Ο Γιώργος Περρής είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω. Δεν μιλάμε για μια συνέντευξη που την κάνουμε για δουλειά, είναι περισσότερη η χαρά του θεατή που συναντά τον καλλιτέχνη που θαυμάζει παρά του δημοσιογράφου που κάνει συνέντευξη. Ευτυχώς για το δικό μου άγχος, εκείνος δεν έχει τίποτα από τη σοβαροφάνεια που συχνά κουβαλάνε οι άνθρωποι με διεθνή καριέρα. Δεν θα σου μιλήσει ποτέ για τις αμέτρητες επιτυχίες, τα βραβεία, τις συνεργασίες και sold out βραδιές. Ούτε θα φλεξάρει πως είναι Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNICEF στην Ελλάδα, ούτε πως τιμήθηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων, μία από τις σημαντικότερες τιμητικές διακρίσεις που απονέμει το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
Αντίθετα, έχει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Ειλικρίνεια. Τον συναντώ λίγο πριν από τη μοναδική καλοκαιρινή του συναυλία στην Ελλάδα, στον Κήπο του Μεγάρου στις 9 Ιουλίου. Είναι χαλαρός, γελάει εύκολα, πειράζει και σε αφήνει να τον πειράξεις. Και όσο περνά η ώρα, έχω την αίσθηση ότι μιλάω περισσότερο με έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να αγαπάει με πάθος τη μουσική παρά με έναν καλλιτέχνη που έχει ήδη πετύχει σχεδόν όλα όσα ονειρεύτηκε όταν ήταν παιδί. Κάπως έτσι ξεκινάει μια κουβέντα για τη μουσική, τα όνειρα, το εξωτερικό, την ελληνικότητα, το coming out, τις δεύτερες ευκαιρίες και όλα εκείνα που συνθέτουν τον Γιώργο Περρή.
"Η καλή μουσική είναι πάντα εμπορική"
Του λέω ότι είμαι περήφανος που συναντώ έναν τραγουδιστή που εκπροσωπεί ένα είδος μουσικής καλύτερης του μέσου όρου. Γελάει αλλά δεν συμφωνεί: "Σε ευχαριστώ αν και δεν το βλέπω έτσι. Νομίζω ότι όλες οι μουσικές είναι καλές, αρκεί να έχουν γίνει με αγάπη για την ίδια τη μουσική. Επίσης, πιστεύω πως η καλή μουσική είναι πάντα εμπορική. Η εμπορική μπορεί να μην είναι πάντα καλή! Αλλά ΟΚ..." Και κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι δεν πρόκειται να κάνουμε μια συνηθισμένη κουβέντα.
Ένα καλοκαίρι στον Κήπο του Μεγάρου και ένας "δίσκος ζωής"
Αυτή την περίοδο βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα σε πρόβες και στούντιο. Και ναι, προσπάθησα να του αποσπάσω λεπτομέρειες για το νέο του project, αλλά δεν κατάφερα πολλά.
"Έχουμε τον Κήπο του Μεγάρου, που είναι η μοναδική συναυλία που θα κάνω φέτος το καλοκαίρι. Ταυτόχρονα βρίσκομαι στο στούντιο, ετοιμάζω τον νέο μου δίσκο. Δεν μπορώ να σου πω ακόμα τι είναι... Είναι κάτι το πολύ ξεχωριστό, είναι ένας δίσκος ζωής για μένα αυτός. Οπότε, όταν έρθει η ώρα με το καλό, δεσμεύομαι να επιστρέψω και να τα πούμε όλα!"
Για τη συναυλία του, πάντως, μιλάει με ενθουσιασμό. Και φαίνεται. "Στον Κήπο του Μεγάρου, μαζί με την υπέροχη ορχήστρα μου, ετοιμάζουμε μια συναυλία εφ' όλης της ύλης. Εμένα γενικά δεν μου αρέσουν οι συναυλίες που έχουν τραγούδια για τη θάλασσα, ή για τον ήλιο ή κάτι τέτοια... Θα πούμε τραγούδια από τον τελευταίο μου δίσκο "Μαζί ή κανείς”, αλλά και από όλη μου την πορεία. Έχουμε κάποιες εκπλήξεις, κάποια πράγματα που δεν έχω ξαναπεί επί σκηνής. Έχω όρεξη να σας ευχαριστηθώ! Θέλω δύο ώρες να 'μαστε face to face με τους θεατές. Γενικά είμαι σε μια φάση που νιώθω πιο εξωστρεφής, οπότε το πρόγραμμα έχει χαρά, κέφι και ανεβαστικά τραγούδια."
Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνει, αλλά αυτό το "έχω όρεξη να σας ευχαριστηθώ" είναι μάλλον μία από τις πιο γοητευτικές ατάκες που είπε σε όλη τη συνέντευξη!
Ένας Έλληνας που δεν θέλησε ποτέ να κρύψει την ελληνικότητά του
Υπάρχουν καλλιτέχνες που σχεδιάζουν τα πάντα, ο Γιώργος δεν μοιάζει να είναι ένας από αυτούς.
"Κάθε φορά σκέφτομαι και στο μυαλό μου γίνεται μια διεργασία για το πού θα πάω καλλιτεχνικά. Τώρα για το τι είναι mainstream και τι όχι, επειδή έχω και μεγάλη δραστηριότητα εκτός Ελλάδας, έχει να κάνει με το τι είναι mainstream εκεί, αλλά όχι εδώ και το αντίστροφο. Ο χριστουγεννιάτικος δίσκος ήταν πολύ mainstream concept, πήγε σε πάρα πολύ κόσμο. Και ο δίσκος που έκανα με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τη Λίνα Νικολακοπούλου ήταν ένα τέτοιο project. Κάθε φορά όμως θέλω να καθρεφτίσω αυτό που συμβαίνει μέσα μου. Όλα τα albums μου είναι μια carte postale του ταξιδιού μου μέσα στη μουσική. Αλήθεια, λειτουργώ μόνο με το ένστικτό μου. Και είμαι περήφανος που έχω κερδίσει την καλλιτεχνική αυτή ελευθερία, μου είναι πολύ σημαντική για τη δουλειά μου."
Τον ρωτάω αν νιώθει διαφορετικά όταν τραγουδά στο εξωτερικό, αν το κοινό είναι διαφορετικό.
"Στην πραγματικότητα το κοινό που σε αγαπάει είναι ίδιο. Αν θέλεις, κάθε καλλιτέχνης διαμορφώνει το κοινό του. Εγώ βγάζω αυτό που είμαι προς τα έξω και οι άνθρωποι που ακούν τη μουσική μου έχουν κάτι κοινό, τους συνδέω. Οπότε, αυτό καθρεφτίζεται όπου και να πάω. Το μόνο πραγματικά διαφορετικό είναι πως όταν είμαι στην Ελλάδα, η αίσθηση του να τραγουδάω στη χώρα μου."
Και μάλλον γι' αυτό δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να αποβάλει την ταυτότητά του.
"Δεν ήταν ποτέ ζητούμενό μου να αποβάλω την ελληνικότητά μου. Το αντίθετο! Ζητούμενο μου ήταν να την προβάλω. Γι' αυτό και πάντα οι συναυλίες μου στο εξωτερικό ξεκινούν με ελληνικό τραγούδι, άσχετα μετά αν έχω τραγούδια στην πορεία και από το ξενόγλωσσο ρεπερτόριό μου." μου λέει και συνεχίζει:
"Το φολκλόρ (της ελληνικής μουσικής) εμένα με μαγεύει. Μου αρέσει! Δεν είναι κάτι που βρίσκω λίγο – ειδικά όταν μιλάμε για την παράδοση, έχει κάτι τρομερά δυνατό μέσα της. Ποτέ δεν προσπάθησα να πετάξω αυτό το πράγμα από πάνω μου. Είναι μέρος της ταυτότητάς μου."
Γιώργο, τι σημαίνει διεθνής καριέρα;
Η διεθνής καριέρα ακούγεται πάντα εντυπωσιακή, εκείνος προτιμά να μιλά για τις λιγότερο glamorous πλευρές της.
"Δεν είναι τόσο glamorous όσο νομίζουμε. Η καριέρα στο εξωτερικό πολύ συχνά μεταφράζεται σε ατελείωτες ώρες αναμονής σε αεροδρόμια, σε ξενοδοχεία, σε tour bus, σε αίθουσες αναμονών... Δεν είναι πάντα μαγικό όπως ακούγεται. Το μόνο που κρατάω ως σημαντικό για εμένα είναι ότι δεν πρόδωσα το παιδικό μου όνειρο. Από παιδί ονειρευόμουν να τραγουδήσω σε όσες περισσότερες γλώσσες μπορούσα και όσο περισσότερα μέρη. Ίσως επειδή το πρότυπό μου ήταν η Νάνα Μούσχουρη, ίσως επειδή μεγάλωσα σε ένα σπίτι με μητέρα Γαλλίδα και πατέρα Έλληνα. Υπήρχε αυτή η μίξη στον τρόπο που μεγάλωσα. Με χαροποιεί που στο μικρό αυτό παιδί, που ήθελε απεγνωσμένα να τραγουδήσει, του έκανα το χατήρι! Και αυτό αποδίδει κιόλας... Έχω τραγουδήσει σε πάρα πολλές χώρες, η φωνή μου έχει φτάσει σε πιο πολλές χώρες από όσες έχω πάει εγώ ο ίδιος. Είναι πολύ συγκινητικό αυτό..."
Και τελικά πώς το παιδί... έπιπλο, που άκουγε πιστά τη μαμά του και δεν ενοχλούσε κανένα, εκφράζει αυτό το τεράστιο όνειρο; Υπάρχουν απαντήσεις που δεν χρειάζονται σχολιασμό, αυτή είναι μία από αυτές.
"Νομίζω ότι ήθελα να τραβήξω την προσοχή, αλλά με αυτόν τον τρόπο! Καταρχάς εγώ το αποφάσισα πάρα πολύ μικρός. Ήμουν πολύ τυχερός, γιατί σε ηλικία 4 ετών είπα πως εγώ θέλω να γίνω τραγουδιστής. Το είπα στη μητέρα μου και μού είπε να πάω να μαζέψω το δωμάτιό μου και να σοβαρευτώ. Στα 14 ήδη είχα κερδίσει έναν πανελλήνιο διαγωνισμό τραγουδιού, σε όλες τις γιορτές του σχολείου εγώ πρωτοστατούσα. Ήμουν πολύ αφοσιωμένος σε αυτό! Γιατί δεν έβλεπα άλλο δρόμο, δεν μπορούσα να διανοηθώ κάτι άλλο. Είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να αγαπηθώ και να αγαπήσω μέσα από τη μουσική. Ένιωθα ζωντανός μέσα από τη μουσική, ενδεχομένως και ορατός. Μέσα στη δυστοπία των παιδικών μου χρόνων, η μουσική ήταν το μόνο πράγμα που μου έδινε ζωντάνια. Κάπως άναβε ένα φως και ένιωθα ότι υπήρχα. Αυτό δεν έφυγε ποτέ." Και πράγματι. Δεν έφυγε ποτέ.
"Ήθελα να βοηθηθούν όσο περισσότερα παιδιά γινόταν"
Όσο η κουβέντα προχωρά, φτάνουμε αναπόφευκτα σε ένα θέμα που σημάδεψε όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και πολύ κόσμο που τον ακολουθεί, το πολυσυζητημένο coming out. Τα ελληνικά media αισθάνθηκε πώς θέλησαν να το εκμεταλλευτούν; Ο Γιώργος δεν χρειάζεται ούτε δευτερόλεπτο για να απαντήσει.
"Από τη μία, καταρχάς όταν έκανα αυτή τη δήλωση είχα ένα στόχο. Αυτός ήταν η ιστορία αυτή να φτάσει σε όσα περισσότερα νέα παιδιά γινόταν, που θα μπορούσαν να βοηθηθούν. Αυτός ήταν ο λόγος και που δεν το έχω μετανιώσει. Από τότε μού έχουν έρθει ατελείωτες ιστορίες από παιδιά από όλο τον κόσμο, που κάπως ταυτίστηκαν. Από την άλλη, γιατί να μην το ρωτήσουν; Είναι μέρος του παιχνιδιού. Σαν καλλιτέχνης ήθελα πάντα το πρίσμα του φακού μου να είναι καθαρό. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη μυστικότητα και την ιδιωτικότητα. Η ιδιωτικότητα είναι πολύ σημαντική για εμένα, είναι το κομμάτι της προσωπικής μου ζωής που θέλω να διαφυλάξω. Όμως η μυστικότητα δεν μου αρέσει. Θέλω να είμαι ανοιχτός στον κόσμο, να έχει μια πολύ καθαρή εικόνα του τι είμαι εγώ. Από τη στιγμή που του ζητάω να με βάλει στο σπίτι του, από τη στιγμή που του ζητάει να έρθει εκεί που τραγουδώ και εκείνος, θέλω να είναι πολύ καθαρή αυτή η σχέση."
Σκέφτηκε ποτέ αν κάποιος "χαλάστηκε" με την επιλογή του να μιλήσει ανοιχτά;
"Αυτό δεν με αφορά καθόλου! Νομίζω είναι ένα παιχνίδι... Δεν περίμενα και εγώ ότι θα γινόταν τόσο μεγάλο θέμα. Γιατί ταυτόχρονα γινόταν εδώ αλλά και σε άλλες 10 ή πολύ περισσότερες χώρες. Όμως δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν κάποιοι αποχώρησαν από αυτούς που ακολουθούσαν. Ακριβώς επειδή σου είπα πως ο καλλιτέχνης διαμορφώνει το κοινό του, δεν με αφορά να με ακούει κάποιος που είναι ας πούμε ομοφοβικός."
Και η αλήθεια είναι πως δύσκολα μπορείς να πεις κάτι μετά από αυτό. Αν έπρεπε να διαλέξω μία μόνο φράση από όλη τη συνέντευξη, ίσως να ήταν η επόμενη, γιατί μέσα της κρύβεται ολόκληρη φιλοσοφία ζωής.
"Ο καθένας έχει τους δικούς του νόμους με τους οποίους πορεύεται. Ήθελα η δική μου στάση να είναι καθαρή. Ήθελα όταν φτάσω 80 χρόνων και κοιτάξω πίσω και να μη νιώσω ντροπή για το τι έχω υπάρξει και τι δεν έχω υπάρξει."
Τα όνειρα που ούτε ο ίδιος δεν είχε φανταστεί
Η ζωή, βέβαια, είχε μεγαλύτερη φαντασία από εκείνον. Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας του.
"Με απόλυτη ειλικρίνεια, παρά το ότι ονειρευόμουν και φαντασιονόμουν πολλά πράγματα, ήρθαν στη ζωή και την πορεία μου εμπειρίες που δεν τις περίμενα ποτέ. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έκανα ντουέτο με τη Lara Fabian, δεν φανταζόμουν πως θα βρισκόμουν στο Φεστιβάλ Καννών για τον Michel Legrand και θα είχα παίξει μαζί του. Δεν σκεφτόμουν πως θα τραγουδούσα μπροστά στον αρχαίο ναό της Αφαίας, αυτό θα πήγαινε στην Αμερική και θα έσκιζε σε τηλεθέαση. Αυτά δεν μου είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό. Ονειρευόμουν όμως και εξακολουθώ να ονειρεύομαι την αίσθηση του να τραγουδάς. Αυτή τη θεϊκή μορφή τέχνης, τη μουσική και το τραγούδι, την ονειρευόμουν σε κάθε της μορφή. Για αυτό και πολλές φορές δεν μου αρέσει να με ρωτάνε τι είδους τραγουδιστής είμαι. Αν είμαι ποπ, έντεχνος ή λαϊκός... Με περιορίζει πάρα πολύ! Η απάντηση είναι ότι είμαι ένας καλλιτέχνης που τραγουδάει την ανθρώπινη ύπαρξη. Η απάντηση είναι πως η μουσική είναι μια θάλασσα και εγώ σαν Γιώργος θέλω να κολυμπήσω όσα περισσότερα νερά της μπορώ."
Σκέφτηκε ποτέ να κάνει μια συνεργασία με έναν mainstream δημιουργό στην Ελλάδα;
"Εγώ δεν έχω καθόλου παρωπίδες. Μάλιστα, με τον Γιώργο Θεοφάνους πέρυσι ήρθαμε πολύ κοντά στο να δουλέψουμε και να κάνουμε κάτι μαζί. Για διάφορους άλλους λόγους δεν έγινε, δεν έχει σημασία. Δεν μου αρέσει να βάζω όρια στη μουσική. Για εμένα το τραγούδι χωρίζει σε καλό και σε κακό. Καλό είναι το τραγούδι που έχει δημιουργηθεί με γνώμονα την ίδια τη μουσική, με σεβασμό απέναντί της. Κακό είναι το τραγούδι που έχει δημιουργηθεί για να εξυπηρετήσει κάποιους σκοπούς..."
"Ιδανικά θα ήθελα να καούν όλα"
Κάπου εδώ ανοίγω το θέμα των social media. Και η απάντηση είναι τόσο Γιώργος Περρής όσο φαντάζεστε. Ομολογώ ότι γέλασα πολύ, κυρίως γιατί τον "κατάλαβα".
"Ανοίγεις ένα πολύ "καυτερό” θέμα! Ιδανικά θα ήθελα να... καούν όλα. Αστειεύομαι! Η αλήθεια είναι πως μου αρέσει πολύ η επικοινωνία με τον κόσμο. Σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μου, τα μηνύματα που έχω λάβει από τον κόσμο με έχουν κρατήσει όρθιο. Δεν είμαι ο άνθρωπος που έχει την ανάγκη να ποστάρει κάθε μέρα. Δεν μπορώ να βάλω τον εαυτό μου σε διαδικασία να ανεβάσει τη βόλτα μου, το φαγητό που έκανα, τον σκύλο μου ή το αυτοκίνητό μου. Θεωρώ πως όλο αυτό είναι μια υπερέκθεση που δεν μου αρέσει. Βεβαίως κάποιες στιγμές θα επικοινωνήσω με τον κόσμο, αλλά όταν ακούω σε κάποιο meeting "Γιώργο, πρέπει να ποστάρεις τρεις φορές τη μέρα” εκεί καταλαβαίνω πως έχει έρθει η ώρα να σηκωθώ από το τραπέζι."
Και αν του στείλετε μήνυμα; Μην περιμένετε πολλά. Το καταγράφω για όποιον θέλει να δοκιμάσει την τύχη του.
"Αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να με πετύχει σε στιγμή που εγώ έχω όρεξη να chatάρω μέσα στο instagram, καλή του επιτυχία. Αυτό μπορεί να συμβεί το 2086 αν με ρωτάς... Ποτέ δεν ξέρεις!"
"Μετά από 676 χρόνια ψυχανάλυσης..."
Ο Γιώργος Περρής δείχνει να ανήκει στους ανθρώπους που έχουν μάθει να γελούν με τον εαυτό τους κι αυτό προσωπικά το βρίσκω πάντα ελκυστικό. Του λέω ότι σήμερα μοιάζει πολύ πιο ανοιχτός, πολύ πιο άνετος με τον εαυτό του σε σχέση με παλαιότερα. Κοινώς ότι πριν 5 χρόνια δεν θα μου μίλαγε. Διαφωνεί, ή μάλλον... συμφωνεί με τον δικό του τρόπο.
"Δεν είναι αλήθεια αυτό! Σίγουρα εγώ πέρασα μια διεργασία και απέβαλα πολλούς από τους φόβους και τις ανασφάλειές μου. Κάποιες παροπίδες που είχα από τον φόβο μου. Βεβαίως μετά από 676 χρόνια ψυχανάλυσης και υπερανάλυσης... Δεν είναι αλήθεια πως πριν 5 χρόνια δεν θα ερχόμουν για να κάνουμε συνέντευξη. Ίσως εσύ να μη σκεφτόσουν να με καλέσεις να έρθω εδώ..."
Ένα παιδί που δεν εμπιστευόταν τις βεβαιότητες
Όσο περισσότερο μιλάει, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι ποτέ δεν ήταν άνθρωπος των εύκολων απαντήσεων. Ίσως γιατί ποτέ δεν ήταν άνθρωπος των βεβαιοτήτων. Και ίσως αυτή η ελευθερία να είναι ο λόγος που εξακολουθεί να ακούγεται τόσο αυθεντικός.
"Ήμουν ένα παιδί που ψαχνόταν πάρα πολύ! Δεν μου άρεσαν ποτέ οι βεβαιότητες. Παρόλο που ζούμε σε μια εποχή που αναζητούμε βεβαιότητες, γιατί φοβόμαστε το άγνωστο, το λάθος, το ανεξέλεγκτο... Έλα όμως που το πραγματικό συναίσθημα, δεν θα σε ρωτήσει τίποτα. Δεν θα σε ρωτήσει γιατί κλαις, γιατί στεναχωρήθηκες, θα εμφανιστεί από μόνο του. Δεν ήμουν από τους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν και είχα μπροστά μου μια εικόνα. Δεν ήταν μια καριέρα χειραγωγημένη, ήταν μια πολύ ελεύθερη πορεία μέσα στο τραγούδι. Βεβαίως έκανα τις επιλογές μου, τάχθηκα με συγκεκριμένους ανθρώπους..."
Υπάρχει μια ερώτηση που σχεδόν πάντα προκαλεί συζητήσεις στον χώρο. Αν υπάρχουν σήμερα οι μεγάλες φωνές του χθες. Ο Γιώργος δεν "αγοράζει" καθόλου αυτή τη συζήτηση.
"Εγώ δεν συμφωνώ με αυτά καθόλου! Δεν με ενδιαφέρει να βρω την επόμενη Μαρινέλλα. Ήταν μία και τεράστια, ήταν αυτό που ήταν. Το θεωρώ πολύ άδικο αυτό. Ο κάθε καλλιτέχνης είναι μοναδικός. Κάθε γενιά και κάθε εποχή έχει άλλες αναζητήσεις. Είναι πιο χρήσιμο να συγκεντρωθούμε εμείς οι καλλιτέχνες στο να γίνουμε όσο πιο μοναδικοί μπορούμε να γίνουμε, χωρίς να ψάχνουμε ποιος είναι ο επόμενος..."
Και ξέρεις κάτι; Έχει δίκιο. Γιατί δεν χρειάζεται άλλη μία Μαρινέλλα. Χρειάζεται ο επόμενος άνθρωπος που θα τολμήσει να γίνει ο εαυτός του. Και αν υπάρχει κάτι που πραγματικά τον εκνευρίζει, είναι η γνωστή ατάκα ότι "δεν υπάρχουν πια ταλέντα".
"Δεν πιστεύω καθόλου σε αυτή την καραμέλα πως δεν υπάρχουν ταλέντα. Με βρίσκεις κάθετα αντίθετο, επιθετικά! Όποτε το ακούω αυτό γίνομαι έξαλλος. Υπάρχουν σπουδαία ταλέντα εκεί έξω. Οι άνθρωποι που το λένε αυτό ίσως δεν θέλει να μετακινηθεί από αυτό που ξέρει και αγαπά. Πάντως σίγουρα σε όλο τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα βγαίνουν ατελείωτα σπουδαία ταλέντα. Ζούμε σε μια εποχή που υπάρχει μια Rosalia εκεί έξω, μια Billie Eilish. Στην Ελλάδα υπάρχει η Μαρίζα Ρίζου, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη... Υπάρχουν σπουδαία ταλέντα παντού!"
Οι άνθρωποι που μένουν
Κάποια στιγμή αφήνουμε τη μουσική στην άκρη. Και μιλάμε για ανθρώπους, για φίλους, για εκείνους που αντέχουν στον χρόνο.
"Οι άνθρωποί μου είναι οι ίδιοι διαχρονικά. Βεβαίως στα χρόνια έχουν προστεθεί και κάποιοι ακόμα. Είμαι πολύ τυχερός γιατί έχω λάβει τόση αγάπη, βεβαίως έχω δώσει κι άλλη τόση αγάπη. Είναι φυσικό κάποιοι άνθρωποι να φεύγουν στην πορεία ή εμείς να φεύγουμε από τη ζωή τους. Αλλά σίγουρα η ζωή μου έχει φέρει καταπληκτικούς φίλους!"
Και όσο τον ακούω να μιλά για τους ανθρώπους του, καταλαβαίνω ότι αυτός ο άνθρωπος αγαπάει με τον ίδιο τρόπο που τραγουδά. Κρατάω για το τέλος την απάντηση που, κατά τη γνώμη μου, περιγράφει καλύτερα τον Γιώργο Περρή. Όχι ως τραγουδιστή, αλλά ως άνθρωπο.
"Είμαι σχεδόν αποκλειστικά μόνο των δεύτερων ευκαιριών. Θα θεωρήσω ανόητο εκ μέρους μου όταν έχω αγαπήσει έναν άνθρωπο, να κάνω πως δεν υπήρξε στη ζωή μου. Είναι σαν να ακυρώνω αυτό που είμαι, αυτό που έχω υπάρξει και έχω νιώσει. Έχουν υπάρξει περιπτώσεις που επέλεξα να απομακρυνθώ, αλλά δεν σημαίνει πως αν υπάρξει η πιθανότητα για δεύτερη ευκαιρία, θα την κόψω αμέσως..."
Και κάπως εκεί τελειώνει η κουβέντα μας. Με τον Γιώργο να μιλά για δεύτερες ευκαιρίες και εμένα να σκέφτομαι ότι ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα από τη συνάντησή μας. Ότι δεν χρειάζεται να ακυρώνεις όσα αγάπησες. Ούτε τους ανθρώπους, ούτε τις διαδρομές, ούτε τις προηγούμενες εκδοχές του εαυτού σου.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
