Τον Ακύλα τον είχα συναντήσει τελευταία φορά λίγο πριν ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι της Eurovision. Στην press conference, μέσα σε έναν πραγματικό μαραθώνιο συνεντεύξεων, ήμουν από τους τελευταίους δημοσιογράφους που μίλησαν μαζί του. Τον θυμάμαι χαλαρό – τουλάχιστον έτσι έδειχνε.
Όταν του το λέω σήμερα, γελάει.
"Ήμουν λιπόθυμος οριακά εκείνη την ημέρα. Ήταν πολύ δύσκολο, δεν το περίμενα. Ήμουν σε ένα δωμάτιο και ερχόταν δημοσιογράφος, δημοσιογράφος, δημοσιογράφος. Έλεγα "Τι θα γίνει; Τι να κάνω;”. Αλλά έδωσα ενέργεια".
Από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα έχουν συμβεί σχεδόν τα πάντα. Τον ρωτώ τι έχει αλλάξει στη ζωή του.
"Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν τα έχω πάρει χαμπάρι ακόμα ακριβώς. Εγώ δουλεύω. Work, work, work. Δουλειά, δουλειά. Τώρα είμαι σε ένα νέο κεφάλαιο της ζωής μου. Έχουμε γυρίσει από τη Eurovision, έχω κάνει tour σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, το οποίο ήταν απίστευτη εμπειρία, γιατί είχα την ευκαιρία να βρεθώ από κοντά επιτέλους με όλο τον κόσμο που μου έδειξε την αγάπη του όλο αυτό το διάστημα, που με στήριξε, με ψήφισε".
"Ο μπαμπας μου μου είπε: "Αν δεν στείλουν εσενα, θα κατεβουν στο Συνταγμα”"
Του θυμίζω πως η περίπτωσή του υπήρξε σχεδόν πρωτοφανής τα τελευταία χρόνια: πριν ακόμη πάει στη Eurovision, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κοινού είχε ήδη συμφωνήσει ότι αυτός ήταν ο άνθρωπος που ήθελε να στείλει η Ελλάδα. Τον ρωτώ αν κατάλαβε τότε το μέγεθος αυτής της αποδοχής.
"Το εξέλαβα. Ήταν πολύ συγκινητικό. Υπήρχε πολύ μεγάλη ένταση στο σπίτι, στους φίλους μου, στους συνεργάτες μου. Όταν συνειδητοποιήσαμε πόσο μεγαλώνει αυτό το πράγμα και πόσο έχει περάσει στο κοινό, θυμάμαι ότι μιλούσα κάποια στιγμή με τον μπαμπά μου στο τηλέφωνο και του έλεγα "εντάξει, μακάρι να πάμε εμείς”. Και μου λέει "τι μακάρι, παιδί μου; Εδώ γράφουν ότι άμα δεν στείλουν εσένα, θα κατέβουν στο Σύνταγμα να κάνουν πορεία”. Και λέω "τι να πω; Απίστευτο”. Ήταν πραγματικά μια μαγική εμπειρία".
Θα ξαναπήγαινε όμως στη Eurovision; Ακόμη και σε δύο ή τρία χρόνια;
"Πιστεύω ότι είναι πραγματικά μια απίστευτη εμπειρία που αξίζει να τη ζήσουν κι άλλοι καλλιτέχνες. Δεν θέλω να φάω εγώ όλη την πίτα. Πιστεύω πραγματικά πως πρέπει να πάνε κι άλλοι καλλιτέχνες και να ζήσουν αυτό το πράγμα σαν εμπειρία. Τώρα, εάν μετά από δύο-τρία χρόνια βρω μια καινούργια συνταγή, μια καινούργια φόρμουλα –γιατί προφανώς δεν θα πάω ξανά "γατούλης”, αυτό ήταν το "Φέρ’ το” era, το συγκεκριμένο project– και αν ο κόσμος γουστάρει και αγαπήσει ξανά το project, με μεγάλη, μεγάλη χαρά θα εκπροσωπούσα ξανά τη χώρα μου".
"Ήθελα να είμαι η Verka Serduchka της χρονιας"
Η αναφορά στον "γατούλη" μού δίνει την πάσα που θέλω. Το "Φέρ’ το", το Press Start, το album, η αισθητική του videogame: όλα αποτέλεσαν ένα πολύ συγκεκριμένο σύμπαν. Τον ρωτώ πόσο αυτό αντιπροσωπεύει συνολικά τον Ακύλα ως καλλιτέχνη.
"Ουσιαστικά εγώ ως καλλιτέχνης υπήρχα και πριν από το "Φέρ’ το”. Είχα δείξει λίγο ποια είναι η δουλειά μου. Όταν ήρθε το "Φέρ’ το”, ήξερα πως είναι ένα συγκεκριμένο character που πρέπει να δημιουργηθεί για τις ανάγκες της Eurovision. Και το κομμάτι γράφτηκε ακριβώς για τη Eurovision. Δεν ήταν ένα κομμάτι που είχαμε γραμμένο και το είχαμε στο ντουλάπι και λέγαμε "φέτος λες να το στείλουμε;”. Στείλαμε αίτηση και ξεκινήσαμε να το γράφουμε. Όλο αυτό δουλεύτηκε γύρω από το ότι είναι ένα project που θα πάει στη Eurovision".
Του επισημαίνω πως και ο δίσκος που ακολούθησε βρισκόταν κάτω από την ίδια αισθητική ομπρέλα.
"Ναι, φυσικά, γιατί ήταν μέσα στο ίδιο σύμπαν. Υπήρχε το στοιχείο του videogame, το στοιχείο του γατούλη που έμεινε στο εξώφυλλο και φυσικά ο ήχος που ήταν κοινός. Ήθελα πολύ να φέρω κάτι καινούργιο και να αφήσω κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι στη μουσική της Ελλάδας. Πιστεύω ότι τα κατάφερα. Το "Φέρ’ το” αγαπήθηκε από πάρα πολύ κόσμο και ήταν όντως κάτι διαφορετικό, με techno στοιχεία, πιο γρήγορα BPM, στα οποία δεν έχει συνηθίσει τόσο το ελληνικό κοινό".
Εδώ του κάνω μια εξομολόγηση: όταν άκουσα για πρώτη φορά το "Φέρ’ το", δεν μου άρεσε καθόλου. Είχα ακούσει φανατικά το "Atelier" το προηγούμενο καλοκαίρι και δεν μπορούσα να ενώσω τους δύο ήχους.
"Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που λες, γιατί εγώ ως artist είμαι versatile. Μου αρέσει το γεγονός ότι μπορώ να σου δείξω ότι κάνω αυτό, κάνω και κάτι άλλο, κάνω και την μπαλάντα μου. Εγώ ως καλλιτέχνης αγαπάω πάρα πολύ το θέατρο, τον κινηματογράφο. Μου αρέσει πάρα πολύ να μπαίνω σε ρόλους. Οπότε δεν ήθελα να πάω με κάτι σαν το "Atelier” στη Eurovision. Ήθελα να πάω και να είμαι η Verka Serduchka της χρονιάς".
Τον ρωτώ αν τελικά αυτές είναι και οι συμμετοχές που τον γοητεύουν περισσότερο στον διαγωνισμό.
"Ακριβώς. Αυτές είναι κυρίως οι συμμετοχές που μου αρέσουν στη Eurovision. Αγαπώ και τις μπαλάντες, φυσικά, υπάρχουν πάρα πολύ ωραία κομμάτια. Αλλά μου αρέσουν περισσότερο κομμάτια πιο παιχνιδιάρικα, funny, λίγο αστεία, με ανθρώπους που μπαίνουν σε character για αυτό το πράγμα. Όπως ήταν ο Joost Klein, η Verka Serduchka και όλοι αυτοί. Για μένα ήταν πολύ τιμητικό το ότι κάπως μπήκα σε αυτή την οικογένεια. Οι Eurofans ακόμη και τώρα κάνουν fan arts, ζωγραφιές".
"Παλι κουβα": Η ατακα που βγηκε εντελως αυθορμητα
Και φτάνουμε αναπόφευκτα στο βράδυ του τελικού και στην ατάκα που προσωπικά λάτρεψα: "Πάλι κουβά".
"Ήταν πολύ αυθόρμητο όλο αυτό. Με το που τελείωσε, ήμασταν όλοι σε σοκ. Περιμέναμε άλλα πράγματα, γιατί τα στοιχήματα μας είχαν σε μια συγκεκριμένη θέση. Θυμάμαι ότι μία μέρα πριν από τον τελικό είχα ανοίξει το Instagram και brands, επιχειρήσεις, κανάλια, ό,τι μπορείς να φανταστείς, είχαν ανεβάσει αφιερώματα για μένα. Κάπου φαινόταν το σκουφάκι, κάπου έλεγαν "Φέρ’ το”. Ήταν σοκαριστικό, ανατριχιαστικό το τι σήμαινε όλο αυτό".
Όταν ήρθαν τα αποτελέσματα, οι συνεργάτες του αναρωτήθηκαν τι θα πει δημόσια.
"Μου έλεγαν "να δούμε τι θα πεις τώρα”. Εγώ ήμουν πολύ έντονα συναισθηματικά φορτισμένος εκείνη την ώρα και τους είπα "παιδιά, θα βγω και θα είμαι ειλικρινής και θα πω ακριβώς αυτό που νιώθω”. Γιατί στην τελική αυτό αγάπησε και ο κόσμος: ότι εγώ από την αρχή που βγήκα ήμουν ειλικρινής. Δεν έκρυψα τίποτα ούτε για το ποιος είμαι ούτε για το από πού είμαι. Οπότε ήθελα και σε αυτή τη στιγμή να βγω και να πω αυτό που νιώθω. Ένιωθα "πάλι κουβά” εκείνη την ώρα. Αυτό ένιωθα, αυτό είπα".
Του λέω πως στην Ελλάδα η πρώτη αντίδραση ήταν πράγματι μια απογοήτευση – όχι για εκείνον, αλλά επειδή είχαμε πιστέψει ότι μπορούσε να νικήσει.
"Νίκησα το Sing for Greece φέτος. Αυτό κρατάω. Μία νίκη, ένα-ένα".
Και όταν η κουβέντα πηγαίνει στην ίδια τη διαδικασία του Sing for Greece, ο Ακύλας στέκεται στο γεγονός ότι έδωσε χώρο σε νέους καλλιτέχνες.
"Ήταν φοβερό. Και μόνο που η ίδια η ΕΡΤ μπήκε σε αυτή τη διαδικασία ήταν σημαντικό, γιατί έδωσε την ευκαιρία σε τόσους πολλούς νέους καλλιτέχνες να βγουν και να πουν τα κομμάτια τους".
"Δεν είμαι μονο το "Φερ’ το”, αλλα δεν εχω κομπλεξ με το να είμαι το "Φερ’ το”"
Από τη Eurovision περνάμε στο τι μπορεί να ακολουθήσει. Τον ρωτώ αν έχει φανταστεί τον εαυτό του σε μία μόνιμη νυχτερινή σκηνή.
"Σίγουρα. Το έχω σκεφτεί και πιστεύω ότι θα ταίριαζε πάρα πολύ, γιατί πιστεύω ότι ως καλλιτέχνης είμαι διασκεδαστής. Πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να περάσει πολύ καλά μαζί μου".
Τον ρωτώ αν αυτό μπορεί να λειτουργήσει πραγματικά για κάποιον που θα κάθεται στις δύο τη νύχτα με το ποτό του μπροστά.
"Ναι, γιατί δεν θα σου τραγουδήσω μόνο "Φέρ’ το”. Δεν είμαι μόνο αυτό. Θα σου τραγουδήσω και τις μπαλάντες μου. Στο tour μου ο κόσμος που ερχόταν δεν άκουγε το "Φέρ’ το” δύο ώρες. Έλεγα από Χατζηγιάννη και Βίσση μέχρι rock. Έχω δουλέψει και σε κρουαζιερόπλοια ως performer και μουσικός. Έλεγα από Elvis Presley μέχρι οτιδήποτε. Έχει τα πάντα ο μπαχτσές".
Του μεταφέρω και κάτι που έχω δει στα σχόλια των αναγνωστών: την άποψη ότι "ο Ακύλας έκανε μόνο το "Φέρ’ το”".
"Παιδιά, έξι μήνες πέρασαν. Τι άλλο να κάνει ένας άνθρωπος πια; Θα κάνουμε κι άλλες δουλειές, μην ανησυχείτε. Επίσης έχω και το "Atelier”, το οποίο είναι κομμάτι σε στίχους του Papazó. Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι τραγουδάω εγώ μέσα στο κομμάτι".
"Δεν είμαι μόνο το "Φέρ’ το”, αλλά δεν έχω και κόμπλεξ με το να είμαι το "Φέρ’ το”. Γιατί το "Φέρ’ το” άλλαξε όλη μου τη ζωή. Μου έφερε τόσα πράγματα. Βρήκα το κοινό μου, το κοινό μου βρήκε εμένα. Έχω δεχτεί τόση αγάπη από τον κόσμο. Σε κάθε live, σε κάθε συναυλία κάνουν σαν τρελοί από κάτω".
Η σχεση με τους fans και το κλειδί ενος σπιτιου στην Ευβοια
Αυτή η αγάπη του κόσμου είναι κάτι που προσπαθεί συνειδητά να ανταποδώσει.
"Πάντα προσπαθώ μετά τη συναυλία να κάτσω και να βγω φωτογραφία και με τον τελευταίο άνθρωπο που θέλει να βγει φωτογραφία. Προσπαθώ να ανταποδώσω αυτή την αγάπη που έχω δεχτεί. Και ειδικά τα παιδιά που θα μου φέρουν κουκλάκια, ζωγραφιές, πανό, είναι ό,τι πιο γλυκό".
Του λέω να μην τους χαλάσει ποτέ αυτό το όνειρο. Έχω υπάρξει κι εγώ εκείνος ο fan που έτρεχε πίσω από τον αγαπημένο του καλλιτέχνη και ξέρω πόσο μεγάλη σημασία έχει μια τέτοια στιγμή.
"Εννοείται πως κάθομαι μέχρι τέλους. Και έχω πάρει πολλά και περίεργα δώρα γενικά σε αυτό το διάστημα. Το πιο περίεργο δώρο που έχω πάρει από fan ήταν όταν ήρθε κάποιος μαζί με μία κυρία σε συναυλία μου στα Νέα Μουδανιά, στη Χαλκιδική, και μου έφερε ένα σακίδιο. Μου είπε ότι μέσα έχει έναν φάκελο για μένα. Άνοιξα τον φάκελο και βρήκα φωτογραφίες, μάλλον οικογενειακές, ένα κλειδί σπιτιού και ένα γράμμα που έλεγε πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το σπίτι. "Το σπίτι είναι στην Εύβοια, σε εκείνο το στενό, σε εκείνον τον δρόμο, εκείνη η πόρτα”. Κανονικότατα κλειδιά σπιτιού!".
Τον ρωτώ αν υπάρχει περίπτωση να του είχε γράψει πραγματικά το σπίτι.
"Δεν ξέρω. Αν μου το έγραψε, δεν θα πάω τώρα στο σπίτι της γυναίκας! Αλλά ήταν σοκαριστικό ότι ένας άνθρωπος μου έδωσε τα κλειδιά του σπιτιού του".
Το γεγονός ότι κάποιος ταξίδεψε μέχρι τη Χαλκιδική για να του παραδώσει ένα κλειδί σπιτιού είναι από μόνο του εντυπωσιακό.
"Μπορεί να ήταν το εξοχικό της. Μπορεί να είπε "δεν πάει κανένας, θα πάει ο Ακύλας και πρέπει να το χαρεί”".
Ο Βασιλιας Τζουλιαν και το θεατρο
Από τη μουσική περνάμε σε ένα καινούργιο κεφάλαιο: το θέατρο. Ο Ακύλας συμμετέχει στη νέα δουλειά της Θέμιδας Μαρσέλλου, τη "Μαδαγασκάρη", και αναλαμβάνει τον ρόλο του Βασιλιά Τζούλιαν.
"Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Νομίζω ότι είναι ό,τι πιο ταιριαστό υπάρχει".
Τον ρωτώ αν έχει ήδη ξεκινήσει να δουλεύει τη χαρακτηριστική φωνή του ήρωα.
"Είπαμε με τη Θέμιδα να το κάνουμε μαζί, σιγά σιγά, step by step, γιατί μπορεί να θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο και να μη μπω στη διαδικασία απλώς να μιμηθώ τη φωνή του ανθρώπου που έκανε το dubbing. Μπορεί να δημιουργηθεί κάτι άλλο, φυσικά όχι πολύ μακριά από τον ρόλο. Αλλά πραγματικά ανυπομονώ, γιατί κι εγώ, όπως και ο Βασιλιάς Τζούλιαν, γουστάρουμε πάρα πολύ να χορεύουμε. Νομίζω ότι θα είναι ένας πολύ ωραίος χειμώνας".
Η παράσταση ξεκινά στις 18 Δεκεμβρίου και του επισημαίνω πως έτσι μπαίνει σε ένα εντελώς διαφορετικό μονοπάτι.
"Ανυπομονώ, γιατί κι εγώ από μικρό παιδάκι ήθελα πολύ να ασχοληθώ και με το θέατρο και με τον κινηματογράφο. Οπότε το μιούζικαλ θα συμπεριλαμβάνει λίγο και τους δύο κόσμους μου".
Θα ήθελε λοιπόν να συνεχίσει παράλληλα και ως musical performer;
"Δεν θα ήθελα να περιορίσω τον εαυτό μου και να πω ότι θα κάνω μόνο το ένα ή μόνο το άλλο. Σίγουρα με αφορά πάρα πολύ η μουσική, γιατί αυτό κάνω. Γράφω τη δική μου μουσική, τα τραγούδια μου, θέλω να βγάλω τη μουσική μου στον κόσμο. Δεν θα σταματήσω ποτέ να βγάζω μουσική και albums".
Τον ρωτώ αν αισθάνεται ότι είναι ένας performer "παντός καιρού", είτε βρίσκεται σε συναυλία είτε στο θέατρο είτε κάποτε σε νυχτερινό κέντρο.
"Πιστεύω πως ναι, είμαι παντός καιρού. Αλλά ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία και το δικό του μονοπάτι. Και πιστεύω ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος".
Η νεα μουσικη και το "Μαζί κι Αντίθετα"
Όταν τον ρωτώ τι ετοιμάζει δισκογραφικά μετά το Press Start, ξεκινά από μία δουλειά που συνδέεται με την τηλεόραση.
"Είμαι στο τραγούδι των τίτλων αρχής της καινούργιας σειράς του ΣΚΑΪ, "Αντώνιος και Κλεοπάτρα”. Είναι το "Μαζί κι Αντίθετα”, ένα υπέροχο τραγούδι σε μουσική του Χρήστου Στυλιανού και στίχους της Λίνας Δημοπούλου. Είμαι πολύ χαρούμενος που με εμπιστεύτηκαν να κάνω αυτή τη δουλειά".
Όσο για την προσωπική του δισκογραφία:
"Γενικά δεν σταματάμε να γράφουμε μουσική. Τα επόμενα projects κινούνται ίσως σε λίγο πιο μελωδικά μονοπάτια. Λίγο προς τον Ακύλα που γνωρίζατε πριν από το "Φέρ’ το”. Έχουμε πολύ ωραία κομματάκια που ετοιμάζουμε να βγουν και έχω και guests από εδώ κι από εκεί".
"Η δημοσιοτητα ηταν τρομακτικη στην αρχη"
Κάπου εκεί αφήνουμε για λίγο τη δουλειά και τον ρωτώ πώς είναι πλέον η ζωή του εκτός αυτής. Γιατί όσο μεγάλη κι αν ήταν η αγάπη που δέχτηκε, άλλο τόσο μεγάλος ήταν και ο προβολέας που έπεσε ξαφνικά επάνω του.
"Δεν είναι η ίδια η ζωή μου με πριν. Η αλήθεια είναι πως η αγάπη του κόσμου είναι πολύ όμορφο πράγμα, αλλά μερικές φορές μπορεί να είναι και λίγο δύσκολο. Γιατί μπορεί να θέλεις να βγεις για φαγητό κάπου και να έχεις από πίσω σου κάμερες κινητών με flash να σε τραβάνε. Αυτό μπορεί να γίνει λίγο περίεργο".
Μου περιγράφει ένα πρόσφατο περιστατικό.
"Τις προάλλες είχα πάει σε ένα εστιατόριο και καθόμουν στην αυλή, μέσα σε μια γωνίτσα. Κάποια παιδιά είχαν καταλάβει ότι είμαι εκεί, πήγαν στα κάγκελα, σήκωσαν κινητά με flash και έβγαζαν φωτογραφίες και βίντεο. Γενικά η αλήθεια είναι πως εκτός δουλειάς δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν πολλά πράγματα. Κυρίως η ζωή μου είναι η δουλειά αυτή τη στιγμή".
Επιμένω περισσότερο στην καθημερινότητα. Πώς βιώνει ένας τόσο νέος άνθρωπος ένα κύμα δημοσιότητας που ήρθε σχεδόν από τη μία μέρα στην άλλη;
"Μερικές φορές είναι λίγο δύσκολο το ότι μπορεί να θέλω να βγω στον δρόμο, να πάω να πετάξω τα σκουπίδια με την παντόφλα μου και να είμαι όπως θέλω εγώ. Αλλά ο κόσμος που έρχεται με ενθουσιασμό και αγάπη για να βγάλουμε φωτογραφία, πάντα θα δεχτώ να βγω".
Δεν μιλάω τόσο για τη φωτογραφία όσο για την ψυχολογική διαχείριση αυτής της τεράστιας προβολής.
"Ήταν τρομακτικό στην αρχή. Αλλά επειδή ήρθε μαζί με την επιτυχία, δεν στάθηκα τόσο στο ότι κάποια κομμάτια της προσωπικής μου ζωής μπορεί να βγουν τώρα στη φόρα. Στην τελική κάνω την πρώτη μου επιτυχία αυτή τη στιγμή. Γενικά προσπαθώ την προσωπική μου ζωή να την κρατάω εκτός. Δεν θέλω ο κόσμος να ασχολείται με το τι κάνω εγώ στο σπίτι μου. Θέλω να ασχολείται με την τέχνη μου, τη δουλειά μου, τη μουσική μου".
Του λέω ότι, αν μη τι άλλο, ο προβολέας έπεσε επάνω του εξαιτίας της δουλειάς του και όχι εξαιτίας της προσωπικής του ζωής.
"Και γενικά στα κανάλια, παρουσιαστές και εκπομπές μού φέρθηκαν με πάρα πολύ αγάπη και προσοχή. Εγώ περίμενα ειλικρινά πολύ περισσότερο "φτυάρι”".
Η κουβέντα πηγαίνει στη σχέση του με το κοινό μετά τη Eurovision και στο αν ένιωσε ποτέ ότι ένα κομμάτι του απομακρύνθηκε επειδή το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενε.
"Δεν ένιωσα ότι με πέταξαν. Σίγουρα κόσμος που περίμενε κάτι καλύτερο σε θέση μπορεί μετά να ξενέρωσε. Αλλά δεν ένιωσα ότι με άφησαν".
Τον ρωτώ και για τα αρνητικά σχόλια, ένα θέμα που παραδέχεται ότι ακόμη τον δυσκολεύει.
"Με τα αρνητικά σχόλια έχω ένα θέμα. Μου είναι δύσκολο ακόμη, ενώ έχει περάσει αρκετός καιρός. Θα με επηρεάσουν πάρα πολύ. Και πιο πολύ δεν με ενοχλεί αυτός ο άνθρωπος που θα ανοίξει το πληκτρολόγιό του και θα κάτσει να κράξει. Πιο πολύ με ενοχλώ εγώ, που με επηρεάζει αυτό το πράγμα, ενώ δεν θα έπρεπε, γιατί έχω τον κόσμο μου, έχω το κοινό μου, έχω τους συνεργάτες μου και όντως λαμβάνω τόση πολλή αγάπη. Με ενοχλεί ότι στο τέλος της ημέρας θα με επηρεάσει αυτό το σχόλιο. Αλλά νομίζω ότι το μαθαίνω σιγά σιγά".
Του θυμίζω τη λογική του "block και έφυγες": κανείς δεν έχει δικαίωμα να θεωρεί δεδομένο ότι μπορεί να μπει στον προσωπικό σου χώρο και να γράψει ό,τι θέλει.
"Αυτό πρέπει να κάνω: block εδώ πέρα. Τώρα, να κάνεις έναν έναν είναι λίγο δύσκολο".
Οι ταμπελες, η προσωπικη ζωη και το φλερτ
Τον ρωτώ για μια ταμπέλα που χρησιμοποιήθηκε αρκετά όταν πρωτοσυστήθηκε στο ευρύ κοινό: τον χαρακτηρισμό "queer καλλιτέχνης". Τι ήταν αυτό που τον ενοχλούσε;
"Εμένα δεν μου άρεσε αυτό σαν ταμπέλα. Είμαι ένας καλλιτέχνης. Ίσως επειδή έφερνα κάτι διαφορετικό, κάτι νέο, κάτι που δεν είχε ξαναπαίξει, ήθελε ο κόσμος οπωσδήποτε κάπως να το οριοθετήσει, να πει "τι είναι αυτό ακριβώς; Πού το βάζω;”. Δεν με ακολούθησε πολύ αυτό. Υπήρχε σαν ταμπέλα στην αρχή παντού, αλλά μετά νομίζω ότι έφυγε, γιατί δεν είναι το μόνο personality trait μου και το ποιος είμαι".
Τον ρωτώ αν σήμερα αισθάνεται ότι αυτή η συζήτηση έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο.
"Νιώθω ότι έχει φύγει. Δεν ήταν και κάτι που με ενοχλούσε όταν το έλεγαν, αλλά γενικά είμαι άνθρωπος που δεν μου αρέσει ούτε να τσουβαλιάζουν ούτε να βάζουν ταμπέλες και να λένε "αυτός είναι έτσι επειδή είναι αυτό” ή "αυτός κάνει αυτό επειδή είναι αυτό”".
Αφού μου έχει ήδη πει ότι προτιμά να κρατά την προσωπική του ζωή εκτός δημοσιότητας, τον ρωτώ αν αυτό ισχύει ακόμη και όταν υπάρχει κάτι σταθερό στη ζωή του.
"Θα προτιμήσω να μην το δημοσιοποιήσω, γιατί δεν θέλω ούτε να βλάψω εμένα και τα συναισθήματά μου ούτε τους ανθρώπους που μπορεί να έχω γύρω μου. Θα προσπαθήσω να μην εκθέσω τέτοιου είδους κομμάτια της προσωπικής μου ζωής. Χωρίς βέβαια να βάζω λουκέτο στον εαυτό μου. Όπως νιώσω κιόλας. Είμαι ανοιχτός, απλά επειδή βλέπω τον κόσμο, βλέπω και τα σχόλια, προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι διακριτικός και να δείχνω κυρίως τη δουλειά μου".
Τον ρωτώ, πιο ανάλαφρα, αν του την πέφτουν.
"Μου την πέφτουν αρκετά, ναι. Κολακεύομαι αρκετά από αυτό, αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα μπορούσα να ανοίξω τέτοιου είδους συζήτηση δημόσια".
Και κάπου εκεί το ερώτημα γίνεται πιο πρακτικό: πώς φλερτάρει και πώς βγαίνει ένας άνθρωπος που ξαφνικά αναγνωρίζεται παντού;
"Τα καταφέρνω. Υπάρχει όμως το τίμημα της προσωπικής ζωής. Δεν μπορώ να πάω σε ένα club και να πιω τελείως άνετα. Το τελευταίο εξάμηνο έχω βγει σε club για ποτό δύο φορές. Τώρα είμαι και σε ένα moment που είναι πολύ φρέσκο όλο αυτό".
"Πρόσφατα είχα πάει σε ένα bar με δύο φίλες μου. Μπήκαμε μέσα και μου έλεγαν "έχει γυρίσει όλο το μαγαζί και σε κοιτάει”. Προσπαθούσα να μην κοιτάω καθόλου βλέμματα και κεφάλια, κοιτούσα απλά τις δύο φίλες μου, έπινα το ποτό μου, χόρευα. Κάποια στιγμή ανέβηκα στην τουαλέτα και όταν κατέβαινα τις σκάλες ένιωθα ότι είμαι η βασίλισσα Ελισάβετ: είχε γυρίσει όλος ο κόσμος με το ποτό του και με κοιτούσε να κατεβαίνω. Και είπα "εντάξει κορίτσια, φεύγω, πάω σπίτι”. Μέχρι και οι φίλες μου μού είπαν μετά ότι όταν έφυγα ένιωσαν πιο άνετα, γιατί μας κοιτούσε όλο το μαγαζί".
"Θα το βρω. Δεν θέλω να το σκέφτομαι αρνητικά, γιατί κάνω την καριέρα μου, κάνω τη μουσική μου, κάνω τόσο ωραία πράγματα. Και, εντάξει, έχω πιει και πάρα πολλά ποτά στη ζωή μου. Έχω παρτάρει φουλ".
Πριν γίνει "ο Ακυλας": κουζίνες, μουσικη και φθηνο κρασί
Τον ρωτώ ποιος ήταν πριν γίνει τόσο αναγνωρίσιμος. Ήταν το παιδί που καθόταν σπίτι και έγραφε μουσική ή έβγαινε και ζούσε κανονικά τη νύχτα του;
"Καθόμουν, έγραφα μουσική, δούλευα πάρα πολύ, γιατί παράλληλα με το να γράφω μουσική δούλευα σε κουζίνες. Η δουλειά σε κουζίνα είναι πολύ απαιτητική. Είσαι όρθιος, δουλεύεις, τρέχεις, καίγεσαι, κόβεσαι, υπάρχει φασαρία, υπάρχει πίεση. Παράλληλα προσπαθούσα να γράφω τη μουσική μου και να έχω την προσωπική μου ζωή, τους φίλους μου. Αλλά έβγαινα. Όποτε μπορούσα να βρω ένα κενό ή άκουγα ότι υπάρχει ένα καλό house party ή ένα ωραίο πάρτι κάπου, θα πήγαινα".
Τα house parties, συμφωνούμε, είναι από τις καλύτερες εξόδους. Και η κουβέντα επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, στα φοιτητικά του χρόνια.
"Όταν ήμουν στη Θεσσαλονίκη φοιτητής, παράλληλα δούλευα. Το ίδιο πράγμα: δουλειά, σχολή μαγειρικής τότε και μουσική".
Τον ρωτώ αν μαγειρεύει ακόμη.
"Μαγειρεύω και μου αρέσει να μαγειρεύω, γιατί κάπως με ηρεμεί, με χαλαρώνει. Είναι όπως κάποιοι άλλοι πλέκουν. Νιώθω ότι αδειάζει ο εγκέφαλος και δεν σκέφτεσαι τίποτα. Εγώ αυτό το παθαίνω όταν κόβω μια πιπεριά. Βλέπω μόνο τα δάχτυλά μου και το μαχαίρι και με ηρεμεί. Μου αρέσει να μαγειρεύω για μένα και για τους ανθρώπους που αγαπώ".
Η κουβέντα έρχεται και στη μεγάλη συνεργασία του με τα McDonald’s. Του επισημαίνω πως έχει ενδιαφέρον ότι στο παρελθόν είχε εργαστεί σε αλυσίδα fast food και σήμερα βρίσκεται στην άλλη πλευρά μιας τόσο μεγάλης καμπάνιας.
"Είναι απίστευτο. Είναι ένα full-circle moment. Από εκεί που καθόμουν και έφτιαχνα burgers, τώρα ξαφνικά πας στα McDonald’s να παραγγείλεις drive-thru και με βλέπεις παντού. Οι φίλοι μου μού λένε "έχουμε σιχαθεί να βλέπουμε τη μούρη σου”. Πάμε να πάρουμε ένα burger και κοτομπουκιές και λένε "νάτος πάλι!”".
Τον ρωτώ αν κάποια στιγμή όλο αυτό το "too much" της υπερέκθεσης θα πρέπει να περιοριστεί για το καλό του.
"Δεν ξέρω. Ειλικρινά δεν ξέρω. Φοβάμαι και να περιοριστεί – μην το ξορκίσουμε κιόλας! Καλά είμαστε τώρα. Πιστεύω ότι σίγουρα τα πράγματα θα ηρεμήσουν κι άλλο, γιατί έχει περάσει πολύ λίγος καιρός από τότε που εκπροσώπησα την Ελλάδα. Αλλά εγώ εδώ είμαι για να ξανανεβούν και να ξαναγίνει χαμός. Εμένα μου αρέσει το χάος. Μου αρέσει η φασαρία. Μπορεί να δυσκολεύομαι, να ζορίζομαι, αλλά παράλληλα το απολαμβάνω κιόλας".
"Τώρα τελείωσε και το tour μου, οπότε έχω ξεκινήσει να ζω πλέον τη ζωή μετά τη Eurovision. Πώς είναι αφού ήρθε η επιτυχία στη ζωή μου".
Sing for Greece, σειρες και τα επομενα τραγουδια
Με το Sing for Greece να ανοίγει ξανά, τον ρωτώ αν θα ήθελε να έχει κάποια εμπλοκή – ακόμη και από τη θέση του κριτή.
"Δεν ξέρω αν θέλω τώρα να κρίνω εγώ νέα παιδιά. Δεν θα πήγαινα νομίζω ως κριτική επιτροπή. Με μεγάλη χαρά όμως θα πήγαινα να δώσω το στέμμα και το σκήπτρο στον επόμενο. Αυτό ναι".
Λίγο πριν κλείσουμε, τον ρωτώ τι βλέπει όταν βρίσκει χρόνο για τηλεόραση και σειρές.
"Βλέπω TikTok αρκετά και σειρές στο Netflix. Το "Breaking Bad” είδα την προηγούμενη χρονιά – άργησα πολύ, το ξέρω. Αλλά απίστευτο σενάριο. Τώρα βλέπω "Monsters”".
Και φυσικά θέλω να ξέρω πότε θα ακούσουμε νέο δικό του τραγούδι.
"Πολύ σύντομα. Ετοιμάζω ωραίες δουλειές και συνεργασίες. Με τον φίλο μου τον Papazó ετοιμάζουμε κι άλλα πραγματάκια. Έχω πολύ ωραία μουσική να βγάλω και ανυπομονώ να τη βγάλω".
Την τελευταία φορά που τον είχα ρωτήσει με ποια Ελληνίδα τραγουδίστρια θα ήθελε να συνεργαστεί, είχε αναφέρει την Έλενα Παπαρίζου. Τον ρωτώ αν αυτό εξακολουθεί να ισχύει.
"Δεν σταματάει αυτό να υπάρχει. Η Έλενα είναι φοβερή, είναι πάρα πολύ γλυκιά. Είχε πάρει και τηλέφωνο τη μέρα του τελικού της Eurovision. Είχαμε μιλήσει και τώρα που γύρισα είχαμε βρεθεί κανονικά και σε πρόβες. Είναι πραγματικά απίστευτη. Οπότε με μεγάλη χαρά".
Κλείνουμε την κουβέντα με ευχές για τη νέα σεζόν και με μια ανοιχτή πρόσκληση: το Celebrity Chat του Yupiii θα είναι εδώ όποτε θέλει να επιστρέψει.
"Καλή μας σεζόν. Χαίρομαι πάρα πολύ".
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
