσε στην Εύβοια και ήρθε στην Αθήνα το 2014 για να σπουδάσει στο Εθνικό Θέατρο. "Οι πρώτοι έξι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι. Είχα μάθει σε άλλους ρυθμούς, είχα μεγαλώσει στην επαρχία και η Αθήνα μού φαινόταν μια τρέλα. Έλεγα ότι δεν μπορώ να επιβιώσω εδώ. Σιγά σιγά, όμως, επειδή έκανα κάτι που αγαπούσα, άρχισα να προσαρμόζομαι".
"Δεν σκέφτηκα ότι, επειδή έγινε το "Maestro”, τώρα πρέπει να κάνω μόνο τηλεόραση, μόνο σινεμά ή μόνο θέατρο. Βγήκα πολύ γεμάτος από αυτή τη δουλειά. Δεν είχα την άμεση ανάγκη να πω ότι πρέπει τώρα να κάνω κάτι άλλο. Αρχικά σκεφτόμουν ότι ήθελα το "Maestro” να συνεχιστεί για πολύ ακόμη".
Η επαγγελματική πραγματικότητα έχει και τη βιοποριστική της πλευρά. "Στο παρελθόν έχω κάνει άπειρες δουλειές για να βιοποριστώ και να μπορώ να πληρώνω το ενοίκιό μου, ειδικά όσο σπούδαζα. Τώρα προσπαθώ, με όποια πολυτέλεια μπορεί να έχω μετά το "Maestro”, να κάνω πράγματα που με εκφράζουν και ταυτόχρονα να μπορώ να βιοπορίζομαι από αυτά".
Στο τέλος, η συζήτηση επιστρέφει στο ένστικτο. "Λειτουργώ πολύ με αυτό που αισθάνομαι όταν διαβάζω ένα κείμενο. Έτσι έγινε και με το "Bacon”. Με το που το διάβασα, είπα ότι μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε αυτό και ότι θέλω να το κάνω. Αυτό είναι για μένα το ζητούμενο σε οτιδήποτε κάνω".
Από τον Σπύρο του "Maestro" μέχρι το "Bacon", από την "Τελευταία Κλήση” μέχρι κάθε νέο ήρωα, τελικά ο Γιώργος Μπένος μοιάζει τον καλύτερο ρόλο να τον έχει κρατήσει για την καθημερινότητά του. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
