Η πρωινή ζώνη είναι, εδώ και χρόνια, ένα πεδίο όπου δοκιμάζονται αντοχές: αντοχές περιεχομένου, αντοχές προσώπων, αντοχές—κυρίως—του ίδιου του κοινού. Σε αυτό το απαιτητικό τοπίο δημιουργήθηκε για να υπάρξει – αλλά όχι για να επιβιώσει- το "Νωρίς Νωρίς" της ΕΡΤ1.
Η εκπομπή με τον Κρατερό Κατσούλη και τη Μαρία Ηλιάκη αποτελεί ένα υβρίδιο ανάμεσα στην ψυχαγωγία με αντίληψη ιδιωτικής τηλεόρασης και την εκτέλεση με καθεστώς ΕΡΤ. Οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος συνυπάρχουν χωρίς ακριβώς η μία να παραδίδεται πλήρως στην άλλη και τούμπαλιν. Και αυτή ακριβώς η "ενδιάμεση" φύση της είναι που γεννά το βασικό ερώτημα: πρόκειται για μια τίμια, δημόσια τηλεοπτική πρόταση ή για ένα ακόμη εγχείρημα που φοβάται να δηλώσει φανερά την ταυτότητά του;
Πάμε όμως να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Το "Νωρίς Νωρίς" ξεκίνησε μίζερα, με εικόνα που δεν ήταν καν αντάξια των προσώπων που βρίσκονταν στην παρουσίαση. Το "καλημέρα" σε μια νέα εκπομπή είναι το ήμισυ του παντός, οπότε θα λέγαμε πως η ίδια η ΕΡΤ αδίκησε το προϊόν της. Η μικρή του ομάδα φέρνει ικανοποιητικό περιεχόμενο, αν κρίνει κανείς τη μετρημένη εκτέλεση και αποστολή του. Όμως ο Κρατερός Κατσούλης και η Μαρία Ηλιάκη είναι εξαιρετικοί και ως ντουέτο και ως μονάδες. Αν οι δυο τους είχαν συναντηθεί σε ένα ουδέτερο τηλεοπτικό περιβάλλον, χωρίς τους περιορισμούς της ΕΡΤ, μπορεί να είχαν ακόμα περισσότερη απήχηση. Είναι από τις περιπτώσεις που το "προνόμιο" της ΕΡΤ1 γίνεται ταυτόχρονα και τροχοπέδη για την ανταγωνιστικότητα του προϊόντος τους.
Εξαρχής οι τόνοι ήταν χαμηλοί και επέλεξαν να παραμείνουν συνειδητά. Άλλωστε στις 7 το πρωί αν βγαίνουν δύο άνθρωποι μες στην τρελή χαρά και με την τσίτα των πρωινάδικων θα πάθει και ο ίδιος ο τηλεθεατής κάτι. Αισθητική που δεν κραυγάζει, ροή που αποφεύγει την υστερία και μια "καλημέρα" που δεν σε ταρακουνάει. Και αυτό, σε μια εποχή υπερδιέγερσης, είναι από μόνο του μια μικρή νίκη. Ωστόσο, η τηλεόραση δεν κρίνεται μόνο από το τι αποφεύγει, αλλά κυρίως από το τι προτείνει.
Σε επίπεδο δομής, η εκπομπή κινείται σε γνώριμα ΕΡΤικά μονοπάτια: ενημερωτικά θέματα, συνεντεύξεις, μικρά ένθετα, κοινωνικές ιστορίες. Τίποτα δεν εκπλήσσει, αλλά τίποτα δεν ενοχλεί κιόλας. Η επιλογή αυτή μοιάζει συνειδητή: μια εκπομπή που δεν θέλει να τετραγωνίσει τον κύκλο, αλλά να συνοδεύσει τη μέρα σου. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η "συνοδεία" εύκολα μετατρέπεται σε "φόντο". Και η ΕΡΤ έχει ταλέντο να γίνεται ένα φόντο, που χάνει την ευκαιρία να γίνει βασικό στοιχείο της εικόνας. Εδώ έρχεται το κρίσιμο ζήτημα της ταυτότητας.
Αν προσπαθήσει κανείς να δει την εκπομπή μέσα από το πρίσμα της δημόσιας τηλεόρασης, τα πράγματα αποκτούν ενδιαφέρον. Η ΕΡΤ δεν έχει την υποχρέωση να κυνηγά την τηλεθέαση με κάθε κόστος. Έχει όμως την ευθύνη να προσφέρει ωραίες ανταγωνιστικές εκπομπές – το αφήγημα της εκπαιδευτικής τηλεόρασης εγώ δεν το ακούω, ειδικά όταν αντλεί συνέχεια πρόσωπα, συντελεστές και συνταγές από την ιδιωτική αγορά. Το "Νωρίς Νωρίς" φαίνεται να τιμά τον εαυτό του: είναι προσεγμένο, ευγενικό, χωρίς υπερβολές.
Χρειάστηκαν περίπου δύο μήνες, δύο χρήσιμοι μήνες συστάσεων με το κοινό και την... πιάτσα, μέχρι η ΕΡΤ να θυμηθεί να τους δώσει ένα άρτιο σκηνικό, αντάξιο τουλάχιστον των απαιτήσεων των παρουσιαστών που "έκλεισε". Αν επιχειρήσουμε μια σύγκριση με την ιδιωτική τηλεόραση, το "Νωρίς Νωρίς" μοιάζει σχεδόν… μόνο του στη ζωή. Μιας και δεν φωνάζει, δεν υπερβάλλει, δεν καταφεύγει σε εύκολα μέσα. Και αυτό είναι αξιέπαινο.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, εγώ δεν θα πόνταρα πολλά τον περασμένο Σεπτέμβρη στο "Νωρίς Νωρίς". Θα πόνταρα σίγουρα στα πρόσωπα, όχι στο προϊόν. Όμως βλέποντας όλο αυτό τον καιρό τόσο τη δομή, όσο και τους δυνατούς καλεσμένους που τίμησαν με την παρουσία τους τον Κρατερό και τη Μαρία, πραγματικά νωρίς νωρίς, θα λέγαμε πως πέτυχε περισσότερα από όσα περίμενα. Εγώ τουλάχιστον.
Το "Νωρίς Νωρίς" είναι μια εκπομπή που σέβεται τον θεατή, αλλά δεν τον διεκδικεί. Είναι ευγενική. Σε ένα τηλεοπτικό τοπίο γεμάτο υπερβολή και εύκολη "δευτερίλα", αυτό είναι μια μεγάλη κατάκτηση. Αν υπάρχει και την επόμενη σεζόν, που χωρίς το αυθεντικό "Στούντιο 4" βλέπω αν είναι παραπάνω από απαραίτητη η παρουσία τους, η πρόκληση για την εκπομπή είναι ξεκάθαρη: να μετατρέψει την ευγένεια σε δύναμη, την ηρεμία σε ταυτότητα, την ισορροπία σε πρόταση. Να βρει εκείνο το στοιχείο που θα την κάνει όχι απλώς "καλή", αλλά μια "αγαπημένη συνήθεια".
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η τηλεόραση δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας. Είναι και θέμα επιτυχίας. Και αν είναι κάποιος να τη χρεωθεί αυτή, ας μείνουμε πως το "Νωρίς Νωρίς" πραγματικά το βλέπουμε για τη Μαρία και τον Κρατερό. Οι άνθρωποι και το "άστρο" τους προμοτάρουν από μόνοι τους μια εκπομπή που κανείς εντός Ραδιομεγάρου δεν έκανε τον κόπο να "προσέξει" ποτέ. Οπότε, αν αξίζει ένα μπράβο σε κάποιον, είναι στους ίδιους και την ομάδα τους.
Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.
http://instagram.com/sirconstantino
https://www.facebook.com/constantinos.antonatos