Για μια ολόκληρη γενιά θεατών, αυτή που ήμαστε τότε μικροί για να καταλάβουμε τη σειρά αλλά αρκετά μεγάλοι για να τη θυμόμαστε σήμερα, το "Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;" είναι ένα σκανδαλώδες αλλά απολαυστικό momentum της ελληνικής τηλεόρασης. Δεν είναι καν κεφάλαιο, ένα μικρό momentum είναι.
Άλλωστε, τα 6-7 επεισόδια -δεν θυμάμαι πόσα- παίχτηκαν τότε μέχρι να τσακωθούν όλοι με όλους και να διαλύσουν ένα τηλεοπτικό χιτ που έτρεχε με σπασμένα φρένα της τάξεως του 50% στην τηλεθέαση, δεν ήταν τίποτα μπροστά σε legendary παραγωγές της εποχής που σου έδιναν minimum μια 30αριά επεισόδια να έχεις να δεις.
Όπως και να 'χει, το "Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;" παρέμενε σαν ανοιχτή πληγή για χρόνια. Που σχεδόν ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί του, ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου, δεν ήθελαν να αγγίξουν. Εν προκειμένω πάντως ούτε τώρα ο Δημήτρης Αποστόλου φαίνεται να είχε διάθεση να εμπλακεί, μιας και η ταινία είναι μόνο του Αλέξανδρου Ρήγα τόσο στο σενάριο όσο και στη σκηνοθεσία σύμφωνα με τα credits.
Στην ουσία της υπόθεσης βέβαια, το "Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;" έχει αναγεννηθεί με έναν απόλυτα τηλεοπτικό τρόπο αλλά σε κινηματογραφική εκδοχή για αίθουσα. Το ακούω το επιχείρημα πολλών σκεπτικών θεατών -του χώρου, ούτε καν του κοινού- που μιλούν για έναν τηλε-σκηνοθέτη που μπαίνει στον κόσμο του σινεμά χωρίς να ανοίγει τις κεραίες του ώστε να αφουγκραστεί το καινούργιο περιβάλλον τοποθέτησης του δημιουργήματός του.
Ωστόσο, για το "Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;" μιλάμε, το θέλουμε σαν τηλεόραση.
Το θέλουμε όπως θα το βλέπαμε και τότε και τώρα. Για το τώρα, το πριν, το μετά και το πάντα. Οπότε, αντιλαμβάνομαι την κριτική, αλλά δεν την υιοθετώ. Δεν με χάλασε τίποτα στη ματιά του Αλέξανδρου Ρήγα. Τουναντίον η υστερία που χαρακτήριζε τις παλαιότερες σειρές του πλέον δεν υπάρχει και σε βάζει σε ένα ηρεμότερο σύμπαν θεάματος. Μη ξεχνάμε όμως πως εγώ συνομιλώ ως θεατής με τον Αλέξανδρο Ρήγα για τρεις δεκαετίες, δεν έκανα stop από τον Woody Allen και τον Martin Scorsese και μπήκα στην αίθουσα με υπεροψία απέναντι στο "ευτελές" προϊόν της μικρής οθόνης, όπως έκαναν πολλοί. Για να μιλήσω στη γλώσσα που καταλαβαίνει κάποιος που με διαβάζει καιρό, ο Αλέξανδρος Ρήγας καταπιάνεται με το "Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;" με την ευγένεια που είχε η ματιά του απέναντι στην "Τούρτα της μαμάς". Σχεδόν καλοσυνάτα.
Η φετινή τετράδα πρωταγωνιστριών είναι εξαιρετική. Η Παναγιώτα Βλαντή, η Βασιλική Ανδρίτσου, η Μαρία Λεκάκη και η Λένα Ουζουνίδου δίνουν όψη και φωνή, αλλά κυρίως σύγχρονη ψυχή, σε τέσσερις ηρωίδες που μπορεί πριν 25 χρονιά να κακοποιήθηκαν και στην απόδοση. Δεν υποβιβάζω την αρχική διανομή, αλλά σίγουρα δεν είμαι απ' αυτούς που θα τις αποθέωνα. Και επειδή δεν μου άρεσαν τόσο αλλά και επειδή δεν γουστάρω τα κλισέ της ρετρολαγνίας. Αν ήταν καλύτερες οι του σίριαλ θα το έλεγα, αν το πίστευα.
Αν ανησυχείς πως δεν θα ακούσεις τις ατάκες που αγαπάς από τη σειρά, θα τις ακούσεις όλες μία προς μία. Η Παναγιώτα Βλαντή υποδύεται μια εξαιρετική Ντοντό που δεν θα θες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Όσα στέρησε από την ηρωίδα η Ελένη Ράντου, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως η εικόνα της παραπέμπει στο "Κωνσταντίνου & Ελένης" λόγω της χρονικής συγκυρίας και εμένα ακόμα μου κλοτσάει, η Βλαντή έρχεται και της τα παρέχει όλα. Μια ψιλομύτα, ντάνα βουτηγμένη στις έξεις της καλής ζωής, της καριέρας, της θηλυκής απελπισίας που έμαθε να ετεροπροσδιορίζεται και να εξαρτάται από ένα τοξικό αρσενικό αναδύεται μπροστά σου και δεν τη χορταίνεις. By the way, ο ανανεωμένος Τάσος Ιορδανίδης ταιριάζει γάντι στο χαρακτήρα. Η Βασιλική Ανδρίτσου βγάζει μια πιο γλυκιά εκδοχή της Αλέκας, που αντιμετωπίζει πιο αυτοσαρκαστικά το παρελθόν της με το ΚΚΕ και όχι ως ιδεολογικό άξονα ύπαρξης της, διευρύνει τις "ορέξεις" της ηρωίδας της και δεν γίνεται τόσο χειριστική ή κακιασμένη με τις φίλες της, αλλά περισσότερο leader προς την επίτευξη ενός στόχου. Η Λένα Ουζουνίδου, μια γυναίκα που εγώ συμπαθώ άμα τη εμφανίσει σε μικρή και μεγάλη οθόνη, γίνεται μια ισάξια Πόπη με αυτή της Άβας Γαλανοπούλου, παρόλο που εδώ έχει να αναμετρηθεί με μια λίγο διαφορετική κατάσταση, εποχή και σίγουρα με ένα πιο βίαιο πλαίσιο. Για το τέλος, η Μαρία Λεκάκη, που είναι η σύγχρονη Φωφώ, παρουσιάζει μια τελείως, μα τελείως νέα ηρωίδα. Σε εμφάνιση, διάθεση, λόγο και κυρίως πλαίσιο ζωής. Η Φωφώ διατηρεί τις ατάκες της, με την επική "Έλα δεν το πιστεύω", αλλά πλέον είναι μια τραγική φιγούρα που ακροβατεί ανάμεσα στις αναστολές, την Εκκλησία, τον κρυφό έρωτα, τη δειλία και δυστυχώς τη σκληρή ενδοοικογενειακή βία.
Ένα τεράστιο κενό μόνο βρήκα, την απουσία της εμβληματικής Ντίντας. Ο ρόλος υπάρχει, τον ενσαρκώνει η Νίκη Λάμη, αλλά είναι αποψιλωμένος από τις περιγραφικές διηγήσεις της με τους γκόμενους και τις ατάκες για τα άπλυτα της showbiz. Μπορεί και τότε να μην ήταν τόσο iconic αν δεν είχε τον μοναδικό τρόπο παιξίματος της Άβας Γαλανοπούλου από πίσω. Αλλά ήταν κρίμα να μικρύνει τόσο πολύ ο ρόλος, ενώ η Λάμη μπορούσε να τα πάει τόσο καλά με κάτι παραπάνω.
Αν πας να δεις λοιπόν το "Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;" στο Α' μέρος του, θα δεις μια καλόγουστη ταινία, τηλεοπτικής αισθητικής, που φωνάζει από μακριά πως είναι Αλέξανδρος Ρήγας. Θα ικανοποιηθείς ως φαν της σειράς, θα σε ξενίσουν ορισμένα σημεία που έχουν αλλάξει και σίγουρα θα συγκινηθείς ξανά με όσα κουβαλούν αυτά τα αξιολάτρευτα κορίτσια που ενώ θέλουν, ποτέ δεν μπορούν μέχρι τέλους. Και 100% θα ερωτευτείς την Παναγιώτα Βλαντή, ειδικά αν τη λάτρεψες κάποτε ως Σιλβί.
Να πας; Φυσικά και να πας. Και να μην ακούς κανένα που προσπαθεί να σε πείσει πως δεν θα δεις μια καλή ταινία. Να το πιστεύεις πως δεν πας να δεις μια "καλή ταινία" εξαρχής. Πας να δεις τη νέα εκδοχή του "Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;", της πιο σκανδαλώδους σειράς της ελληνικής tv που επιτέλους θα αποκτήσει τέλος.
Υ.Γ. Η πρώτη ταινία τελειώνει περίπου εκεί που τελείωσε και η σειρά. Στο β' μέρος είναι που θα δεις το ολοκαίνουργιο σκέλος της ιστορίας τους.
Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.
http://instagram.com/sirconstantino
https://www.facebook.com/constantinos.antonatos