Follow us

Το "Καινούργιο Παιδί" είναι ένα δώρο από και προς την Κάτια Δανδουλάκη

Ο Κωνσταντίνος Αντωνάτος είδε το "Καινούργιο Παιδί" των Ρέππα- Παπαθανασίου με την Κάτια Δανδουλάκη και γράφει τις πρώτες του εντυπώσεις

Κάτια Δανδουλάκη - Το καινούργιο παιδί

Η πρώτη μου παράσταση στη μετά COVID εποχή έμελλε να είναι το "Καινούργιο Παιδί" των Ρέππα- Παπαθανασίου στο θέατρο "Κάτια Δανδουλάκη" με φυσικά πρωταγωνίστρια την Κάτια Δανδουλάκη. Πηγαίνοντας, περιμένοντας να δω έναν μονόλογο που αποτελεί εξιστόρηση της ζωής μιας γυναίκας στη φυσική ηλικία της πρωταγωνίστριας, ήμουν λίγο σκεπτικός. Από τη μία η Κάτια Δανδουλάκη, η τόσο σημαντική αλλά και τόσο σημερινή, από την άλλη ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου, πάντα ταλαντούχοι αλλά ποτέ αναμενόμενοι στο τι πραγματικά θέλουν να πουν μέσα από κάθε τους έργο – δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίθεση μεταξύ των back2back ταινιών τους "Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο" και "Οξυγόνο".

Μη σας τα πολυλογώ, μπήκα στην αίθουσα αυτού του εκπληκτικά καλαίσθητου θεάτρου με -επιτρέψτε μου την υπερβολή- άγνοια κινδύνου. Ό,τι και αν ήταν, θα το έβλεπα με καλή πρόθεση γιατί η Κάτια Δανδουλάκη είναι πολύ καλή ηθοποιός, σε κάθε περίπτωση. Από τα πρώτα λεπτά της παράστασης όμως μπήκα για τα καλά στο νόημα. Η Δάφνη, όπως ονομάζεται η ηρωίδα του μονολόγου, μας διηγείται τα τελευταία 50 χρόνια της Ελλάδας όπως τα έζησε ένας -επιτρέψτε μου και πάλι- βολεμένος, καλοζωισμένος Έλληνας της Αθήνας που ενηλικιώθηκε μαζί με τη χώρα, εκεί στη Μεταπολίτευση και έζησε για να ξεπεράσει μέχρι και την πανδημία του κορονοΐου.

Το "Καινούργιο Παιδί" είναι ένα δώρο από και προς την Κάτια Δανδουλάκη
H Κάτια Δανδουλάκη ανάμεσα στους δημιουργούς του "Καινούργιου Παιδιού" Μιχάλη Ρέππα & Θανάση Παπαθανασίου μαζί με τον συνθέτη Αντώνη Παπακωνσταντίνου

Το μοναδικό με την Κάτια Δανδουλάκη και το "Καινούργιο Παιδί" είναι πως για μονόλογος είναι ευδιάθετος, αισιόδοξος, συγκινητικός, ευαίσθητος, αλλά και λίγο πικάντικος. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος ότι περίμενα ότι η συγκεκριμένη γυναίκα θα έκανε πλάκα από σκηνής για τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, για την επιδραστικότητα του άνδρα Κωνσταντίνου Καραμανλή στις ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας των 70s, για τον φανατισμό των αδέσποτων Αριστερών με τον Ανδρέα, για τα φλερτ των 70s που εξελίχθηκαν σε οικογένειες μεγαλοαστών των 00s. Δεν περίμενα πως η Κάτια Δανδουλάκη ήθελε να μιλήσει τόσο ευθέως στο κοινό. Πολλές φορές, κάτι οι "Άγριες Μέλισσες", κάτι το "Έγκλημα", οι μεγάλες πρωταγωνίστριες εγκλωβίζονται στο πάνθεον της ασφάλειας των μυθοπλαστικών ηρωίδων που υποδύονται και δεν μιλούν καθόλου για το σήμερα, για αυτό με το οποίο μπορεί να ταυτιστεί ο μέσος θεατής.

Εκεί ακριβώς έρχεται το "κούμπωμα" με το διάσημο συγγραφικό δίδυμο. Ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου έγραψαν -για ακόμα μία φορά- ένα πραγματικά απολαυστικό, σχολιαστικό, σύγχρονο ελληνικό έργο, που μπορεί να γίνει από ταινία μέχρι καθημερινή σειρά. Η ζωή της Δάφνης είναι τόσο απολαυστική, τόσο αληθινή, τόσο κοντά μου, που νιώθω ότι έχω κάτσει και έχω πιει καφέ μαζί της. Σαν συγγενή μου; Σαν φίλη της μαμάς μου; Σαν μια ωραία γυναίκα που γνώρισα στη δουλειά και γίναμε φίλοι παρά τη διαφορά της ηλικίας μας; Σαν ό,τι μπορεί ο καθένας να την ονομάσει. Θα το καταλάβετε εύκολα, είναι συμπαθής και καλοπροαίρετη. Καλοζωισμένη και χορτασμένη. Καμία μιζέρια βρε παιδί μου.

Κάτια Δανδουλάκη

Όπως παραδέχθηκε η ίδια η Κάτια Δανδουλάκη στις δηλώσεις της, αμέσως μετά την παράσταση, επιθυμούσε να βρει ένα έργο που θα μιλά για την αστική κοινωνία. Ούτε για τα υψηλά εξ ορισμού κοινωνικά στρώματα, ούτε για τους λαϊκούς αγώνες. Ήθελε να υποδυθεί κάποια που γνωρίζει καλά, ήθελε να επικοινωνήσει κάτι που μια πολύ μεγάλη μερίδα του κοινού έζησε, απήλαυσε, έχασε, νοστάλγησε, αλλά και βιώνει. Το σύγχρονο θέατρο, αλλά και γενικώς ο καλλιτεχνικός κόσμος, χάνει την ευκαιρία ολοένα και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια να μιλά για την κοινωνία η οποία το ποτίζει, το στηρίζει, το αγαπά. Εκεί ακριβώς εμένα με κέρδισε. Τι κι αν ένας 25άρης χάνει πληροφορίες, ακούγοντας keywords τύπου Τσεκλένης και Λαμπρόπουλος; Ας googl-άρει μετά. Το θέμα είναι πως η εποχή περιγράφεται τόσο γλαφυρά που δεν σου μένει κανένα νοηματικό κενό. Και επιτέλους μιλάμε ανερυθρίαστα για μια εποχή που ζήσαμε οι περισσότεροι, ρουφήξαμε κάθε της καλό και όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση πληρώσαμε και τον λογαριασμό στο τέλος. Είτε εμείς, είτε οι γονείς μας, είτε οι γονείς τους και τα μπουζούκια μας πήγαμε και από έρωτες ξελογιαστήκαμε και δάνεια πήραμε και NITRO διαβάσαμε και Μύκονο πήγαμε και τελικά δεν πάθαμε και τίποτα που δεν γίναμε διανοούμενοι, γίναμε ωραίοι τύποι. Ζήσαμε ωραία, συνεχίζουμε να είμαστε αυτοί ακριβώς που βλέπουμε στον καθρέφτη μας.

Ένα εξαιρετικό έργο, που απολαμβάνεις, αλλά σίγουρα δεν περίμενες να επιλεγεί από την Κάτια Δανδουλάκη. Ένα έργο που καθ' ομολογίαν όλων όσοι παραβρεθήκαμε την Τετάρτη στην αίθουσα θα την ακολουθήσει για τουλάχιστον δύο χρόνια, αν και είμαι 100% σίγουρος πως θα έχει συνέχεια σε κάποια οθόνη – μεγάλη ή μικρή. Στα συν η λιτή σκηνοθεσία, η διακριτική μουσική του εξαιρετικού Αντώνη Παπακωνσταντίνου, αλλά κυρίως η στιγμή που η Κάτια Δανδουλάκη επέλεξε να μιλήσει στο κοινό, στο κοινό της.

Αντωνάτος - Υπογραφή

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr

Διαβάστε Ακόμα