Ο Δημήτρης Κίτσος μίλησε στη δημοσιογράφο Πέννη Καβέτσου και την κάμερα της εκπομπής "Μια Ελλάδα Παρέα" και μίλησε σχετικά με τη διάγνωσή του με ΔΕΠΥ, την ψυχοθεραπεία αλλά και ρο ψυχικό ρίσκο που παίρνει όταν κρίνει τον εαυτό του αναφορικά με το επάγγελμά του.
Η ψυχοθεραπεία
Ο γνωστός ηθοποιός δήλωσε αρχικά πως "Ήμουν ένα παιδί και είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορώ να κάτσω στην καρέκλα μου λόγω ΔΕΠΥ. Από την άλλη μέσα στην εφηβεία πέρασα μέσα σε μια πιο καταθλιπτική φάση. Συζητούσα στην ψυχοθεραπεία για τη ΔΕΠΥ. Στη δικιά μου περίπτωση, τουλάχιστον, είναι και φυσιολογία και λόγω ψυχολογίας τραυμάτων. Πήγα και έκανα κάποια τεστ και με διέγνωσαν με ΔΕΠΥ".
Όταν ρωτήθηκε γιατί θεωρεί πως αρκετοί άντρες θεωρούν ταμπού να ασχοληθούν με το κομμάτι της ψυχικής τους υγείας, ο Δημήτρης Κίτσος σχολίασε: "Νομίζω το ταμπού είναι ένας τρόπος να ορίσουμε έναν ασυνείδητο φόβο, να έρθουμε σε επαφή με βαθύτερα κομμάτια του εαυτού μας, τα σκοτάδια μας, κάποια πράγματα για τα οποία μπορεί να υποψιαζόμαστε και να ντρεπόμαστε και για να δικαιολογήσουμε την επιλογή να μη διαχειριστούμε αυτόν τον φόβο, θέλουμε να πούμε 'Εγώ δεν το θέλω για άλλους λόγους' αντί να πει ότι 'Φοβάμαι να πάω στην ψυχοθεραπεία και να κλάψω ή να βρω μέσα μου κάτι το οποίο με κάνει να ντρέπομαι'. Οπότε λες ότι δεν το έχεις ανάγκη και είσαι μια χαρά".
Η δημοσιότητα και η αυτοκριτική
Όσον αφορά την έκθεσή του, ο ίδιος υπογράμμισε πως "Γενικά το κομμάτι της επαφής μου με τη δημοσιότητα και τα social και το τι προβάλω, μέχρι ένα διάστημα πριν με έφερνε σε αμηχανία και δεν με αφορούσε και ιδιαίτερα και επίσης θεωρούσα ότι είναι μεγάλη σπατάλη χρόνο. Ωστόσο ποστάρω πράγματα, γιατί διακρίνω ότι είναι ένα μέσο από το οποίο πολύς κόσμος έχει καταφέρει να βιοποριστεί ικανοποιητικά από αυτό το πράγμα και θα με ενδιέφερε".
Επιπλέον, σχετικά δήλωσή του πως σκέφτηκε να τα παρατήσει όλα, ο Δημήτρης Κιτσος επεσήμανε: "Θα ήθελα να ασχοληθώ και με πολλά πράγματα στη ζωή μου. Οπότε με ενδιαφέρει και αυτό. Κατά δεύτερον γιατί είχα χάσει λίγο την πίστη μου κατά πόσο αυτό το επάγγελμα μπορεί να προσφέρει κάτι σημαντικό στον θεατή ή απλά χαριεντιζόμαστε εμείς μεταξύ μας και νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε. Όσο κόστος ψυχικό κι αν έχει, προτιμώ να με δω σε μια δουλειά μου και να βρω μια ηρεμία μέσα μου και να πω που έκανα λάθος. Θα ήθελα να με βλέπω όπως φαντάζομαι και ονειρεύομαι να είμαι στο επάγγελμά μου και δεν το βλέπω αυτό, οπότε έχει ψυχικό κόστος γιατί έρχεται η πραγματικότητα και σου λέει ότι έχεις πολλή δουλειά ακόμα".