Ο Στέλιος Λεγάκης μεγάλωσε. Ευτυχώς για όλους μας, θα προσθέσω εγώ. Γιατί το 14χρονο αγόρι που γνωρίσαμε μέσα από "Το Ελλάδα έχεις Ταλέντο" είναι σήμερα 28, μπαμπάς μιας μικρής κόρης, απόλυτα εμφανίσιμος, σε μια περίοδο που τα σπάει μέσα/ έξω. Γιατί πλέον είναι εμφανώς πιο σίγουρος για τον εαυτό του και σε μια φάση που μοιάζει να του πηγαίνει πολύ. Και κάπως έτσι, πριν καν ανοίξουν τα μικρόφωνα του Yupiii Celebrity Chat, είχαμε ήδη αρκετά να συζητήσουμε.
Τότε σχεδόν από τη μία μέρα στην άλλη, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της γενιάς του. Η διαδρομή αττή όμως δεν ήταν εύκολη. Ο ίδιος έχει περάσει από περιόδους αμφισβήτησης, έχει αναμετρηθεί με το αν τελικά θέλει να συνεχίσει να κάνει αυτή τη δουλειά και, όπως λέει ο ίδιος, νιώθει πως τώρα ουσιαστικά ξεκινά.
Με αφορμή το νέο του τραγούδι, "Το καλό παιδί", ο Στέλιος Λεγάκης έρχεται στο Yupiii Celebrity Chat και μιλά χωρίς περιστροφές για τη μουσική, τη δισκογραφία, τα social media, την επιτυχία που γνώρισε σε πολύ μικρή ηλικία, αλλά και για την πενταετία κατά την οποία έχασε τη "φλόγα" του για τη δουλειά.
Μιλά ακόμη για τη γενιά των teenage stars στην οποία ανήκε, εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η ελληνική μουσική βιομηχανία δεν ήξερε τότε πώς να διαχειριστεί και να εξελίξει εκείνη την επιτυχία, σχολιάζει τα fake views και την εμμονή με τους αριθμούς και παραδέχεται πως, αν μπορούσε, δεν θα είχε καν κινητό.
Η συζήτηση, όμως, γίνεται και βαθιά προσωπική. Ο Στέλιος Λεγάκης μιλά για την 3,5 ετών κόρη του, την επιθυμία του από πολύ μικρή ηλικία να γίνει πατέρας, την απώλεια του δικού του πατέρα και τη σχέση που θέλει να χτίσει με το παιδί του, έχοντας ως πρότυπο τη σχέση που είχε ο ίδιος με τη μητέρα του.
"Το καλό παιδί που ήξερες τελείωσε;". Έχει αλλάξει το καλό παιδί που ξέραμε;
Κοίτα, δεν έχω αλλάξει σε πολλά πράγματα. Σε κάποια έχω αλλάξει. Δεν θεωρώ ότι ένας άνθρωπος, όταν είναι ή όταν τον βαπτίζουν "καλό παιδί", σταματάει να είναι επειδή πληγώθηκε. Απλώς σίγουρα γίνεται πιο επιφυλακτικός. Βάζει περισσότερα όρια. Αυτό, ας πούμε.
Τραγουδιστικά, πάντως, φαίνεται να το απολαμβάνεις. Το νέο σου τραγούδι ακούγεται πολύ και έχει έναν καινούργιο ήχο. Θεωρείς ότι έχεις βρει πλέον τον ήχο που σου αρέσει ή είναι κι αυτό κομμάτι μιας πορείας;
Είναι τεράστια κουβέντα αυτή, γιατί ειδικά στην Ελλάδα έχουμε μια μανία να βαφτίζουμε πράγματα, να τα ονοματίζουμε για να είναι πιο εύκολα στο κεφάλι μας. Το ακούω, βοηθάει. Εγώ θα σου πω "ναι μεν, αλλά". Δηλαδή, είμαι και αυτό και είμαι και πολλά άλλα.
Θεωρώ ότι το έχω βρει όσον αφορά στο ότι ξέρω πλέον τη δική μου ταυτότητα, την οποία φυσικά θα προσαρμόσω στο κάθε τραγούδι που θέλω να φτιάξω. Δηλαδή, σε όλα τα τραγούδια που θέλω να κάνω, ασχέτως είδους, υπάρχω εγώ μέσα. Οπότε αυτό το έχω βρει πλέον.
Θα δήλωνες περισσότερο μουσικός, τραγουδιστής ή διασκεδαστής; Σου αρέσει, για παράδειγμα, η πίστα;
Σίγουρα δηλώνω πρώτα τραγουδιστής. Αυτό μου αρέσει να κάνω και έτσι ξεκίνησα. Το δημιουργικό κομμάτι ξεκίνησε παράλληλα, αλλά δεν το κάνω τόσο επαγγελματικά, με την έννοια ότι δεν κάνω μόνο αυτό, να γράφω γενικότερα.
Τώρα, στο "διασκεδαστής" οι γνώμες διίστανται!
Γιατί;
Γιατί έχω μέρες στη δουλειά που θέλω πάρα πολύ να τραγουδήσω μπαλάντες, ερωτικά τραγούδια, καψούρικα και όλο αυτό το συνάφι. Οπότε εκεί είναι που με πιάνεις.
Το ότι συμμετέχει ο κόσμος είναι μια χαρά και είναι διασκεδαστικό. Είναι κάτι που θα κάνω και μου αρέσει πάρα πολύ να διασκεδάζει ο κόσμος. Αλλά δεν είναι το ιδανικό μου. Το κάνω περισσότερο γιατί είναι μέρος της δουλειάς. Αν μπορούσα να τραγουδάω πέντε ώρες μπαλάντες, θα τραγουδούσα πέντε ώρες μπαλάντες.
Λόγω του ήχου του "Καλού παιδιού" νόμιζα ότι έχεις περάσει σε μια φάση στην οποία θέλεις να βγάζεις περισσότερο ελαφρολαϊκά τραγούδια.
Όχι, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο.
Έχουμε δει, βέβαια, να σπάνε και κάποια στερεότυπα της ελληνικής μουσικής. Ότι, για παράδειγμα, για να συνεχίσεις μετά τα 25 πρέπει να στραφείς στο λαϊκό.
Δεν νομίζω ότι σπάνε και τόσο. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάνει επιτυχία με pop και στα 30 plus, χωρίς να τους ήξερε πριν κανείς, και κάνουν pop τραγούδια.
Το λέω περισσότερο με την έννοια του να υπάρχεις στην αγορά. Έχουμε δει και όλο αυτό το κύμα των διασκευών των '90s, όπου συνήθως ανατρέχουν στο ελαφρολαϊκό ρεπερτόριο. Είναι ένα κύμα που θα ήθελες κι εσύ να ακολουθήσεις;
Δεν θεωρώ ότι ακολουθώ κάτι. Κάνω ό,τι μου αρέσει και αυτό που θεωρώ πολλές φορές ότι θα αρέσει και στον κόσμο.
Γιατί, ξέρεις, γράφεις ένα τραγούδι και λες: "Αυτό το τραγούδι τώρα το έγραψα σκεπτόμενος να κάνω επιτυχία ή το έγραψα από την καρδούλα μου;". Παίζει ρόλο.
Απλώς πλέον θεωρώ ότι έχω βρει μια ισορροπία. Ό,τι βγάζω από την καρδούλα μου και το γράφω, μετά το ζυγίζω λίγο και κάπως το προσαρμόζω.
Ώστε να μπορεί να ταυτιστεί περισσότερο και ο ακροατής. Τα τραγούδια, τελικά, πρέπει να τραγουδιούνται.
Αυτό ακριβώς.
Επειδή έχει γίνει μεγάλη συζήτηση και με τα δικαιώματα του Μάνου Χατζιδάκι, θεωρείς ότι τα τραγούδια είναι για να τα κάνει ο καλλιτέχνης τους ή, τελικά, για να τα τραγουδάει ο κόσμος;
Και για τους δύο είναι. Δούναι και λαβείν είναι το να κάνεις τραγούδια. Όταν κάνεις τραγούδια και τα δημοσιοποιείς, τα βάζεις εκεί μπροστά για να τα δουν όλοι, εντάξει, ανήκουν και στον κόσμο τα τραγούδια.
Το άλλο, το ότι σου ανήκει το τραγούδι ως δημιούργημα, ότι "εγώ το δημιούργησα", αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι της ιστορίας. Αυτό είναι και νομικό. Ποιος μπορεί να το πει, ποιος μπορεί να το διασκευάσει.
Από εκεί και πέρα, εκθέτεις το έργο σου και κάποιος μπορεί να το πάρει και να το κάνει πιο κοντά του, δικό του. Εντάξει, θα πάρεις μια άδεια, αλλά δεν είναι εκεί το νόημα.
"Για μια πενταετία είχα χάσει τη φλόγα που είχα για τη δουλειά"
Είσαι ο νεαρότερος νικητής talent show στην Ελλάδα. Όταν κοιτάζεις πίσω εκείνο το παιδί που ξεκίνησε στα 14 του με τόσο μεγάλη δημοσιότητα, τι διαφορές βλέπεις με τον ενήλικο καλλιτέχνη που είσαι σήμερα;
Δεινόσαυρος! Αχ, να ήξερες πώς νιώθω!
Σίγουρα δεν είναι η τηλεόραση αυτή που ήταν. Ήταν στα τελευταία της τότε, νομίζω. Η τηλεόραση είχε αυτή την αίγλη μέχρι περίπου το 2012. Έχουν αλλάξει πάρα πολλά και, συνάμα, δεν έχουν αλλάξει και άλλα τόσα.
Θα σου πω ότι με είχε επηρεάσει πάρα πολύ μια περίοδο, μια πενταετία-εξαετία. Είχα χάσει το "θέλω" μου για τη δουλειά. Είχα κάπως παραμελήσει όλο το θέμα με τη δουλειά μου.
Είχα απογοητευτεί λίγο. Σκεφτόμουν "τι είμαι;", "τι κάνω;", "πού πάω;", "τι θα βγάλω;", "τι θα δημιουργήσω;". Όλη αυτή η αναζήτηση που κάθε καλλιτέχνης κάποια στιγμή περνάει.
Δεν σκέφτηκες, όμως, ποτέ να αφήσεις πραγματικά το τραγούδι;
Μπορεί να πέρασε λίγο σαν σκέψη. Ήταν περισσότερο χαζές σκέψεις, δεν τις πήρα ποτέ σοβαρά.
Για μια πενταετία, όμως, είχα κάπως αποτραβηχτεί και είχα χάσει αυτή τη φλόγα που είχα στην αρχή. Τότε που έλεγα "να κάνω πράγματα", "να δω πώς είναι αυτό", "πώς είναι εκείνο", "να γνωρίσω τον τάδε". Όλα αυτά.
Κατάλαβα επίσης ότι είμαστε ένα μικρό χωριό. Ότι ο χώρος, ναι μεν θέλει και έχει ανάγκη νέο ήχο και νέα παιδιά, αλλά ταυτόχρονα τα σνομπάρει κιόλας. Είναι λίγο περίεργο.
Σκέψου ότι από τη γενιά μου –είμαι 28, στα 29– δεν έχει βγει κάποιος καλλιτέχνης αυτή τη στιγμή που θα κάνει κάποιο γερό "μπαμ". Είναι ο Αργυρός, ο Stan, ο Ιακωβίδης. Νομίζω ότι όλοι είναι κοντά στα 40.
Ο Νίκος Οικονομόπουλος είναι ένας άνθρωπος που ξεκίνησε πολύ μικρός. Περισσότερες γυναίκες πλέον έχουν κάνει μεγάλες επιτυχίες. Η Ρία Ελληνίδου, η Ιουλία Καλλιμάνη, η Κατερίνα Λιόλιου… Μόνο ο Φέρρης είναι ένα νέο μεγάλο αντρικό όνομα.
Κι εσύ, πάντως, είχες ένα τεράστιο boost δημοσιότητας ως προσωπικότητα σε πολύ μικρή ηλικία.
Ναι. Ένα-δύο τραγούδια πήγαν πολύ καλά τότε.
Και ταυτίζομαι κάπως με την περίπτωση του Θοδωρή Φέρρη.
"Δεν ήξεραν τι να κάνουν την επιτυχία που κάναμε τότε"
Αλλά πόσο μπορούσες να κάνεις πραγματικά καριέρα στα 14 ή στα 15; Δεν μπορείς σε αυτή την ηλικία να "αρπάξεις" την ευκαιρία από τα μαλλιά.
Ήταν πολύ φρέσκο όλο το θέμα τότε. Ήταν οι Boys and Noise, θυμάσαι; Βγήκε η Demy, εγώ. Ήταν όλο αυτό το teenage κύμα που υπήρχε και έξω.
Εγώ θα σου πω ότι δεν ήξεραν –και οι δισκογραφικές αλλά και ο κόσμος στην Ελλάδα– τι να κάνουν την επιτυχία που κάναμε τότε. Βάζω και τους Boys and Noise μέσα, γιατί ήμασταν όλοι παρέα σε αυτό.
Δεν ήξεραν πώς να το μεγαλώσουν και να το ωριμάσουν αυτό το πράγμα. Δεν είχαν τη γνώση.
Και οι καλλιτέχνες που σου ανέφερα πριν, ο Αργυρός, ο Πέτρος Ιακωβίδης, ο Stan, στο πιο ελαφρολαϊκό μπήκαν στην ηλικία που είμαι εγώ τώρα. Τότε ήταν που ξεκίνησαν να κάνουν την επιτυχία.
Είναι φυσικό και επόμενο. Ρε φίλε, δεν πρέπει να μου τραγουδήσεις στα 22 και στα 20 "μου έχεις κάνει τη ζωή μου κόλαση". Ποια ζωή σου; Που δεν σε άφηνε η μαμά σου να φας πατατάκια ή να βγεις και να κοιμηθείς μετά τη μία; Δεν βγάζει νόημα.
"Αν μπορούσα να μην είχα κινητό, δεν θα είχα"
Σε μια εποχή που κυριαρχούν το TikTok και το Instagram, ποια είναι η δική σου σχέση με τα social media;
Σιχαίνομαι!
Κάνω TikTok γιατί πρέπει να κάνω. Δεν το χαίρομαι.
Το κάνεις επειδή είναι απαραίτητο για τη δουλειά;
Για το κομμάτι, για τη δουλειά μου.
Στο Instagram προσπαθώ όντως να είμαι συνεπής και να δημοσιεύω κάθε μέρα, ας πούμε. Αλλά αν μπορούσα να μην είχα κινητό, δεν θα είχα.
Αυτό έχει ενδιαφέρον, γιατί ως θεατής νιώθω ότι είσαι ένας άνθρωπος που προσέχει πολύ την εικόνα του και τη φυσική του κατάσταση. Θα περίμενε κανείς να σε κολακεύει όλο αυτό που υπάρχει στα social.
Αρχικά, σχετικά με αυτό που ανέφερες, ότι προσέχω το σώμα μου, το πρόσωπό μου ή οτιδήποτε, δόξα τω Θεώ, ψυχολογικά πλέον τα κάνω όλα για μένα.
Δηλαδή, δεν το κάνω για να ικανοποιήσω κανέναν πέρα από εμένα. Κι αυτό θεωρώ ότι είναι το καλό για κάθε άνθρωπο. Να το κάνεις πρώτα για σένα και χωρίς να σε έχει επηρεάσει ο ένας και ο άλλος λέγοντας "Α, πώς είσαι έτσι;", "κάνε αυτό", "άλλαξε εκείνο".
Γιατί έτσι υπηρετείς τα θέλω κάποιων άλλων αντί για τα δικά σου.
Όσον αφορά στο κομμάτι των social, ιδανικά θα ήθελα απλώς να κάνω τη δουλειά μου. Η δουλειά μου είναι να τραγουδάω, να λέω τραγούδια και να βγω να δώσω και καμιά συνέντευξη, καλή ώρα. Και that's it.
Δεν μου αρέσει και δεν θεωρώ ότι είναι ποιοτικό και ωραίο όλο αυτό που συμβαίνει, που όλοι είναι influencer. Όλοι πλέον λένε ό,τι θέλουν να πουν, όλοι έχουν απάντηση στα πάντα.
Είναι ωραίο γιατί υπάρχει ελευθερία λόγου. Απλώς έχει χαθεί λίγο η μπάλα. Δεν ξέρεις πλέον ο καθένας τι είναι.
Είσαι πρώτα influencer και μετά, ας πούμε, chef. Είσαι πρώτα influencer και μετά έχεις ρούχα. Είμαστε όλοι ένα πράγμα, ένα σύμπλεγμα. Απλώς κάποιος τραγουδάει και λίγο. "Α, κι εσύ κάνεις μία συνέντευξη". "Α, κι εσύ παίζεις λίγο μπάλα".
Από την άλλη, αυτή η εποχή σού δίνει και τη δυνατότητα να αυτοπροβληθείς και να ορίσεις περισσότερο μόνος σου το τι είσαι.
Αυτό είναι ωραίο. Γενικά, στην εποχή μας είναι ωραίο που μπορείς να προβληθείς, να αυτοπροβληθείς και να έχεις πολλές ευκαιρίες πάνω στη δουλειά σου.
Απλώς θεωρώ ότι χάνει τον ρομαντισμό που είχε όλο αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχουν ρόλοι. Είναι όλα για όλους.
Σου δίνει όμως και μια ελευθερία να ορίσεις τα πράγματα όπως θέλεις. Ή ένας καλλιτέχνης εξακολουθεί να χρειάζεται τους επαγγελματίες του είδους για να τον καθοδηγήσουν;
Τους χρειάζεται όταν υπάρχουν.
Γιατί στη δουλειά μας πολλοί νομίζουν ότι είναι επαγγελματίες και δεν είναι. Και το ξέρει και η δουλειά.
Είναι ελάχιστοι πλέον οι άνθρωποι που είναι ενεργά στη δισκογραφία και γνωρίζουν πραγματικά.
"Βλέπω 200.000 views και λέω: "Ρε φίλε, ποιον κοροϊδεύεις;”"
Υπάρχει, όμως, και ένα σύστημα που πολλές φορές μοιάζει εγκλωβιστικό. Αν δεν είσαι "με αυτούς", δεν είσαι με κανέναν.
Να μιλήσουμε έξω από τα δόντια.
Θα σου πω για τις τελευταίες 50-60 κυκλοφορίες που έχω δει στο YouTube. Εγώ έβγαλα ένα τραγούδι αυτή τη στιγμή από τη Heaven και συνεργάζομαι με τον Jim Varounis. Αυτή τη στιγμή έχει 8-10 χιλιάδες views στο YouTube, στο Spotify έχει κοντά στις 20 χιλιάδες και στο TikTok έχει πάνω από 1.000 βίντεο.
Δεν έχω πληρώσει ούτε ένα ευρώ. Επίτηδες. Γιατί θέλω να δω πού θα πάει το τραγούδι.
Βλέπω τραγούδια και από γνωστούς τραγουδιστές και από άγνωστους. Μπαίνω, βλέπω ότι έχουν τα ίδια likes με εμένα, τα ίδια comments και μετά βλέπω 200.000 views. Και είμαι σε φάση: "Ρε φίλε, ποιον κοροϊδεύεις;".
Είναι διαφορετικό να πληρώνεις για να διαφημίσεις κάτι και διαφορετικό να βάζεις ψεύτικα σχόλια και views για να φαίνεται ότι κάτι έγινε. Μα εκεί δεν κερδίζει κανείς κάτι. Κατάλαβες πώς το εννοώ;
Είναι σαν να καθόμαστε εμείς εδώ, καλή ώρα, και να σου λέω "έγραψα αυτό το τραγούδι". Και μετά να σου πω "γράψε ότι το τραγούδι έχει 100 χιλιάδες". Τέλεια! Δεν το έχει δει όμως κανείς.
Παρ' όλα αυτά, το δικό σου τραγούδι φαίνεται ότι δούλεψε πολύ μέσα από το TikTok.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, ό,τι έκανε, το έκανε το TikTok, να ξέρεις.
Αυτό το πολύ νεαρό κοινό του TikTok το βλέπεις και στα live σου;
Θα σου πω ότι το τελευταίο δίμηνο έχουν ξεκινήσει και με αναγνωρίζουν παιδάκια που είναι 13 και 15 ετών.
Ρε φίλε, δεν είμαι 17 πλέον και μου φαίνεται πολύ περίεργο! Καταλαβαίνω να με αναγνωρίσει ένα παιδί που είναι 20, 25, 30, 35 πια.
Και έχω πιάσει κουβέντα και μου λέει κάποιος "εγώ σε άκουγα όταν ήμουν επτά". Όταν ήταν επτά-οκτώ χρονών.
Και κάπως έτσι φτάνουμε σε ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο της ζωής σου. Έχεις ήδη μια μικρή κόρη. Μου έλεγες πριν ότι της έχεις πάρει ακόμη και παλιά τηλεόραση.
Ξέρεις τι έχω κάνει; Έχω αγοράσει παλιά τηλεόραση στο σπίτι. Επίτηδες!
Έχω κανονικά smart TV και τα λοιπά και έχω και για τη μικρή, για την κόρη μου, μια μικρή τηλεόραση, 15 ίντσες. Πάει να την ανοίξει και ρωτάει "μπαμπά, τι είναι αυτό;". Και έπιανε και έκανε έτσι το γυαλί!
Γιατί είναι άλλο πράγμα. Δεν μπορεί να το κατανοήσει. "Τι είναι αυτό;". Βάζουμε την κασέτα και είναι σε φάση "τι έκανες;".
"Ήθελα από πολύ μικρός να κάνω παιδί"
Πώς είναι, λοιπόν, να είσαι τόσο μικρός μπαμπάς;
Τέλειο.
Ήταν κάτι που είχες ονειρευτεί; Ήθελες πάντα να γίνεις τόσο νωρίς πατέρας;
Το έλεγα από τα 19-20. Δεν ξέρω γιατί.
Εντάξει, μπορεί να ήταν και λόγω του ότι έχω χάσει τον μπαμπά μου και ήθελα να γίνω νωρίς μπαμπάς. Δεν ξέρω. Ίσως ήθελα να καλύψω αυτό το κενό.
Αλλά από πάρα πολύ μικρός, θυμάμαι 9-10 χρονών, να λέω στη μαμά μου: "Μαμά, πόσο χρονών είσαι;". Μου έλεγε. "Εγώ πόσο είμαι;". Τόσο. "Α, οκ. Δεν θέλω να πεθάνεις πολύ νέα".
Είχα το άγχος ότι έχουμε απόσταση ηλικιακά. Και μεγαλώνοντας μετά ήθελα πάρα πολύ, κοντά στα 19-20, να κάνω παιδί μικρός.
Πόσο είναι τώρα η κόρη σου;
Είναι τέλεια! Είναι 3,5. Είναι σαν αδερφή μου.
Υπάρχουν στιγμές που ξεχνάς ότι είναι η κόρη σου και παίζεις μαζί της σαν να είσαι κι εσύ παιδί;
Αρχικά θα σου πω ότι μου φαίνεται πολύ περίεργο, γιατί πάω στις παιδικές χαρές, στους παιδότοπους και εγώ παίζω κανονικά.
Δεν μπορώ, ρε φίλε, να κάνω blend in με τους γονείς καθόλου. Καθόλου! Είναι σαν να είμαι ανιψιός τους, αλήθεια στο λέω.
Που, οκ, πια δεν έχω τρελή διαφορά. Απλώς είναι λίγο και η δουλειά που κάνουμε. Είμαστε πάντα με νέες ιδέες, με νέους ανθρώπους και όλο αυτό το αλισβερίσι. Οπότε δεν μπορώ να κάνω blend in με τίποτα.
Δεν έχεις τουλάχιστον τα "τυχερά" σου στους παιδότοπους;
Μα, ρε συ, τι να τα κάνω τα τυχερά;
Σου λέω, πάω στα πάρτι και πάω να μιλήσω με κανέναν και κάθε φορά τα ίδια. Μιλάω για μηχανές αυτοκινήτων και για μπάλα. Τι να μιλήσω;
Μου λέει ο άλλος "θυμάσαι το τάδε τότε που βγαίναμε;". Όχι! 28 χρονών είμαι, δεν τα θυμάμαι. Τώρα βγαίνω. Βγαίνω ακόμα!
Πάντως έχει κάτι πολύ όμορφο το να μεγαλώνεις μαζί με το παιδί σου.
Δεν είναι κατακριτέο να κάνεις παιδί και μεγαλύτερος. Απλώς είναι όμορφο. Είναι ωραίο.
Περιμένω να έρθει η ηλικία της μικρής να βγαίνω μαζί της για ποτό. Γιατί ξέρω ότι θα είμαι όπως είμαι.
Και με τη μάνα μου έχω μια διαφορά ηλικίας. Τώρα είναι 56, εγώ είμαι 28. Επειδή με έμαθε έτσι, μου έλεγε "εγώ είμαι φίλη σου". Μου έχει μείνει στο μυαλό μου αυτό το πράγμα.
Γενικά, με τη μάνα μου μεγάλωσα σαν να είμαστε φίλοι. Δεν ήταν η μαμά που θα έρθει από το μαγαζί… Δεν τα μπορούσε αυτά. Και σαν look και τα λοιπά ήταν πάντα μια πιο νέα, fresh φάση.
Αλλά είμαστε πράγματι σαν φίλοι. Τα λέγαμε όλα. Τα προσωπικά μου, τα πάντα. Οι φίλοι μου έκαναν παρέα με τη μάνα μου, δεν έκαναν με εμένα!
Οπότε έχω μάθει έτσι και θέλω να το περάσω και στο παιδί μου.
Ούτε θεωρώ ότι θα είμαι ο μπαμπάς που θα κριντζάρουν. Γιατί είναι ωραίο να μοιράζεσαι με το παιδί τα πάντα. Εντάξει, να έχεις μόνο κάποια όρια.
Εγώ πραγματικά σου το λέω: στη μάνα μου έχω πει τα πάντα. Δεν υπάρχει κάτι που δεν έχω πει. Ειδικά τώρα που έχουμε μεγαλώσει και καθόμαστε και τα λέμε σαν ενήλικες, είναι πολύ πιο εύκολο.
"Νιώθω ότι έχει ανοίξει ο δρόμος για να κάνω επιτέλους την καριέρα που θέλω"
Είσαι 28 ετών, έχεις κάνει τα τραγούδια σου, έχεις αποκτήσει το παιδί σου, έχεις ζήσει έναν ολόκληρο κύκλο ζωής πριν καν φτάσεις τα 30. Τι σχεδιάζεις για το αύριο;
Όπως τα είπες, συμφωνώ.
Νιώθω ότι έχει ανοίξει ο δρόμος μπροστά μου για να κάνω επιτέλους την καριέρα που θέλω να κάνω.
Γιατί, στο δικό μου μυαλό, έκανα μια εφηβική καριέρα. Έκανα αυτό που έκανα. Σου είπα ότι ήμουν σε μια αναζήτηση και βρήκα επιτέλους αυτό που θέλω να γίνω, αυτό που θέλω να είμαι και, κυρίως, αυτό που θέλω να βλέπει ο κόσμος από μένα.
Οπότε, πλέον, νιώθω και μια ολοκλήρωση στο οικογενειακό κομμάτι. Έχω το παιδί μου. Σαν άντρας νιώθω ότι έχω ολοκληρωθεί εκεί, δεν κυνηγάω κάτι.
Έχω τους φίλους μου, έχω την οικογένειά μου, έχω πάρα πολλά πράγματα που για κάποιους ανθρώπους δεν είναι δεδομένα.
Κάνω τον σταυρό μου κάθε μέρα. Ξυπνάω και λέω "ευχαριστώ πολύ, Θεέ μου". Ή σύμπαν! Ό,τι είναι αυτό! Ευχαριστώ που τα έχω όλα αυτά και τα εκτιμάω.
Αυτό που μένει είναι να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Έχω πάλι αυτό το "θέλω" και τη φλόγα που σου είπα ότι είχα χάσει.
Άλλη φλόγα πια. Ξέρω πια πού να πάω και τι να κάνω καλύτερα. Και να αποφύγω κάποια λάθη. Οπότε είμαι full αφοσιωμένος στη δουλειά.
Ποια είναι τα επόμενα βήματα που θέλεις να κάνεις; Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να υπάρχει ακόμη και μια Eurovision;
Κοίτα, θέλω να βγάλω πολλή μουσική. Να κυκλοφορήσω πολλή μουσική.
Γιατί, όπως σου είπα, τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια μπορεί να έβγαζα με το ζόρι ένα τραγούδι τον χρόνο. Δεν ήξερα τι θέλω και τι είμαι.
Μου έμαθε πράγματα κι αυτό, όμως.
Θέλω να κυκλοφορήσω όσο περισσότερη μουσική μπορώ. Θέλω να εκτεθώ όσο περισσότερο γίνεται, μουσικά κυρίως. Να δει ο κόσμος όλες μου τις μουσικές πλευρές.
Γιατί είμαι και στο έντεχνο, είμαι και στο λαϊκό, είμαι και στην pop. Είμαι σε πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα, δημιουργικά, καλλιτεχνικά και τραγουδιστικά. Οπότε όλα αυτά θέλω πραγματικά να τα δουλέψω.
Μπορεί ένας ακροατής να δεχτεί τα πάντα από έναν τραγουδιστή;
Έχει να κάνει με αυτό που σου έλεγα πριν. Αν σε αυτά τα "πάντα" που λέμε υπάρχεις εσύ μέσα και δίνεις τη δική σου ταυτότητα, μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Θεωρώ ότι πλέον έχει αρχίσει κάπως να σπάει και το στερεότυπο. Βλέπεις, ας πούμε, φεστιβάλ όπου είναι η Ρία Ελληνίδου –καλή ώρα, που εμφανιζόμαστε μαζί αυτό το καλοκαίρι– μετά είναι ο Rack, μπορεί μετά να είναι η Ματούλα Ζαμάνη.
Έχει φύγει αυτό το κομπλεξικό που υπήρχε, κυρίως από την πλευρά των έντεχνων, αυτό που έλεγαν πως "στα φεστιβάλ μόνο εμείς τραγουδάμε και όχι οι λαϊκοί".
Πώς είναι η συνεργασία σου με τη Ρία Ελληνίδου; Δίνει την εντύπωση ενός πολύ έξω καρδιά ανθρώπου.
Είναι πολύ καλή. Είναι full μέσα στο χιούμορ και μέσα στην ατάκα. Είναι μέσα στο να κάνουμε πλάκα, να πούμε, να κάνουμε. Περνάει ευχάριστα όλο το έργο.
Εγώ τη γνώρισα όταν ήμασταν με τον Νίκο Κουρκούλη. Σε εκείνο το σχήμα ήταν ο Κουρκούλης, η Ρία κι εγώ, στο Frangelico τότε, πριν από κάποια χρόνια.
Μέχρι πότε συνεχίζονται οι εμφανίσεις σας;
Τελειώνουμε αρχές Σεπτεμβρίου. Δεν έχουμε αρχίσει καλά-καλά!
Και για τον χειμώνα τι σχεδιάζεις;
Για τον χειμώνα μάλλον θα είμαι στο Αγιονέρι στην Πανόρμου, που ήμουν και πέρυσι τον χειμώνα. Και μιλάω και για κάποιες Κυριακές στη Θεσσαλονίκη.
Το Αγιονέρι έχει ενδιαφέρον γιατί δεν είναι η κλασική πίστα.
Νιώθω ότι μπορείς κι εσύ να έχεις άλλη τριβή, να αποκτάς μια διαφορετική εμπειρία.
Έχουμε ξεχάσει πού τραγουδούσαν αυτοί οι τεράστιοι Έλληνες καλλιτέχνες. Βασικά, όλοι οι τεράστιοι μεγάλοι τραγουδιστές, όπως ο Καζαντζίδης, ο Διονυσίου και όλη αυτή η σπουδαία γενιά, τραγουδούσαν σε μπουάτ, σε ταβέρνες, σε μεζεδοπωλεία.
Στο φέρνω ως παράδειγμα γιατί εκεί γεννήθηκαν τα μεγάλα τραγούδια, εκεί γεννήθηκε η διασκέδαση του Έλληνα.
Αυτά τα μαγαζιά, σαν το Αγιονέρι, αυτό κάνουν. Βλέπω τους ανθρώπους που έρχονται και έρχονται για να διασκεδάσουν. Είναι ένα τελείως άλλο πράγμα.
Όλα χρειάζονται. Εγώ δεν είμαι κόντρα σε τίποτα. Απλώς θεωρώ ότι οι πολύ μεγάλες πίστες πλέον έχουν γίνει πολύ αποστειρωμένες και στημένες.
Εγώ, που έχω ξεκινήσει από τα μεγάλα μαγαζιά και μετά δοκίμασα και την επαρχία, δοκίμασα και το Αγιονέρι και όλα αυτά, θεωρώ ότι όλα λίγο-πολύ μου ταιριάζουν.
Απλώς είναι και το πού νιώθεις εσύ καλά. Σου είπα και πριν: αν με βάλεις να πω πέντε ώρες μπαλάντες, θα πω πέντε ώρες μπαλάντες.
Είπες μια λέξη: "επαρχία". Θεωρείς ότι είναι καριέρα Β' κατηγορίας για έναν τραγουδιστή;
Δεν υφίσταται σοβαρός τραγουδιστής, ειδικά στο λαϊκό ρεπερτόριο, ο οποίος δεν έχει περάσει από την επαρχία. Δεν γίνεται.
Χάνεις πολλά πράγματα αν δεν το ζήσεις. Ξέρεις γιατί; Εκεί είναι η ελληνική διασκέδαση.
Για να καταλάβεις, εγώ όταν θα πω ότι θέλω να βγω, να πιω και να διασκεδάσω –καλά, σπάνια συμβαίνει αυτό που λέω, πιο πολύ σε escape room πάω και τέτοια– θα πάω στον Μελά. Θα πάω στον Αντύπα. Θα πάω σε σχήματα τα οποία γουστάρω.