Ο Λευτέρης Κρίκης ανήκει σε εκείνη την κατηγορία νέων λαϊκών τραγουδιστών που δεν συστήθηκαν στο κοινό μέσα από ένα τηλεοπτικό talent show ή από μια επιτυχία που έγινε viral μέσα σε ένα βράδυ. Εδώ και μήνες άκουγα το όνομά του από ανθρώπους της νύχτας με έναν σχεδόν παράξενο τρόπο: κανείς δεν μου έλεγε "άκου αυτό το τραγούδι". Μου έλεγαν "πρέπει να πας να τον δεις".
Και κάπως έτσι ξεκινά η κουβέντα μας στο Yupiii Celebrity Chat.
Αυτή την περίοδο εμφανίζεται στο VOG Club Athens, δίπλα στον Σταμάτη Γονίδη και τη Λένα Ζευγαρά, ενώ παράλληλα ετοιμάζει τη νέα δισκογραφική δουλειά του. Για εκείνον, όμως, η συγκεκριμένη συνεργασία έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από μία ακόμη επαγγελματική στιγμή.
"Είμαι πάρα πολύ καλά. Έχουμε ξεκινήσει στο VOG Club Athens με τη Λένα Ζευγαρά και τον Σταμάτη Γονίδη φυσικά. Το σχήμα πάει καταπληκτικά. Είναι τιμή μου που είμαι μαζί τους, αλλά ειδικά το να είμαι με τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ήταν ένα παιδικό όνειρο, το οποίο πραγματοποιείται για δεύτερη φορά. Και παράλληλα είμαι πολύ στο στούντιο. Έρχονται πολλά τραγούδια το επόμενο διάστημα".
"Για να κυνηγησεις κατι με καθε κοστος, αλλοιωνεις τον χαρακτηρα σου"
Η λέξη "όνειρο" θα εμφανιστεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας. Τον ρωτώ αν γενικά τα πάει καλά με τα όνειρα και τις ευχές, αφού έχω ακούσει να λέει και σε προηγούμενες συνεντεύξεις του πως πολλά από όσα είχε φανταστεί μικρός τελικά πραγματοποιήθηκαν.
"Η αλήθεια είναι ότι θεωρώ πως είμαι άτυχος. Εγώ έτσι το έχω μέσα μου. Αλλά δεν ξέρω… μου τα φέρνει ο Θεός με έναν τρόπο και πολλά πράγματα που είχα ονειρευτεί σαν παιδί, χωρίς να τα κυνηγάω με κάθε τρόπο, έρχονται".
Ίσως, του λέω, να έρχονται ακριβώς επειδή δεν τα κυνηγά με κάθε τρόπο. Η υπερπροσπάθεια μπορεί τελικά να γίνει παγίδα;
"Μπορεί να μην οδηγεί απαραίτητα σε αποτυχία, αλλά σίγουρα αλλοιώνει τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Γιατί για να κυνηγήσεις κάτι με κάθε κόστος, σημαίνει ότι αλλοιώνεις τον χαρακτήρα σου".
Τον ρωτώ αν το έχει δει να συμβαίνει σε ανθρώπους του χώρου του.
"Πάρα πολύ".
Πριν ή μετά την επιτυχία;
"Για να κατακτήσουν την επιτυχία και να τη βρουν".
Του λέω πως ο ίδιος μοιάζει να έχει φτάσει πλέον στο πρώτο σημαντικό "μαξιλαράκι" αναγνωρισιμότητας. Όποιος παρακολουθεί τη νυχτερινή Αθήνα ξέρει πια το όνομά του.
"Εγώ δεν το γνωρίζω ακόμα".
Και τότε του εξηγώ πώς ακριβώς φτάσαμε σε αυτή τη συνέντευξη: εδώ και περίπου έξι μήνες ακούω διαρκώς το όνομα "Κρίκης", χωρίς να συνοδεύεται απαραίτητα από μία τεράστια επιτυχία που παίζει παντού. Συνοδεύεται όμως από την ίδια προτροπή: "Πρέπει να πας να τον δεις".
"Ισχύει αυτό. Αλλά γιατί δεν έχεις έρθει ακόμα να με δεις;" με ρωτά γελώντας.
Του απαντώ πως δεν έτυχε. "Θα τύχει όμως".
"Δεν θα τύχει. Θα γίνει", του λέω. "Αυτά πλέον δεν τυχαίνουν, γίνονται".
"Τα τραγουδια ταξιδευουν"
Ο Λευτέρης Κρίκης ζει μόνιμα στην Αθήνα τους τελευταίους περίπου οκτώ μήνες και ένα μεγάλο κομμάτι της νέας του καθημερινότητας είναι το στούντιο.
"Έχω κάνει πάρα πολλή δουλειά μαζί με τους συνεργάτες μου. Έχουμε γράψει πάρα πολλά τραγούδια, έχω γράψει κι εγώ και έχω πάρει τραγούδια από καταξιωμένους συνθέτες".
Δεν θέλει ακόμη να αποκαλύψει όλα τα ονόματα. Αναφέρεται όμως στο "Πες ακόμα ένα ψέμα", που έχει ήδη κυκλοφορήσει, και παρατηρεί πως ένα τραγούδι μπορεί να χρειαστεί μήνες μέχρι να βρει πραγματικά τον δρόμο του.
"Κάποιος μου είπε ότι τα τραγούδια ταξιδεύουν. Ένα τραγούδι μπορεί να μη γίνει επιτυχία τον πρώτο μήνα ή την πρώτη εβδομάδα που θα κυκλοφορήσει. Ταξιδεύει όμως. Θα το ακούσουν 50 άνθρωποι, μετά 50.000, 100.000 και σιγά σιγά θα φτάσει σε πάρα πολύ κόσμο".
Η σημερινή μουσική βιομηχανία, βέβαια, λειτουργεί με εντελώς διαφορετικούς χρόνους από εκείνους που γνωρίζαμε παλιότερα. Του θυμίζω την εποχή που ένας καλλιτέχνης μπορούσε να κυκλοφορεί έναν ολοκληρωμένο δίσκο κάθε δύο ή δυόμισι χρόνια και το κοινό είχε τον χρόνο να ζήσει με αυτά τα τραγούδια.
Και εκεί επιστρέφουμε ξανά στον Σταμάτη Γονίδη.
"Εγώ είμαι το παιδάκι που έχει από το 2000 όλους τους δίσκους του Σταμάτη Γονίδη. Όλους. Δεν έχω αφήσει κανέναν. Ήμουν το παιδάκι που περίμενε να ανοίξει το μαγαζί όταν έβγαινε ο καινούργιος δίσκος για να μου τον αγοράσουν οι γονείς μου και να τον ακούω μετά το σχολείο".
"Μετά το σχολείο άκουγες Σταμάτη Γονίδη;" τον ρωτώ.
"Και κατά τη διάρκεια του μαθήματος! Στα discman τότε".
"Λείπουν τα καλα τραγουδια"
Ο δικός του δίσκος, μου λέει, είναι αποτέλεσμα πολλής δουλειάς και –κυρίως– πολλών ακροάσεων.
"Τον έχουμε κάνει με πολλή αγάπη και πάρα πολλή προσοχή. Σκέψου ότι μπορεί να έχουμε ακούσει κάθε τραγούδι 500 φορές. Είναι τραγούδια που αγγίζουν εμάς και αυτό θέλαμε. Δεν κοιτάξαμε να πούμε "αυτό θα γίνει viral”. Περάσαμε από δεύτερες, τρίτες και πέμπτες σκέψεις. Λέγαμε "μήπως μας αρέσει επειδή το ακούμε εμείς;”. Και μετά λες: όχι ρε φίλε, θα το ακούσει και κάποιος άλλος την ώρα που τρώει το φαγητό του και θα πει "είναι ένα πολύ καλό τραγούδι”. Αυτό θέλουμε: καλά τραγούδια".
Θεωρεί μάλιστα πως αυτά λείπουν σήμερα: "Νομίζω ότι λείπουν τα καλά τραγούδια".
Τι σημαίνει όμως "καλό τραγούδι" για έναν άνθρωπο με τόσο συγκεκριμένα λαϊκά ακούσματα;
"Για μένα ένα καλό τραγούδι είναι λαϊκό, έχει καλό στίχο, σε αγγίζει και δεν έχει έναν φθηνό στίχο που μπορεί να γίνει viral και απλώς να πουλήσει για έναν-δύο μήνες".
Τον ρωτώ ευθέως αν θα τον ενδιέφερε κάποια στιγμή ένα featuring με καλλιτέχνη από τον χώρο της trap.
"Ποτέ", απαντά αρχικά, πριν διευκρινίσει ότι δεν αποκλείει μια συνεργασία εφόσον υπάρχει πραγματικά καλό τραγούδι και κοινό μουσικό έδαφος.
Όταν στην κουβέντα πέφτει το όνομα του Rack, η αντίδρασή του είναι διαφορετική.
"Μου αρέσει πάρα πολύ. Μου αρέσει το ήθος του. Τον γουστάρω σαν τύπο, χωρίς να τον έχω γνωρίσει. Κάποια στιγμή θα μπορούσα να κάνω κάτι μαζί του, αλλά θα έπρεπε να είναι κάτι που να ταιριάζει και στα δικά μου ακούσματα και στα δικά του".
"Δεν είμαστε ολοι οι καλλιτεχνες του TikTok"
Τα μουσικά πρότυπά του δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας: Σταμάτης Γονίδης, Πασχάλης Τερζής, Βασίλης Καρράς. Τον ρωτώ αν πιστεύει ότι τραγούδια αντίστοιχης λογικής θα μπορούσαν να έχουν την ίδια απήχηση αν κυκλοφορούσαν σήμερα.
"Ο καιρός αλλάζει. Ρόδα είναι και γυρίζει και νομίζω ότι θα ξαναγυρίσουμε σε εποχές που θα ακούγονται καλά τραγούδια".
Άρα σήμερα ακούμε κακά τραγούδια;
"Νομίζω ότι ακούγονται τραγούδια που δεν έχουν ουσία. Μπορεί να είναι καλά τραγούδια, αλλά εμένα προσωπικά σπάνια με αγγίζει κάτι από αυτά που ακούω. Σπάνια ακούω κάτι και μένω έκπληκτος".
Με τόσο υψηλά standards, πόσο εύκολο είναι για έναν νέο τραγουδιστή να βρει τα πατήματά του σε μια εποχή που ένα τραγούδι καλείται συχνά να έχει το ρεφρέν σχεδόν από τα πρώτα δευτερόλεπτα και –κυρίως– "την ατάκα" που θα λειτουργήσει στα social media;
"Δεν είμαστε όλοι οι καλλιτέχνες του TikTok και τα σχετικά. Νομίζω ότι αν αγαπάς αυτό που κάνεις, είσαι προσηλωμένος σε αυτό και το κάνεις όσο καλύτερα γίνεται, κάποια στιγμή θα ανταμειφθείς. Δεν μπορούμε να κάνουμε όλοι το ίδιο πράγμα. Κάποιος πρέπει να είναι σταθερός σε αυτό που κάνει, ακόμη κι αν είναι διαφορετικό από την εποχή, ακόμη κι αν θυμίζει κάτι παλιό και δεν "τσουλάει” τώρα. Αν είσαι σταθερός και το ακολουθείς πιστά, πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα ανταμειφθείς".
Και υπάρχει ένα ακόμη όνειρο που κουβαλά από παιδί: να έρθει η στιγμή που θα μπορεί να ηγηθεί μόνος του ενός προγράμματος.
"Από μικρός. Από μωρό".
Τα μπουζουκια, τα shows και οι φωνες
Η κουβέντα περνά στη νυχτερινή διασκέδαση και σε μια εποχή κατά την οποία το παραδοσιακό λαϊκό πρόγραμμα άρχισε να μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε θέαμα: τεράστιες οθόνες, σκηνικά, χορευτικά, παραγωγές.
Ο ίδιος δεν θεωρεί ότι υπάρχει μία σωστή συνταγή.
"Υπάρχουν καλλιτέχνες που θέλουν να κάνουν πολύ grande πράγματα, και στη σκηνή και στα σκηνικά, και υπάρχουν άλλοι που θέλουν να βγουν και απλώς να δείξουν τη φωνή και το πρόγραμμά τους. Δεν θεωρώ ότι είναι κακό κάποιο από τα δύο".
Του αντιτείνω ότι πολλές φορές τα εντυπωσιακά σκηνικά μπορούν να καλύψουν αδυναμίες.
"Και τα πολλά όργανα μπορούν να καλύψουν και τα πολλά σκηνικά και τα πολλά φωνητικά. Το θέμα είναι να κάνεις αυτό που αγαπάς. Μπορεί κι εγώ να θέλω αύριο πολλά σκηνικά, πολλά χορευτικά, μια τεράστια ορχήστρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι καλή φωνή. Σίγουρα όλα αυτά μπορούν να καλύψουν ένα μικρό μέρος της δύναμης μιας φωνής, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι".
"Δεν είμαι ευκολος στο να κανω φίλους"
Εκτός δουλειάς, η ζωή του στην Αθήνα βρίσκεται ακόμη υπό διαμόρφωση.
"Αυτή την περίοδο είναι μόνο δουλειά. Έχω έρθει στην Αθήνα μόνιμα εδώ και οκτώ μήνες, οπότε αυτή τη στιγμή με νοιάζει κυρίως η δουλειά μου. Τώρα γνωρίζω κόσμο, καινούργιους φίλους, παρέες".
Δεν είναι, πάντως, ο άνθρωπος που ανοίγεται εύκολα.
"Πραγματικά δεν είμαι εύκολος στο να κάνω φίλους και παρέες. Καμιά φορά μπορεί να με παρεξηγούν άνθρωποι που θέλουν να έρθουν κοντά μου, αλλά δεν είναι ότι δεν νοιάζομαι ή ότι δεν χωνεύω κάποιον. Είμαι εγώ δύσκολος. Είναι ένα σημείο του χαρακτήρα μου που ίσως θα ήθελα να μην το έχω, αλλά μπορεί τελικά να είναι και για καλό".
Θα το άλλαζε για χάρη της δουλειάς; "Με τίποτα. Θα ήταν ψέμα. Θα ήταν κάποιος άλλος".
"Την ημερα που εφυγε ο Παντελης Παντελίδης καναμε προβα τραγουδια του"
Η ιστορία της διαδρομής του έχει ένα σημείο που ο ίδιος δεν είχε αφηγηθεί ξανά με αυτόν τον τρόπο.
"Θα σου πω κάτι πρώτη φορά και δεν είναι ευχάριστο. Καθόλου ευχάριστο".
Γυρίζει πίσω στην ημέρα του θανάτου του Παντελή Παντελίδη.
"Εκείνη την ημέρα εγώ έκανα πρόβα στο δωμάτιο του σπιτιού μου με μια λαϊκή μπάντα που είχαμε φτιάξει. Ήμουν πολύ μικρός. Άνοιξε η μητέρα μου την πόρτα και μας είπε αυτό το τραγικό γεγονός. Σταματήσαμε την πρόβα. Δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε, γιατί εκείνη ακριβώς την ώρα περνούσαμε τραγούδια του Παντελή. Ανατριχιάζω που το λέω".
Ήδη από τότε, θυμάται, υπήρχε ένα όνομα που συζητούσαν μεταξύ τους.
"Λέγαμε πάντα "πότε θα έρθει ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας να ακούσει κι εμάς; Θα ακούσει ποτέ εμένα;”. Και όταν φτάνει η στιγμή να σε παίρνει τελικά τηλέφωνο, είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικό".
"Απο Β΄ Γυμνασίου ξεκίνησα τα live"
Η σχέση του με τη σκηνή ξεκίνησε πολύ νωρίτερα από όσο περίμενα. "Από Δευτέρα Γυμνασίου ξεκίνησα τα live" μου λέει. Και νιώθει μάλλον περήφανος.
Πώς αντιλαμβάνεται όμως ένα παιδί αυτής της ηλικίας την επαγγελματική πλευρά του τραγουδιού;
"Δεν το έβλεπα επαγγελματικά τότε. Πήγαινα να περάσω καλά και μπορεί να έπαιρνα 20 ευρώ".
Και πότε κατάλαβε ότι αυτό θα γίνει τελικά η ζωή του;
Η πρώτη απάντηση έρχεται με χιούμορ: "Όταν μου είπε η μάνα μου "κόβεται το χαρτζιλίκι”".
Μετά σοβαρεύει. "Πάντα πίστευα ότι εγώ από αυτό θα ζήσω. Αλλά ένα παιδάκι που πηγαίνει Γυμνάσιο δεν μπορεί να σκέφτεται "πάμε να οικονομήσουμε, να βγάλουμε λεφτά, να φάω από αυτό”. Γι’ αυτό κι εγώ πάντα έκανα και πρωινές δουλειές".
Και εδώ η ιστορία του αποκτά ένα διαφορετικό βάρος.
"Μέχρι τα 25 μου δούλευα σε εργοστάσια, γιατί δεν έχω σπουδάσει. Δούλευα σε αποθήκες και ταυτόχρονα στα μπουζούκια. Πρωί δουλειά και Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή –και κανένα extra μέσα στην εβδομάδα– τραγουδούσα".
Του λέω ότι πρέπει να αγαπάς πάρα πολύ κάτι για να αντέξεις μια τέτοια καθημερινότητα.
"Ήταν και αυτό, αλλά υπήρχε και η οικονομική λογική. Τότε δεν παίρναμε ένα μεροκάματο από το τραγούδι που να άξιζε ώστε να κάνεις μόνο αυτό".
"Όταν εχεις δουλεψει για 800 ευρω, εκτιμας περισσοτερο τα χρηματα που αφηνει ο κοσμος στο μαγαζί"
Οι πρωινές δουλειές, πάντως, του άφησαν κάτι που θεωρεί πολύ σημαντικό σήμερα.
"Όταν έχεις δουλέψει για 800 ευρώ τον μήνα, καταλαβαίνεις τι τραβάει ο κόσμος και σέβεσαι τα λεφτά που θα έρθει να αφήσει στο μαγαζί. Μπορεί να στερηθεί κάτι άλλο για να έρθει, να πληρωθεί ο μουσικός, ο τραγουδιστής, όλοι. Το εκτιμάς περισσότερο".
Από αυτή τη φράση πιάνω την κουβέντα για το κόστος της νυχτερινής διασκέδασης. Έχουμε μετατρέψει, τελικά, το nightlife σε ένα είδος πολυτελείας; "Ναι, πολύ".
Γιατί; "Ίσως γιατί ο κόσμος προσπαθεί να ξεφύγει και μέσα από αυτό βρίσκει έναν άλλο κόσμο. Αλλά είναι κάτι που εμένα δεν με εκπροσωπεί".
Του λέω ότι σήμερα μια έξοδος στα μπουζούκια μπορεί να μοιάζει απαγορευτική για έναν μέσο εργαζόμενο.
"Με τους μισθούς που παίρνει ο κόσμος δεν μπορεί να έρχεται κάθε εβδομάδα στα μπουζούκια, να πάει και για φαγητό, να πάει στο σούπερ μάρκετ, να μεγαλώσει τα παιδιά του. Δεν γίνεται. Νομίζω όμως ότι γυρνάμε σε μια πιο παλιά εποχή, που και τα νυχτοκάματα θα φτάσουν εκεί που πρέπει και τα ποσά που χρειάζεται να δώσει ένας απλός θεατής θα γίνουν πιο λογικά. Και γι’ αυτό πρέπει και οι καλλιτέχνες κάπου να μετριάσουν κάποια πράγματα".
Νοτης Σφακιανακης: "Τον σεβομαι, είναι θρυλος – Η μεγαλη μου καψουρα είναι ο Γονίδης"
Η συζήτηση για τη νύχτα φέρνει αναπόφευκτα το όνομα του Νότη Σφακιανάκη και τη συζήτηση που επανέρχεται κατά καιρούς γύρω από μια ενδεχόμενη επιστροφή του.
"Δεν είμαι εγώ ικανός να το κρίνω, αλλά δεν νομίζω ότι ο Νότης Σφακιανάκης έχει ανάγκη κάποιο μεγάλο ποσό για να ξαναβγεί. Νομίζω ότι κρατάει τις απόψεις του και όλα αυτά που έχουν γίνει και παραμένει σταθερός σε αυτά".
Τον ρωτώ αν υπήρξε ποτέ μεγάλος fan του.
"Όλοι νομίζουν ότι μου αρέσει πάρα πολύ ο Σφακιανάκης. Εγώ άρχισα να τον καταλαβαίνω γύρω στα 15 μου, όταν κάποιος είπε στον πατέρα μου ότι η φωνή μου θυμίζει τον Νότη. Τον σέβομαι, είναι ένας θρύλος. Εννοείται ότι τραγουδάω τραγούδια του, γιατί ταιριάζουν στο ηχόχρωμα και στη χροιά μου. Αλλά η μεγάλη μου καψούρα είναι ο Σταμάτης Γονίδης".
Και τώρα που βρίσκεται κάθε βράδυ δίπλα στον άνθρωπο που άκουγε από παιδί, ποια συμβουλή του θα κρατούσε ως οδηγό για τα επόμενα χρόνια;
"Να μην καβαλήσω το καλάμι, να είμαι ο εαυτός μου και να λέω καλά τραγούδια. Φυσικά".
"Δεν θα βγαλω κατι που δεν με γεμίζει μονο και μονο μηπως κανω επιτυχία"
Η έννοια του "καλού τραγουδιού" επανέρχεται διαρκώς στη συζήτησή μας.
"Ένα καλό τραγούδι μπορεί μετά από πολλά χρόνια –στο TikTok, θες να το πεις, οπουδήποτε– να γίνει τεράστια επιτυχία. Ένα τραγούδι που γίνεται επιτυχία για έναν μήνα μπορεί να ξεχαστεί σε έναν μήνα".
Τον ρωτώ αν θα επέμενε στην ίδια μουσική γραμμή ακόμη κι αν δεν είχε πίσω του την επαγγελματική στήριξη που έχει σήμερα.
"Είμαι πολύ τυχερός που έχω τον επιχειρηματία που έχω, γιατί με στηρίζει και έχουμε σχεδόν την ίδια γραμμή. Από εκεί και πέρα, δεν νομίζω ότι θα έβγαζα ποτέ κάτι διαφορετικό από αυτά που πιστεύω. Μπορεί να μην έβγαζα τόσα πολλά τραγούδια, αλλά δεν θα έβγαζα ποτέ κάτι που δεν με γεμίζει μόνο και μόνο μήπως κάνω κάτι. Και πόσο θα κρατήσει αυτό το "κάτι”; Έναν μήνα; Δύο; Μισό χρόνο;".
Γιατί δεν πηγε ποτε σε talent show: "Δεν θελω να προβληθεί ενας Λευτερης διαφορετικος απο αυτο που είμαι"
Παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί, δεν δοκίμασε ποτέ τον δρόμο ενός τηλεοπτικού talent show. Δεν θεωρεί ότι τα talent shows δεν προσφέρουν ευκαιρίες.
"Έχουν δοθεί ευκαιρίες σε παιδιά που σήμερα είναι στην επικαιρότητα, τραγουδάνε και έχουν τα μαγαζιά τους. Έχουν δώσει φόρα και προβολή".
Αλλά ο ίδιος; "Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω. Δεν είμαι αυτό".
Τον ρωτώ αν έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν του αρέσει εύκολα να του λένε τι πρέπει να κάνει. "Ναι. Και δεν θέλω να πάω κάπου, να με αλλάξουν και να προβληθεί ένας Λευτέρης διαφορετικός από αυτό που πραγματικά είναι και μετά να μην μπορώ να το μαζέψω".
Εξηγεί πως ένας πολύ νέος τραγουδιστής μπορεί εύκολα να βρεθεί απέναντι σε ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία και να μην έχει ακόμη την αυτοπεποίθηση να υπερασπιστεί αυτό που είναι.
"Είναι πολύ εύκολο όταν είσαι ένα παιδί που πηγαίνει σε ένα τηλεοπτικό show να σου πουν πέντε πράγματα, να κόψουν, να φτιάξουν, κι εσύ να μη μιλήσεις, γιατί έχεις μπροστά σου καταξιωμένους ανθρώπους και σου κόβεται η μιλιά. Και στο τέλος μπορεί να φτιαχτεί κάτι που δεν είσαι εσύ και μετά να μην μπορείς να το διορθώσεις".
Η δική του επιλογή ήταν άλλη. "Αργά αργά. Αυτό ήθελα πάντα από μικρός. Και όλα έρχονται σιγά σιγά. Δεν έχω κάνει κάτι τρελό. Πολύ σιγά, με δουλειά και πίστη".
"Όταν με πηρε τηλεφωνο ο Κωστας Μπερτακης, ετρεμαν τα ποδια μου"
Ο Λευτέρης μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και για χρόνια δούλευε στην επαρχία. Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνό του.
"Όταν χτυπάει το τηλέφωνο και ακούς "είμαι ο Κώστας Μπερτάκης”, τρέμουν τα πόδια σου, ιδρώνεις. Ξέρεις την πορεία αυτού του ανθρώπου. Και όταν μιλάς με έναν άνθρωπο που σου μιλάει αντρίκια, με λόγο, και αυτά που σου λέει συμφωνούν με αυτά που πιστεύεις κι εσύ, δεν υπάρχει λόγος να το σκεφτείς".
Δεν υπήρξε δεύτερη σκέψη για το αν θα αφήσει τη Θεσσαλονίκη. "Όχι. Ήταν το όνειρό μου".
Του επισημαίνω ότι μέσα σε αυτή τη συνέντευξη έχει χρησιμοποιήσει τη λέξη "όνειρο" αμέτρητες φορές. Και αυτό είναι ίσως το στοιχείο που εξηγεί καλύτερα την περίπτωσή του.
"Τριών ετών είχα πει στον μπαμπά μου, βλέποντας τον Γονίδη στην τηλεόραση –γιατί εγώ δεν έχανα συνέντευξή του– "θέλω να γίνω σαν αυτόν, θέλω να γίνω τραγουδιστής”. Τριών χρονών. Το ήθελα από τόσο μικρός. Και αυτό που ζω αυτή τη στιγμή για μένα μοιάζει φυσιολογικό, γιατί δεν υπήρχε κάτι άλλο στη ζωή μου που να ήθελα να κάνω. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω".
"Ο μονοδρομος αυτος εχει θεση και για προσωπικη ζωη"
Του λέω πως σπάνια συναντάς έναν άνθρωπο που να μιλά με τέτοια βεβαιότητα για τη δουλειά του. Στην περίπτωσή του, το τραγούδι μοιάζει πραγματικά μονόδρομος. Αλλά αυτός ο μονόδρομος έχει χώρο για προσωπική ζωή;
"Σίγουρα. Όλα χρειάζονται, γιατί αν δεν έχεις και προσωπική ζωή θα τρελαθείς. Πάντα ήμουν άνθρωπος που ήθελα να έχω την προσωπική μου ζωή, να καθίσω με τους φίλους μου, να φάμε το φαγητό μας, να πιούμε τη ρετσίνα μας. Και θα το κάνω και τώρα όταν βρίσκω χρόνο. Απλώς παλιότερα μπορεί να δούλευα δύο, τρεις ή τέσσερις ημέρες και τις υπόλοιπες, αν δεν ήμουν στο στούντιο, να έβγαινα. Τώρα αυτό δεν γίνεται".
Η πίστα, βέβαια, φέρνει μαζί της και ένα διαφορετικό είδος προσοχής. Τον πειράζω για το αν η ιδιότητα του τραγουδιστή βοηθά και στο φλερτ. Ο ίδιος προτιμά να πιστεύει κάτι άλλο: "Θέλω να ελκύει ο χαρακτήρας μου".
Του λέω ότι ο χαρακτήρας δύσκολα φαίνεται από την πίστα.
"Ναι, αλλά έχω ένα καμαρίνι που είναι συνέχεια ανοιχτό για τον κόσμο. Έχω συνέχεια κόσμο. Και νομίζω ότι όταν γνωρίζουν τον Λευτέρη, συμπαθούν περισσότερο τον Λευτέρη ως προσωπικότητα. Μπορεί από κάτω να νομίζουν ότι θα είμαι κάποιος snob τύπος και όταν με γνωρίζουν να αλλάζουν εντελώς άποψη".
"Δεν μπορω να βγαίνω για καφε και να μιλαω συνεχεια για δουλεια και κουτσομπολια"
Παρά τη δουλειά του στη νύχτα, δεν έχει την ανάγκη να κινείται αποκλειστικά μέσα σε παρέες ανθρώπων του χώρου.
"Δεν μπορώ να το κάνω. Οι φίλοι μου, ας πούμε, μπορεί να μην έρχονται καν να με ακούσουν. Δεν μπορώ όταν θα βγω για έναν καφέ να μιλάω συνέχεια για δουλειά ή για καλλιτεχνικά και κουτσομπολιά. Ξέρεις τι γίνεται σε αυτά, χαμός. Δεν μπορώ να κάτσω σε ένα τέτοιο τραπέζι. Πλήττω".
Προσωπικη ζωη και δημοσιοτητα: "Δεν χρειαζεται να ξερουν ολοι τι κανω στο σπίτι μου"
Και τι θα γίνει όταν η αναγνωρισιμότητα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο και τα φώτα στραφούν όχι μόνο στη δουλειά αλλά και στην προσωπική του ζωή; "Σίγουρα πρέπει να υπάρχουν όρια".
Τον ρωτώ αν είναι από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να μοιραστούν δημόσια μια σχέση ή αν προτιμά να κρατά αυτό το κομμάτι μακριά από τα social media.
"Νομίζω ότι τον κόσμο τον ενδιαφέρει η δουλειά του καλλιτέχνη, αυτό που θα ακούσει και αυτό που θα δει στην πίστα. Από εκεί και πέρα γίνεται κουτσομπολιό. Δεν χρειάζεται να ξέρουν όλοι τι κάνω εγώ στο σπίτι μου".
Άρα δύσκολα θα τον δούμε να ανεβάζει προσωπικές στιγμές στο TikTok ή στα social; "Πολύ δύσκολα. Πολύ δύσκολα".
Και αν κάποια στιγμή δει μια προσωπική του στιγμή δημοσιευμένη χωρίς να το γνωρίζει; "Δεν ξέρω πώς θα μου έσκαγε στο μυαλό. Σίγουρα δεν θα μου άρεσε. Θα ήθελα να βρω ποιος το έκανε και να τον πάρω να του πω: "Φίλε, ποιος ο λόγος; Έλα να μιλήσουμε”".
Αναγνωρίζει, βέβαια, και την άλλη πλευρά. "Πάντα υπάρχει το ενδιαφέρον του κόσμου. Τίποτα δεν βγαίνει αν δεν πουλάει. Κάπως πρέπει να ζήσουν και όλες οι δουλειές που υπάρχουν από κάτω".
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο λαϊκό τραγούδι που άκουγε κρυφά στο σχολείο, στα εργοστάσια και τις αποθήκες, στα πρώτα live από τη Β΄ Γυμνασίου και στο καμαρίνι που σήμερα αφήνει ανοιχτό για τον κόσμο, γίνεται σαφές γιατί ο Λευτέρης Κρίκης επιμένει τόσο πολύ στη λέξη "όνειρο".
Γιατί στη δική του αφήγηση η επιτυχία δεν είναι κάτι που συνέβη ξαφνικά. Είναι κάτι που περίμενε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του – αλλά, όπως επαναλαμβάνει ο ίδιος, θέλει να συνεχίσει να έρχεται "αργά αργά".
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
