Ο Νίκος Κοσώνας είναι από εκείνους τους ανθρώπους που χαίρομαι να συναντώ για μια συνέντευξη. Όχι μόνο επειδή έχει ενδιαφέρον η επαγγελματική του διαδρομή, αλλά και επειδή τον συμπαθώ πραγματικά. Και δεν βρίσκω κανέναν λόγο να το κρύψω. Άλλωστε, αυτό του λέω σχεδόν αμέσως μόλις καθόμαστε απέναντι ο ένας από τον άλλον για το Yupiii Celebrity Chat.
Η πρώτη ερώτηση είναι η πιο απλή: πώς περνά αυτή την περίοδο; Η απάντηση, όμως, αποδεικνύεται αρκετά πιο περίπλοκη.
Ο Νίκος βρίσκεται προς το τέλος της στρατιωτικής του θητείας, συμμετέχει σε δύο θεατρικές παραστάσεις και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αντιμετωπίζει και δύο τραυματισμούς. Η μέση του τον ταλαιπωρεί από τη σωματική καταπόνηση, ενώ ένα ατύχημα με τον μηχανισμό ανάκλισης μιας καρέκλας ήρθε να δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την καθημερινότητά του.
"Ζω μια κατάσταση τρέλας, όπου κουράζομαι πάρα πολύ, γιατί είμαι προς το τέλος μεν, αλλά στη θητεία μου δε. Ετοιμάζω και δύο παραστάσεις. Οπότε είμαι non-stop, all day long".
Το αντιμετωπίζει με χιούμορ, ακόμη κι όταν μου περιγράφει πώς προσπαθεί να βρει μια θέση στην πρόβα που να μην τον πονά ούτε το χέρι ούτε η μέση του. Ευτυχώς, αντέχει. Και, όπως θα καταλάβω στη διάρκεια της συζήτησής μας, η αντοχή είναι κάτι που έχει μάθει να απαιτεί από τον εαυτό του.
"Στον κυριο Ζυλ νιωθω οτι εχω ακομη πραγματα να ανακαλυψω"
Η θεατρική του επιστροφή ξεκινά με τον "Κύριο Ζυλ", την παράσταση του Θωμά Μοσχόπουλου που συζητήθηκε ιδιαίτερα την προηγούμενη σεζόν.
Την έχω παρακολουθήσει και του το λέω εξαρχής: πέρα από το προφανές ενδιαφέρον που μπορεί να προκαλέσει μια παράσταση με ερωτικές σκηνές και γυμνό, πρόκειται για μια δουλειά στην οποία όλα αυτά έχουν πραγματική θέση μέσα στην ιστορία. Δεν υπάρχουν για να προκαλέσουν εντυπώσεις.
Ο ίδιος ανυπομονεί να επιστρέψει στον ρόλο. "Είμαι πολύ χαρούμενος που θα το ξανακάνω, γιατί κάπως δεν ολοκληρώθηκε μέσα μου. Ήθελα κι άλλο. Και φέτος με μια μεγαλύτερη ωριμότητα και μανία. Όχι μικρότερη μανία, μεγαλύτερη ωριμότητα".
Ήταν η πρώτη του θεατρική παράσταση στην Αθήνα και αυτό είχε δημιουργήσει μια ιδιαίτερη αγωνία. "Πέρσι είχα την πρεμούρα ότι ήταν η πρώτη μου παράσταση στην Αθήνα. Είχα δουλέψει ξανά στο θέατρο, αλλά ήταν διαφορετικό. Ήταν και ο Θωμάς Μοσχόπουλος φοβερός στη σκηνοθεσία, με τον Γιάννη Καράμπαμπα και τη Θεόβη Στύλλου. Πολύ καλή χημεία. Τους εκτιμώ πάρα πολύ και σαν ανθρώπους και σαν ηθοποιούς".
Φέτος αισθάνεται ότι έχει αφήσει πίσω του το δύσκολο κομμάτι της πρώτης γνωριμίας με την παράσταση. "Τώρα μένει το κομμάτι της ελευθερίας και της απόλαυσης αυτού του πράγματος".
Τον ρωτώ αν το γυμνό και η συζήτηση γύρω από τις ερωτικές σκηνές εξακολουθούν να τον απασχολούν.
"Δεν το βίωσα και δραματικά εξαρχής. Τώρα, ίσως όταν το πρωτοσυναντήσω ξανά στη φετινή σεζόν, εκείνη τη στιγμή, θα δούμε τι θα μου κάνει".
Και κάπως έτσι η κουβέντα φεύγει από το θέατρο και πηγαίνει στις πραγματικές σχέσεις. Έχει ζήσει ποτέ πάθη τόσο έντονα όσο εκείνα που συναντά επί σκηνής; "Έχω ζήσει έντονες καταστάσεις εκεί γύρω στα 20. Όχι με τόσο έντονο πάθος. Απλά τύχαινε να βρίσκομαι στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή μάλλον". Δεν δείχνει, πάντως, να μετανιώνει για αυτές τις εμπειρίες: "Είναι υλικό αναμνήσεων, εμπειριών και ιστοριών, οπότε εγώ τα λατρεύω αυτά".
Και προσθέτει πως όσο μικρότερος είναι κανείς, τόσο περισσότερο χρειάζεται ίσως να δοκιμάσει τα όριά του, για να καταλάβει τελικά τι του κάνει καλό.
"Έχω υψηλο εγωισμο και αίσθηση του μετρου – Αν δεν δω αντίστοιχη διαθεση, δεν επιμενω"
Η δεύτερη θεατρική δουλειά του είναι το "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας" του Σαίξπηρ, επίσης στο Θέατρο Πόρτα και σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, με έναν θίασο έντεκα ηθοποιών.
Ο Νίκος υποδύεται τον Λύσανδρο, που είναι ερωτευμένος με την Ερμία. Και, όπως συμβαίνει σε αυτό το έργο, τα μαγικά φίλτρα, οι παρεξηγήσεις και οι ερωτικές ανατροπές δημιουργούν ένα απολαυστικό χάος.
"Και τι σημαίνει λάθος; Και τι σημαίνει πραγματικότητα; Τι σημαίνει όνειρο; Τι σημαίνει υποκειμενική πραγματικότητα για τον καθένα;" αναρωτιέται.
Με αφορμή τον Λύσανδρο, τον ρωτώ αν έχει κυνηγήσει ποτέ έναν άνθρωπο τόσο επίμονα για να κερδίσει τον έρωτά του.
Η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. "Όχι. Έχω υψηλό εγωισμό και αίσθηση του μέτρου. Δηλαδή, θα δηλώσω ενδιαφέρον, θα είμαι παρών, αλλά αν δεν δω αντίστοιχη διάθεση, δεν επιμένω".
Το θεωρεί ζήτημα αξιοπρέπειας, ευγένειας και σεβασμού. "Κάπως νιώθω ότι είναι παραβατικό μετά από λίγο", λέει για την υπερβολική επιμονή όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση.
Και συνοψίζει τη φιλοσοφία του στις σχέσεις με τέσσερις πολύ απλές αντιθέσεις: "Είμαι υπέρ της δήλωσης της επιθυμίας. Θέλω, δεν θέλω. Είμαι, δεν είμαι. Μπορώ, δεν μπορώ".
Το ίδιο ξεκάθαρα αντιμετωπίζει και την άρνηση του άλλου. "Το σέβομαι".
"Η Γη της Ελιας ηταν η πρωτη μου δουλεια και ο ρολος μου εγινε βασικος"
Για το ευρύ τηλεοπτικό κοινό, ο Νίκος Κοσώνας συστήθηκε μέσα από τη "Γη της Ελιάς".
Η συνεργασία του με τη σειρά του Αντρέα Γεωργίου ξεκίνησε στο τέλος της δεύτερης σεζόν και συνεχίστηκε σε ολόκληρη την τρίτη και την τέταρτη. "Ήταν και η πρώτη μου δουλειά και ήδη ρόλαρε η Γη της Ελιάς. Ήταν μεγάλο πράγμα. Μπήκα τέλος δεύτερης, έκανα όλη την τρίτη και όλη την τέταρτη. Και ο ρόλος από μικρούλης έγινε βασικός, βασικός, βασικός. Και σταμάτησε στο απόγειό του".
Συζητάμε για τον τρόπο με τον οποίο ο Αντρέας Γεωργίου δίνει ευκαιρίες σε νέους ηθοποιούς και επιτρέπει σε έναν χαρακτήρα να εξελιχθεί μέσα στην καθημερινή μυθοπλασία.
"Το κάνει πολύ ο Αντρέας, και respect".
Θα επέστρεφε σε μια καθημερινή σειρά; "Υπό συνθήκες, ναι", απαντά, εξηγώντας πως οι μετακινήσεις και οι απαιτήσεις των γυρισμάτων στην Κύπρο αποτελούν έναν επιπλέον παράγοντα.
Μου αποκαλύπτει μάλιστα ότι υπήρξαν συζητήσεις με παραγωγούς για τηλεοπτικές δουλειές τη φετινή χρονιά, αλλά επέλεξε να μη συνεχίσει στην τηλεόραση παράλληλα με τις δύο παραστάσεις και τη θητεία του. "Αποφάσισα ότι θα ήταν ανέφικτο, αν όχι βασανιστικό".
Και έχει έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. "Δεν γίνεται να τα κάνεις όλα σε υψηλή ποιότητα, άμα κάνεις πάρα πολλά. Κάπου κάτι θα εκπέσει".
"Στην αρχη ηθελα να αποδείξω οτι είμαι αυθυπαρκτος και ανεξαρτητος"
Κάποια στιγμή φτάνουμε σε ένα κεφάλαιο που τον συνοδεύει από την αρχή της δημόσιας παρουσίας του: τη σχέση του με τη μητέρα του, Δάφνη Μπόκοτα.
Τον ρωτώ αν θεωρεί ότι έχει ξεπεράσει πια την ταμπέλα "ο γιος της Δάφνης Μπόκοτα".
Η απάντησή του έχει ενδιαφέρον, γιατί δεν προσπαθεί να απομακρυνθεί από αυτή τη σχέση. Αντίθετα, μοιάζει να την έχει συμφιλιώσει μέσα του.
"Δεν ξέρω αν το έχω ξεπεράσει, αλλά ξέρω ότι έχω αρχίσει κι εγώ να το αγαπάω. Γιατί στην αρχή είχα πολύ το αίσθημα να αποδείξω ότι είμαι μόνος μου αυθύπαρκτος, ανεξάρτητος και ικανός".
Μεγαλώνοντας, όμως, άρχισε να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά.
"Τώρα μεγαλώνω κι εγώ, βλέπω ότι εντάξει, cool, τα καταφέρνω μια χαρά. Και η μαμά μου έχει φοβερή διάρκεια στον χώρο. Μου προκαλεί μια περηφάνια για την ίδια και μια χαρά που είμαστε σε μια συνθήκη που δεν την έχουν πολλοί γονείς και παιδιά. Χαίρομαι να τη συναντώ και δημόσια".
Φυσικά, η σχέση τους πέρασε και από τις κλασικές αντιδράσεις της εφηβείας. "Το πέρασα. Άσε με, παράτα με. Κάνε τη δουλειά σου να κάνω τη δική μου", θυμάται γελώντας.
Και παραδέχεται πως κάτι από αυτή τη διάθεση εμφανίζεται ακόμη πού και πού. Τον ρωτώ αν η εμπειρία της μητέρας του στα media την κάνει να θέλει να τον προστατεύει από καταστάσεις που εκείνη μπορεί να προβλέψει νωρίτερα.
"Πού και πού μπορεί να υπερισχύει στα δικά μου μάτια το φίλτρο "μάνα”, αντί για το φίλτρο "άνθρωπος του χώρου που σε συμβουλεύει”. Αν της ξεφεύγει αυτό, μετά δεν μου είναι πολύ χρήσιμο, γιατί είναι σαν να μου λέει "πάρε ζακέτα”. Που ξέρω να παίρνω ζακέτα".
Δεν θα μπορούσα να μη τον ρωτήσω και για την τηλεοπτική παρουσία της Δάφνης Μπόκοτα. Παραδέχεται ότι παρακολουθεί τη "Super Κατερίνα", ακόμη και κάποιες φορές μέσα στο στρατόπεδο.
"Αν ξερεις οτι παλευεις, δεν σε αγγίζει οταν καποιος λεει πως ολα σου ερχονται ευκολα"
Η στρατιωτική θητεία έχει προσθέσει ένα ιδιαίτερα απαιτητικό κεφάλαιο στην καθημερινότητά του. Το καλοκαίρι του πέρασε ουσιαστικά μέσα στη βασική εκπαίδευση, ενώ τώρα προσπαθεί να συνδυάσει τις στρατιωτικές υποχρεώσεις με τις πρόβες.
"Προσπαθώ να μη σκέφτομαι ότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο. Ότι σπάω το δάχτυλο και τρέχω στην επόμενη δουλειά χωρίς να συνειδητοποιήσω ότι το έσπασα. Γιατί άπαξ και κοιτάξω αυτά που έχω και μου συμβαίνουν, θα φρικάρω".
Έχει συναντήσει, όπως λέει, ανθρώπους που κατανοούν τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και του επιτρέπουν να συνεχίζει να εργάζεται παράλληλα. Αλλά τι γίνεται με τα εύκολα σχόλια ότι ένας γνωστός ηθοποιός αντιμετωπίζεται προνομιακά;
Μου λέει ότι κάποιος φίλος του στη μονάδα τού έδειξε ένα σχετικό σχόλιο στο X. Δεν του αφιερώνει περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται για να το διαβάσει.
"Αν ξέρεις ότι παλεύεις αυτή τη ζωή και τα πράγματα δεν σου έρχονται εύκολα, αν κάποιος σου πει ότι σου έρχονται εύκολα, δεν σε αγγίζει".
Τον ρωτώ αν έχει γενικά την ανάγκη να αποδεικνύει πράγματα στους άλλους. "Στον εαυτό μου μόνο".
Και εκεί, όπως παραδέχεται, βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία. "Με αυτό παλεύω λίγο. Με μια τέτοια τελειομανία που δεν με αφήνει να ησυχάσω και να απολαύσω. Είναι κάτι στιγμές που με πιάνει στο αυτοκίνητο, που τρέχω από τη μία υποχρέωση στην άλλη. Και είμαι κολλημένος στην κίνηση, οπότε δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Παίρνω μια ανάσα, έχω και τη μουσική πάντα ανοιχτή, και εκεί λέω "Αχ, εντάξει ρε, ήρεμα”".
"Δεν με αφορα να δημιουργησω μια περσονα για τα social media"
Η συζήτησή μας πηγαίνει στα social media, τα οποία ο Νίκος χρησιμοποιεί, χωρίς όμως να θεωρεί ότι αποτελούν απαραίτητα τον φυσικό του χώρο.
"Πολύ μεγάλο κομμάτι της ενασχόλησής μου με αυτά είναι λόγω αίσθησης υποχρέωσης. Ότι πρέπει να είσαι παρών, βοηθάει στη δουλειά".
Τον ρωτώ αν πιστεύει ότι μπορούμε να επιστρέψουμε σε μια εποχή όπου η αξία ενός ανθρώπου δεν θα μετριέται με βάση τη δημοφιλία του σε μια πλατφόρμα. "Πιστεύω πως όχι".
Θυμάται μάλιστα ένα επεισόδιο του Black Mirror, όπου η κοινωνική αποδοχή και τα likes λειτουργούν σαν μέτρο ισχύος. "Τελικά είναι μέτρο εξουσίας αυτό".
Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θα ήθελε να κάνει: να δημιουργήσει μια διαδικτυακή περσόνα που θα επισκιάσει την ταυτότητά του ως ηθοποιού.
"Δεν με αφορά η δημιουργία περσόνας. Νιώθω ότι είσαι εγκλωβισμένος. Είναι αντίθετο από τη δουλειά του ηθοποιού, καθώς μπορείς να είσαι μετέωρος ανάμεσα σε πράγματα, ενώ στο άλλο πρέπει να χτίσεις κάτι άτρωτο".
Για τον ίδιο, η υποκριτική προϋποθέτει διαρκή μετακίνηση από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο, χωρίς να εγκλωβίζεται σε μία συγκεκριμένη εικόνα που οφείλει να συντηρεί. Και, παρότι επέλεξε να απέχει φέτος από την τηλεόραση, παραδέχεται ότι θα του λείψει.
"Δεν μου αρεσει να απασχολω με την προσωπικη μου ζωη"
Αναπόφευκτα, η κουβέντα φτάνει και στην προσωπική του ζωή. Τον ρωτώ αν τον έχουν ενοχλήσει δημοσιεύματα ή τίτλοι που μπορεί να γράφτηκαν για εκείνον, χωρίς να ανταποκρίνονται απαραίτητα στην πραγματικότητα.
"Δεν μου αρέσει να απασχολώ με αυτά", μου λέει αρχικά. Ωστόσο, δεν δείχνει να αντιμετωπίζει με εχθρότητα το ενδιαφέρον που μπορεί να υπάρχει.
"Καταλαβαίνω ότι ενδιαφέρει τον κόσμο. Ποτέ δεν με πειράζει που επιδιώκουν να κάνουν τέτοια πράγματα".
Ούτε θεωρεί ότι κάποιο δημοσίευμα έχει δημιουργήσει πρόβλημα στην πραγματική προσωπική του ζωή. Η εξήγησή του επιστρέφει σε εκείνο που είχε πει νωρίτερα για τις σχέσεις και τη σαφήνεια των προθέσεων.
"Είμαι πολύ καθαρός άνθρωπος. Αυτό που σου είπα και στο θέμα της προσέγγισης πριν: θέλω, δεν θέλω, είμαι, δεν είμαι, μπορώ, δεν μπορώ".
Και τι θα γινόταν αν ένας άνθρωπος με τον οποίο έχει σχέση τού ζητούσε να μη συμμετάσχει σε μια παράσταση επειδή ζηλεύει την παρτενέρ του; Δεν θεωρεί μια τέτοια απαίτηση λογική.
"Είναι λόγος να προκαλέσει κόντρα, την οποία εγώ κρίνω ότι δεν είναι ρεαλιστικό αυτό που θα ζητούσε. Οπότε θεωρώ ότι είναι κάτι δικό της, το οποίο θα πρέπει να λύσει. Αν δεν το λύσει και προκύπτει πρόβλημα συνέχεια, τότε μπορεί να φτάσουμε εκεί".
Παρατηρώ πως μοιάζει να αντιμετωπίζει ακόμη και το συναίσθημα με αρκετή λογική. "Νομίζω ναι", μου απαντά.
"Αν αγαπας τη δουλεια σου και κανεις ο,τι καλυτερο μπορείς, αυτο είναι το σημαντικο"
Πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, επιστρέφουμε στο θέατρο. Ο "Κύριος Ζυλ" αναμένεται, σύμφωνα με τον προγραμματισμό που μου περιγράφει, να συνεχιστεί μέχρι τα Χριστούγεννα, ενώ το "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας" σχεδιάζεται να παραμείνει στη σκηνή μέχρι το Πάσχα.
Τον ρωτώ αν θεωρεί ότι τελικά ο "Κύριος Ζυλ" απευθύνεται σε ένα πιο περιορισμένο κοινό, καθώς πρόκειται για μια παράσταση με ιδιαίτερη θεματολογία και αισθητική. Αναγνωρίζει ότι δεν είναι μια δουλειά που μπορεί να αφορά με τον ίδιο τρόπο τους πάντες.
"Για τους λίγους θεατές, το ακούω. Για το λίγο σε χρονικότητα, δεν ξέρω. Νομίζω ότι συνεχίζω να βρίσκω πράγματα. Όσο πάει βαθαίνει".
Η συνεργασία του με τον Θωμά Μοσχόπουλο είναι ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας αυτής της περιόδου. Τον ρωτώ πόσο καθοριστικό είναι για έναν νέο ηθοποιό να βρεθεί ένας σκηνοθέτης που πιστεύει σε εκείνον και του προσφέρει ευκαιρίες.
"Θεωρώ ότι είναι τύχη και ευτύχημα, σίγουρα. Αν είναι απαραίτητο, μάλλον όχι. Βοηθάει, σε δυναμώνει, μαθαίνεις πράγματα πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με το πώς θα τα μάθαινες".
Και ολοκληρώνει με μια σκέψη που μοιάζει να συνοψίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την επαγγελματική του διαδρομή.
"Αν εσύ είσαι εκεί και αγαπάς τη δουλειά σου και κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, ό,τι κι αν γίνεται τριγύρω σου, νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα".
Ο Νίκος Κοσώνας φεύγει από τη συζήτησή μας για να επιστρέψει σε μια καθημερινότητα γεμάτη υποχρεώσεις, πρόβες και μετακινήσεις. Δεν έχει πολύ χρόνο να απολαύσει όσα του συμβαίνουν, το αναγνωρίζει και ο ίδιος.
Ίσως, όμως, αυτή να είναι και η πιο ενδιαφέρουσα αντίφαση της παρούσας φάσης του: ένας νέος ηθοποιός που αρχίζει να αισθάνεται σίγουρος για όσα έχει καταφέρει, αλλά εξακολουθεί να απαιτεί από τον εαυτό του όλο και περισσότερα.
Και που, ακόμη κι όταν η ζωή του κινείται με εξαντλητικούς ρυθμούς, προσπαθεί να θυμίζει στον εαυτό του κάτι πολύ απλό: "Ήρεμα. Θα γίνουν όλα".