Ο Αιμίλιος Χειλάκης βρέθηκε το πρωί της Παρασκευής (30/10) στον καναπέ της "Super Κατερίνα" και μίλησε σχετικά με την πορεία του στην υποκριτική αλλά και το μεγάλο μάθημα που έχει πάρει μέσα από το επάγγελμα.
Ο γνωστός πρωταγωνιστής δήλωσε αρχικά πως "Είμαι 56 ετών. Μια χαρά μου φαίνεται αλλά δεν πειράζει. Ξέρεις, εγώ τα αγαπάω τα χρόνια μου, γιατί τα έχω, τα έχω φέρει μαζί μου με πολλές συναντήσεις, αναμνήσεις. Έχω αγαπήσει ανθρώπους, έχω πει με άλλους ανθρώπους "εσύ δίπλα μου με τίποτα”. Άρα έχω κάνει τους διαχωρισμούς μου. Ξέρεις, όταν έχεις διαχωρίσει τα πράγματα, ξέρεις πού ανήκεις. Όταν ξέρεις πού ανήκεις, είναι πιο εύκολα τα πράγματα στη ζωή σου"
Η σημαντικές στιγμές στη διαδρομή του
"Όλες τις χρονιές-ορόσημο της ζωής μου τις θυμάμαι. Το 1988 μπήκα στη σχολή, το ’91 τελείωσα, το ’93 τελείωσα από τον στρατό και ξεκίνησα να δουλεύω. Το ’96, καλή ώρα τριάντα χρόνια πριν, έκανα πρεμιέρα στον σημαντικότερο για μένα Έλληνα σκηνοθέτη, που λεγόταν Λευτέρης Βογιατζής. Και πήρα βραβείο καλή ώρα σαν τώρα σε μια ταινία που λεγόταν "Απόντες" του Νίκου Γραμματικού. Ειρήσθω εν παρόδω, θα βραβευτεί τώρα στις 9 Νοεμβρίου ο Νίκος Γραμματικός για τη συνολική του προσφορά στον ελληνικό κινηματογράφο. Αυτές οι συναντήσεις με αυτούς τους ανθρώπους για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντικές"
Συμπλήρωσε, μάλιστα πως "Το ’98 κάνω το πρώτο μου σίριαλ Αρχίζω και γίνομαι πιο διάσημος. Ήμουν όμως ήδη 28 χρονών και η διασημότητα εμένα δεν με γοήτευσε, αντίθετα με εμπόδισε σε πληροφορώ. Γιατί είναι διαφορετικό να γίνεσαι διάσημος στα 21 σου, 22 σου. Ξέρεις, φουσκώνει λίγο το μυαλό. Θεωρείς ότι πραγματικά είσαι αυτό που σου λένε. Λένε "είσαι εξαιρετικός". Στα 28 σου λες "ξέρω ότι δεν είμαι εξαιρετικός, καλός πρέπει να ‘μαι κατά πάσα πιθανότητα". Σταματάς δηλαδή τους υπερθετικούς βαθμούς να τους πιστεύεις. Ξέρεις ότι είσαι από την καλή μαγιά των επαγγελματιών στον χώρο σου".
Οι οικονομικές καταστροφές και το μεγάλο μάθημα
Επιπλέον, ο Αιμίλιος Χειλάκης είπε πως "Ο επόμενος μεγάλος μου σταθμός ήταν το 2005, που είμαστε μαζί με την Αθηνά. Από τότε δεν έχουμε χωρίσει ποτέ. Το 2006 παντρευτήκαμε, μετά έρχονται διαρκώς συνεργασίες. Η πρώτη μου σκηνοθεσία ήταν το 2009 με τον Γιάννη τον Μπέζο στον "Δον Ζουάν” στο Εθνικό Θέατρο. Υπήρχαν χρονιές που καταστράφηκα οικονομικά. Και βέβαια τα θυμάμαι αυτά. Το 2001 έκανα την πρώτη μου παραγωγή. Πρώτη καταστροφή. 2002 δεύτερη καταστροφή. 2003 έβγαλα κάποια λεφτά. 2017 επόμενη καταστροφή. Δεν βάζεις μυαλό. Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Το ζήτημα είναι να είσαι μέσα σε ένα σύστημα το οποίο διαρκώς κινείται. Και ό,τι κινείται ποτέ δεν χορταριάζει. "Πέτρα που κυλάει ποτέ δεν χορταριάζει", που λέει ο λαός μας.
"Και έτσι εγώ νιώθω ότι μπορεί να κουβαλάω τα χρόνια μου, τα 56 μου χρόνια, αλλά τα κουβαλάω με τη μνήμη των σωστών ανθρώπων, με τα πράγματα που μου συνέβησαν και μου γίναν ή δεν μου γίναν μάθημα, αλλά πάντα τα θυμάμαι. Ακόμα και αυτά που δεν μου γίναν μάθημα, τα θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Συνεχίζω λοιπόν εγώ να πιστεύω ότι δεν μου έχει γίνει μάθημα, θα το ξανακάνω, θα το ξανακάνω το λάθος. Το μεγαλύτερο μάθημα που έχω πάρει στο επαγγελματικό κομμάτι είναι ότι δεν είσαι ποτέ αυτό που λένε οι άλλοι ότι είσαι. Δεν είσαι ούτε ο πιο σπουδαίος ούτε ο πιο χάλια. Νιώθω ότι είμαι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους, ένας από τους πιο ευάγωγους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Είμαι ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορείς να συνεργαστείς μαζί του. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος η αξιοπιστία μου μού δίνει το δικαίωμα να μπορώ να πάρω ένα τηλέφωνο κάποιον και να του πω "έλα να συνεργαστούμε" και αυτός κατ’ αρχήν να συνομιλήσει μαζί μου. Γιατί συνήθως, ξέρεις, με τους μη αξιόπιστους κλείνεις το τηλέφωνο" υπογράμμισε και προσέθεσε:
"Δηλαδή δεν θεωρώ ότι είμαι ούτε ο καλύτερος ούτε ο χειρότερος. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος λειτουργεί τα πράγματα μέσα στη δουλειά μας. Και έτσι υπάρχει ένας παραγωγός που λέγεται Κάρολος Παυλάκης και μας δίνει το Θέατρο Αθηνών. Μας εμπιστεύεται ένα θέατρο το οποίο είναι στο κέντρο της Αθήνας. Είναι από τα πιο ακριβά θέατρα που υπάρχουν για να το νοικιάσεις και μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε τις παραστάσεις μας"