Η Μάρω Κοντού δεν υπήρξε απλώς μία από τις σπουδαιότερες πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Υπήρξε μια γυναίκα που έζησε με τους δικούς της όρους, με αξιοπρέπεια, χιούμορ, αυτογνωσία και μια σπάνια ειλικρίνεια που δεν εγκατέλειψε ποτέ, ούτε στη σκηνή ούτε στη ζωή.
Της Αφροδίτης Πρέβεζα
Γεννημένη στο Κουκάκι, με καταγωγή από τα Ψαρά, έγινε η "μεγάλη κυρία" μιας ολόκληρης εποχής, χωρίς ποτέ να εγκλωβιστεί στην εικόνα της σταρ. Απεχθανόταν τα μεγάλα λόγια και συνήθιζε να λέει πως ένιωθε απλώς "περαστική, σαν ένας κόκκος άμμου στο σύμπαν".
Το 2018, στο πλαίσιο μιας ειδικής στήλης που επιμελούμουν στο site όπου εργαζόμουν τότε, της ζητήσαμε να γράψει ένα γράμμα στον 16χρονο εαυτό της. Αντί να στείλει ένα κείμενο, προτίμησε να τα πούμε τηλεφωνικά. Θυμόταν, γελούσε, συγκινούνταν και μας υπαγόρευε την ιστορία της, σαν να συνομιλούσε πραγματικά με το κορίτσι που υπήρξε κάποτε: τη Μαριάνθη.
Μίλησε για την έφηβη που ντρεπόταν για το σώμα της. Για την υποτροφία στη σχολή της Κούλας Πράτσικα που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Για την ημέρα που, έπειτα από έναν μεγάλο καβγά στο σπίτι, έφυγε αποφασισμένη να μη γυρίσει πίσω και τελικά κατέληξε να τρώει μια σοκολάτα κλαίγοντας στη Σταδίου. Για την πρώτη της "επανάσταση" στο Εθνικό Θέατρο, τον Δημήτρη Χορν, το τρακ, την τύχη, τη δουλειά, αλλά και για εκείνη τη φράση που τη συνόδευσε σε όλη της τη ζωή: "Έχεις μανιέρα την ειλικρίνεια".
Το κείμενο εκείνο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Παρέμεινε όλα αυτά τα χρόνια στο προσωπικό μου αρχείο.
Ακολουθεί το γράμμα της, ακριβώς όπως μας το υπαγόρευσε τότε, χωρίς καμία αλλαγή.
Το γράμματα της Μάρως Κοντού στον 16χρονο εαυτό της:
"Αγαπημένη μου Μαριάνθη, Σε θυμάμαι 16 ετών ήσουν ένα ασχημόπαπο ψιλόλιγνο χωρίς ίχνος στήθους, ίχνος καμπύλες. Ένα καλάμι όρθιο, καθόλου όμορφο μπορώ να πω, θυμάμαι ότι έσκυβες επειδή δεν είχες στήθος. Ήσουν ένα καλαμάκι ψιλό, ροδοκόκκινο, ασχημάτιστη τελείως για 16 χρονών. Τρομερά αφελής, λίγο αγοροκόριτσο. Είχες αυτά τα μεγάλα σχέδια ότι μπορεί να γίνεις μια σπουδαία χορεύτρια του μοντέρνου χορού, κάτι για Γκράχαμ μίλαγες. Ώσπου κάποια μέρα σε εκείνα τα εφηβικά πάρτι που γινόντουσαν τις Κυριακές 5-8 γιατί μετά απαγορευόταν να κυκλοφορήσεις, γνώρισες ένα πολύ όμορφο ψηλό αγόρι που το έλεγαν Θοδωρή. Και εκεί κατάλαβες ότι υπάρχει και το άλλο φύλο. Από ότι θυμάμαι μέσα στο σπίτι σου υπήρχε η μαμά, η γιαγιά, η αδερφή σου. Γυναικοκρατία.
Το πρώτο φλερτ, η υποτροφία και η εφηβική "φυγή" στη Σταδίου
Δεν είχες προλάβει να γνωρίσεις τον πατέρα σου, ο οποίος πέθανε όταν ήσουν μωράκι. Έτσι άρχισε η πρώτη επαφή με το άλλο φύλο πολύ συμπαθητικά. Κάτι Μπλουζ στα πάρτι, κάτι σφιξίματα, κάτι μαγουλάκια κολλημένα. Και μου είπες ήσουν πολύ ευχαριστημένη και σου αρέσει αυτός ο Θοδωρής. Ο Θοδωρής επιχείρησε να σε πλησιάσει και τις επόμενες μέρες να σου κλείσει ένα ραντεβού έξω από το σχολείο, να σε συνοδεύει μέχρι το σπίτι, άρχισε ένα φλερτράκι πολύ συμπαθητικό Ώσπου μια μέρα ο Θοδωρής επιχείρησε να προχωρήσει περισσότερο. Εσύ δεν το δέχτηκες. Δεν ήθελες να τον ξαναδείς, τόσο πολύ ντράπηκες. Συνέχισες τα μαθήματα στη σχολή χορού της Κούλας Πράτσικα οπού πήρες και μια υποτροφία. Χαρούμενη το ανήγγειλες στο σπίτι σου ότι θα πας στη Γερμάνια αλλά όλοι στο σπίτι μούτρωσαν διότι έπρεπε να τελειώσεις το γυμνάσιο και να εργαστείς όπως εργαζόντουσαν όλοι. Η μητέρα σου υπουργείο παιδείας, η μεγαλύτερη αδερφή σου στην εθνική τράπεζα, η γιαγιά στο σπίτι.
Έγινε καυγάς μεγάλος θυμάμαι. Διότι στην υποτροφία ναι μεν ήταν της σχολής δωρεάν αλλά έπρεπε να πληρώνεις κάποια νοίκια και το φαγητό σου. Αυτά όλα τα αρνήθηκε η μητέρα. Κλάμα και οδυρμός. Έφυγες από το σπίτι. Πήγες με τα πόδια σε έναν κινηματογράφο και είδες την ταινία με την τότε μεγάλη Ρωσίδα χορεύτρια, που ξεχνάω τώρα το όνομα, η οποία στο τέλος της ταινίας, αληθινή ιστορία αυτή, πέθανε από ένα σφίξιμο μιας τεράστιας εσάρπας, η οποία πιάστηκε σε ένα αυτοκίνητο. Αυτό σου έδωσε την ιδέα ότι δεν μπορείς να γυρίσεις πια στο σπίτι. Είχες μια τεράστια κόντρα στο σπίτι σου και αποφάσισες να αυτοκτονήσεις. Έπρεπε να πας με τα πόδια στον σταθμό Λαρίσης από την Σταδίου που ήταν ο κινηματογράφος. Και είχες πάει ήδη με τα πόδια και ήταν πολύ μακριά και ήσουν νηστική. Βγαίνοντας από το κινηματογράφο είχες μια δραχμή για να πάρεις μια σοκολάτα. Κλαίγοντας έτρωγες την σοκολάτα στην οδό Σταδίου και σιγά σιγά έφτασες στο σπίτι σου γιατί δεν είχες που αλλού να πας.
Η μέση λύση του Βασιλικού Θεάτρου
Από εκεί και πέρα, η μητέρα σου σκέφτηκε μια μέση λύση. Σου πρότεινε να δώσεις εξετάσεις στο Βασιλικό τότε λεγόμενο Θέατρο όπου διευθυντής ήταν Δημήτρης Λαμπίρης. Ζητούσε κοπέλες από σχολές χορού για να συμπληρώσει τον χορό αρχαίες τραγωδίας. Όπου προσελήφθεις εκεί, έμεινες 5 χρόνια στο Εθνικό θέατρο- πρώην Βασιλικό. Με Επίδαυρο, με τραγωδίες, με Αττικές κωμωδίες, με Αριστοφάνη. Από εκεί και πέρα άρχισαν όλα
Η πρώτη μισθολογική "επανάσταση"
Στο χορό του εθνικού θεάτρου το σπουδαίο αυτό χορό όπου η κοντύτερη ήταν 1.70 υπήρχαν διαβαθμίσεις στο μισθολόγιο. Όσες είχαν τελειώσει Δραματική σχολή έπαιρναν 2250, οπότε μπορούσαν και να μιλούν. Όσες ήταν από σχολή χορού έπαιρναν 1700. Αυτό μας έφερε μια επανάσταση. Ο κόπος και οι πρόβες ήταν οι ίδιες. Οι υπόλοιπες δεν το δεχόμαστε, αυτή τη διαφορά στο μισθολόγιο Ξαφνικά ακούσαμε ότι υπήρχε μια επιτροπή για εξαιρετικά ταλέντα όπου σου έδινε το δίπλωμα της ηθοποιού. Πήγα και έδωσα εξετάσεις, πέρασα παμψηφεί και έτσι έφτασα στο μισθό 2300.
Από τη Μαριάνθη στη "Μάρω" και το ραντεβού με τον Δημήτρη Χορν
Τότε όμως άρχισαν οι προτάσεις για το ελεύθερο θέατρο, διότι, η ημέρα των εξετάσεων που έγινε με κρατική μεγάλη επιτροπή που ήταν μέσα Παξινού, Υπουργείο Πολιτισμού, Λυρική σκηνή, ο διευθυντής. Αρχίσαν οι προτάσεις από το ελεύθερο θέατρο. Πρώτος ο θίασος Μυράτ. Ο οποίος είχε ανεβάσει ένα έργο "Το κράτος του Θεού" όλο με άντρες και το δεύτερο έργο, που με ήθελε, ήταν ένα έργο με γυναίκες, το οποίο δεν ανέβηκε ποτέ γιατί το κράτος του θεού πήγε 2 χρόνια. Ενώ εμείς πληρωνόμασταν για εκείνη την σεζόν. Αμέσως μετά ήρθε η πρόταση από τον υπέροχο Ντίνο Ηλιόπουλο. Να πάμε 1 περιοδεία στην Ελλάδα και στην Κύπρο ως πρωταγωνιστές. Όπου εγένετο με 5000 μισθό. Σε αυτή τη περιοδεία ενδιαφέρθηκε μέσω τρίτου ο Δημήτρης Χορν. Που έμαθε ότι είναι μια ψηλή, πολύ ωραία κοπέλα, και ήθελε να τη δει από κοντά. Διότι το έργο που ήθελε να παίξει μετά τον χωρισμό του από την Έλλη Λαμπέτη ήθελε μια γυναικά, ένα κορίτσι, μια κοπέλα στον τύπο το δικό μου. Όπου το 3ο άτομο φρόντισε να γίνει το ραντεβού με τον Δημήτρη Χορν. Ο οποίος μου είπε ότι του κάνω σαν φιζίκ αλλά θέλει να με δει πώς παίζω. "Πού θα παίξετε με τον Ντινάκο την άλλη εβδομάδα;" Λέω στην Πάτρα. Θα έρθω να σε δω. Και έφυγα ανακουφισμένη ότι καλά που θα έρθει ο Χορν στην Πάτρα. Αυτά γινόντουσαν το 1959 Μαριάνθη μου. Η νονά βέβαια επέμενε ότι αυτό δεν είναι όνομα και επέμενε η νονά μου να με λένε Μάρω. Και μέσα στο σπίτι με φωνάζαν Μάρω. Εγώ έκλαιγα δεν μου άρεσε γιατί δεν μου άρεσε το Μάρω. Το έβλεπα ότι είναι βλάχικο, χωριάτικο. Σήμερα το λατρεύω, και είχε δίκιο η νονά.
Το τρακ της ζωής μου στην Πάτρα
Ο Χορν τελικά ήρθε στην Πάτρα παρέα με τον Μπόκοβιτς, τον Κανάκη. Κακιά σκάλα τότε Αθήνα – Πάτρα. Ήρθε και έπαθα το τρακ της ζωής μου, δεν μπορούσα να πω τα λόγια μου, έπεφτα πάνω στα έπιπλα, είχε στεγνώσει ο λαιμός μου. Στο διάλειμμα μου είπε "Φεύγω γιατί θέλω δύο ώρες να γυρίσω Αθήνα. Την άλλη Τρίτη πρόβα". Και εγώ λιποθύμησα. Και έτσι αρχίσαν όλα αυτά.
"Μπράβο Μαρούλα, καλά τα πήγες"
Οπότε αυτή που είσαι σήμερα έγινε μέσα από μια μικρή επανάσταση, μέσα από τύχη, μέσα από πολύ δουλειά, μέσα από υπέροχες εμπειρίες. Μετά αρχίσαν οι προτάσεις για τον κινηματογράφο. Η μια ταινία έφερε την άλλη. Και σήμερα βρίσκεσαι με 40 περίπου ταινίες ελληνικές και 120 θεατρικά έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Μπράβο Μαρούλα, καλά τα πήγες. Και νομίζω ότι τώρα που μεγάλωσες έγινες πιο ενδιαφέρον άνθρωπος από τότε στα 16 σου. Στα 16 σου δεν ήξερες ούτε ποια είσαι ούτε τι θέλεις. Νομίζω ότι η γυναικά που είσαι σήμερα δεν έχει καμία σχέση με εκείνο το 16 χρόνο κορίτσι, ευτυχώς.
Η "μανιέρα της ειλικρίνειας"
Δεν έχω να σου προτείνω να μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Όχι το αντίθετο. Να τους εμπιστεύεσαι μέχρι να αντιληφθείς τι είναι, διότι αν δεν τους εμπιστευτείς και είσαι κακοπροαίρετη από την αρχή δεν θα γίνει καμία επικοινωνία με τον απέναντι. Και δεν θα μπορέσεις να μάθεις ούτε τον εαυτό σου ούτε τον απέναντι. Να είσαι καλοπροαίρετη, αφελής. Μπορώ να σου πω ότι έχεις μια παιδικότητα ακόμα που μου αρέσει και έχω την εντύπωση ότι είσαι και αφάνταστα ειλικρινής, Μάρω μου. Κάτι που αρέσει αλλά βεβαίως μερικούς τους ενοχλεί ίσως. Θυμάμαι που μου έλεγες ότι ο Χορν σου έλεγε ότι έχεις μανιέρα την ειλικρίνεια. Και δεν ήξερες ακριβώς να αναλύσεις την λέξη μανιέρα. Ρώταγες τους άλλους συνάδελφους σου: "Τι είναι ακριβώς η μανιέρα; Τι είναι ακριβώς η μανιέρα;"
"Θέλω να φύγω όρθια"
Μάρω μου, να είσαι γερή όπως είσαι, να είσαι αισιόδοξη όπως είσαι, να παίζεις στο θέατρο όποτε σου κάνει κέφι και όποτε δεν σου κάνει να κάνεις τα ταξιδάκια σου, τις παιδικές σου φίλες, την μπιριμπίτσα, τον τύπο σου, την μαγειρική σου, τα δώρα σου γιατί είσαι και δώρου. Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, επειδή το λες συνέχεια "θέλω να φύγω όρθια". Και δεν εννοώ να φύγεις όρθια πάνω στην σκηνή. Όχι προς θεού. Κάνεις και χωρίς θέατρο υπέροχα, έχεις πολλά ενδιαφέροντα. Κάνεις και στο θέατρο. Σου εύχομαι να γίνει αυτό που επιθυμείς, να φύγεις όρθια".
Καλό σου ταξίδι, Μάρω. Στη δική μας μνήμη, θα παραμείνεις ακριβώς όπως το επιθυμούσες: μια γυναίκα που στάθηκε πάντα όρθια, περήφανη, γεμάτη φως και αφοπλιστική ειλικρίνεια. Σ' ευχαριστούμε για την κληρονομιά σου.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
