Ο Αιμίλιος Χειλάκης μίλησε στην κάμερα του "Happy Day" και αναφέρθηκε στην απώλεια της μητέρας του και πώς τη διαχειρίστηκε ο ίδιος.
Το πένθος στη ζωή του
Σε ερώτηση για το αν ένας άνθρωπος μαθαίνει να συμβιβάζεται με την απώλεια, να ζει με αυτή ή την ξεπερνά με το πέρασμα του χρόνου, ο γνωστός πρωταγωνιστής σημείωσε πως "Μιλάς σε έναν άνθρωπο ο οποίος είναι Έλληνας και οι Έλληνες είμαστε πενθοφοβηκοί. Είμαι από τους ανθρώπους που έχουν αντίληψη του πένθους και αφήνομαι στο πένθος μου".
Συμπλήρωσε, μάλιστα, πως "Περνάς από διάφορες φάσεις, της απώλειας φτάνεις στη φάση του πραγματικού πένθους... Εγώ πέρασα τη φάση της απουσίας πολύ σκληρά, γιατί δεν πίστευα ότι η μητέρα μου έχει φύγει. Μου πήρε καιρό για να φτάσω στη φάση της απώλειας αλλά όλα αυτά είναι τόσο ανθρώπινα. Τώρα σου μένει μια γλυκιά ανάμνηση του ανθρώπου που σε γέννησε".
Αιμίλιος Χειλάκης: "Η μητέρα μου τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε... Η τελευταία παράσταση που είδε ήταν το 2002"
Ο Αιμίλιος Χειλάκης έκανε δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες με αφορμή την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης "Τακούνια στον βάλτο" στην ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη και μίλησε για τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Φιλιππίδη αλλά και για την απώλεια της μητέρα του.
Η συνεργασία με τον Δημήτρη Φιλιππίδη
Σε ερώτηση για το πώς είναι να συνεργάζεται με τον Δημήτρη Φιλιππίδη, ο γνωστός ηθοποιός ανέφερε: "Σπουδαίο, γιατί είναι η δεύτερη φορά που συνεργαζόμαστε, ούτως ή άλλως. Δεν είναι η πρώτη φορά".
Η απουσία της μητέρας του
Στη συνέχεια, ο Αιμίλιος Χειλάκης δήλωσε πως "Η μητέρα μου είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία. Τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε... Η τελευταία παράσταση που είδε ήταν το 2002 και έτσι είχα συνηθίσει να μην έρχεται η μητέρα μου να βλέπει τις παραστάσεις. Δεν μπορούσε να ανέβει τις σκάλες στο Θέατρο Αθηνών, δεν μπορούσε εδώ πέρα... Αλλά με έναν τρόπο οι απώλειές μας είναι ο τρόπος που εμείς τους θυμόμαστε και να ξέρεις ότι πάντα θυμάμαι τους ανθρώπους που έχω χάσει, την μητέρα μου, κάποιους κολλητούς φίλους μου. Τους έχω πάντα δίπλα μου, τους καβαλάω, γιατί με έναν τρόπο είναι ανακουφιστικό να θυμάσαι καλά τους ανθρώπους που έχουν φύγει"