Η Μαρινέλλα δεν είναι απλά μια πολύ καλή τραγουδίστρια, είναι το ίδιο το ελληνικό τραγούδι. Κάποιος θα με διόρθωνε και θα έλεγε "λαϊκό", μα είναι λαϊκό το "Καμιά Φορά"; Το "Άνοιξε Πέτρα"; Επειδή έχει μπουζούκι; Η Μαρινέλλα κατάφερε να δώσει στο πραγματικά λαϊκό τραγούδι την υπόσταση που του άξιζε, αυτή της Τέχνης.
Όταν πήγαινες στη Μαρινέλλα, δεν πήγαινες "στα μπουζούκια". Και δεν μιλώ για τη Μαρινέλλα τη σημερινή, αναφέρομαι στην πεμπτουσία της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Μια φιγούρα που συνδύαζε την απίστευτη ποιότητα φωνής με το απόλυτα mainstream ρεπερτόριο σχεδόν επτά δεκαετιών. Δεν γίνεται να μιλήσει κάποιος για τις επιτυχίες της, είναι αμέτρητες. Και δεν έχει σημασία από κάποιο σημείο και έπειτα πόσες είναι οι επιτυχίες -που είναι αναρίθμητες- αλλά το πόσο μελετημένες ήταν οι καλλιτεχνικές επιλογές της.
Και τι είναι η Μαρινέλλα; Η γυναίκα που σιγόνταρε τον Καζαντζίδη; Η σταρ των 70s με το μοναδικό ρεπερτόριο; Η εκπρόσωπος της Ελλάδας στην πρώτη Eurovision; Η λαϊκή ερμηνεύτρια του REX; Ή μήπως η legendary diva των τελευταίων δύο δεκαετιών;
Ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ στον χώρο αυτό, περιέγραψε το προσωπικό του βίωμα με τη Μαρινέλλα. O Γιάννης Κουτράκης, ένας από τους πλέον ισχυρούς και επιτυχημένους της ελληνικής μουσικής σκηνής, έγραψε μεταξύ άλλων: "Τετραπέρατη, σκληρή, συγκλονιστική τραγουδίστρια τρυφερή με τσαμπουκά, με χιούμορ και με απαράμιλλο star quality. Μια ηλικιωμένη γιαγιά στο καμαρίνι που μέσα σε λίγη ώρα μεταμορφωνότανε σε ένα θεϊκό άχρονο θηρίο στη σκηνή". Η περιγραφή σχεδόν αποκωδικοποιεί τον τρόπο που έζησε η ίδια. Η διαδρομή από την "Κίτσα" των μουσικών και το κορίτσι που τολμούσε μέχρι τη Μαρινέλλα περνούσε πάντα από το πάλκο, την πίστα, το stage όπως πια το αποκαλούμε πια. Η Μαρινέλλα ήξερε να ζει τη ζωή της, αυτόφωτα. Χωρίς να συγχέει το brand με τον άνθρωπο. Δεν αγνοούσε το επαγγελματικό της βεληνεκές, αλλά παρέμενε ο άνθρωπος που δεν εγκατέλειπε τη ζωή για τίποτα.
Η μητέρα μου, από πάρα πολύ μικρή ηλικία, μού έμαθε να ακούω Μαρινέλλα. Νομίζω ότι το "οι άντρες δεν κλαίνε" το έχω ακούσει περισσότερο από κάθε άλλο τραγούδι της, κάπως σαν να με γαλούχησε. Αυτό και το "Εκείνη" του Τόλη Βοσκόπουλου. True Story: υπάρχει video που τραγουδάω Μαρινέλλα και Βοσκόπουλο στα γενέθλια που γινόμουν 2 ετών.
Έχω το δικαίωμα να λέω πως μεγάλωσα με Μαρινέλλα, σχεδόν αναίσχυντα. Από τη μία το ελληνικό σινεμά, από την άλλη η σύγχρονη 90s δισκογραφία, σύστηναν μια καλλιτέχνιδα στα παιδικά μου αυτιά που κάλυπτε οτιδήποτε άλλο. "Δεν είναι κακό να ακούς ελληνική μουσική, αρκεί να τη νιώθεις και να μην το κάνεις ψεύτικα" μού έλεγε η μαμά μου. Και κάπως έτσι αποφάσισα να κάνω αυτή τη δουλειά, θαυμάζοντας ένα "θέαμα" και τους εκπροσώπους αυτού. Και ναι, η Μαρινέλλα ήταν η θιασάρχις.
Την πρώτη φορά που πήγα στην καινούργια Εθνική Λυρική Σκηνή ήταν για τη Μαρινέλλα φυσικά. "Μαρινέλλα, ο μύθος" λεγόταν το show. Μια παράσταση κεντημένη πάνω της, σε κάποιους βασικούς σταθμούς του ρεπερτορίου της. Δεν μπορούσες να πεις πως την έβλεπες στη σκηνή και έπαιρνες μια πλήρη βεντάλια του ρεπερτορίου της. Έπαιρνες μια γεύση του ασύγκριτου ταλέντου της.
Προσπερνώντας οτιδήποτε άλλο από τα μοναδικά της τραγούδια, αντιλαμβανόμουν πόσο αγαπούσε τα ελαφρολαϊκά της, αλλά εγώ σκάλωνα στο "Άνοιξε Πέτρα". Όχι ακριβώς για το ίδιο το τραγούδι, αλλά για την εμβληματική live απόδοση που είχε δημιουργήσει για την κορωνίδα του ρεπερτορίου της. Μια στιβαρή, δωρική ενορχήστρωση με τύμπανα που παρέπεμπαν σε εμβατήριο ή αρχαία τελετή. Ένα απόκοσμο άκουσμα μιας νότας που ερχόταν και έλεγε "έτσι γράφεται η ιστορία". Και μετά την έβλεπες σε συναυλίες να κάνει ένα άτυπο stand up, να διακωμωδεί και η ίδια αυτό το εμβληματικό που είχε στιλιζαρισμένα σκηνοθετήσει λίγους μήνες πριν. Και μετά έμπαινε η απίθανη φωνή της, σχεδόν acapella, και τα έσβηνε όλα.
Πολλές φορές θέλω να γράψω και ξέρω από πριν τη "δομή" αλλά εδώ δεν υπάρχει τίποτα μεθοδευμένο. Είναι τέτοιος ο θαυμασμός μου προς τη Μαρινέλλα που θα μπορούσα να προσθέτω παραγράφους μέχρι μεθαύριο. Αυτό που κρατάω βέβαια από την τελευταία φορά που την είδα επί σκηνής, λίγο πριν από αυτό το συγκλονιστικό συμβάν στο Ηρώδειο, ήταν πως ξεχνούσες ότι η Μαρινέλλα διένυε την 9η δεκαετία της ζωής της. Όπως τα έλεγε ο Κουτράκης πιο πάνω, "ένα θεϊκό άχρονο θηρίο" που κατάπινε τη σκηνή, τα φώτα, τη μουσική και σταματούσε πάντα στο σημείο του σεβασμού προς τον θεατή. Γιατί σεβασμός προς τον θεατή αυτόματα σήμαινε και σεβασμός προς τον καλλιτέχνη.
Ο τρόπος που έφυγε η Μαρινέλλα από τη σκηνή του Ηρωδείου, την πιο σπουδαία σκηνή της οικουμένης, σηματοδοτεί και το μέλλον του καλλιτεχνικού της έργου. Η Μαρινέλλα "έπεσε" επί τω έργω, ενεργή, αεικίνητη, λαμπερή, ταλαντούχα. Χωρίς αυλαία. Είδατε ποτέ φινάλε; Μα γιατί το φινάλε δεν συνέβη ποτέ. Ούτε στις 28 Μαρτίου 2026 είδαμε φινάλε. Απλά μάθαμε κάτι. Η Μαρινέλλα για κάποιους από εμάς είναι ακόμα στη σκηνή και την αλωνίζει. Τραγουδάει, ακατάπαυστα, μοναδικά. Και γελάει. Πηγαία, αληθινά. Δεν χρειάζονται "αντίο" με τέτοια μεγέθη.
Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.
http://instagram.com/sirconstantino
https://www.facebook.com/constantinos.antonatos
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
