Αγαπητή Άννα,
συγχώρεσέ με που δεν έχω επικοινωνήσει μαζί σου ως όφειλα όλον αυτόν τον καιρό που αναδομείς την καλλιτεχνική και προσωπική σου εικόνα. Νόμιζα πως, καταθέτοντας τη γνώμη μου μέσα από κείμενα, ήμουν ένας θετικά προσκείμενος παρατηρητής σε όλη αυτή την επανεκκίνηση της κοινωνικής σου υπόστασης. Διότι περί αυτού πρόκειται όλο αυτό που σου συμβαίνει.
Οφείλω να ομολογήσω πως έχεις διανύσει μια σπουδαία διαδρομή μαζί με τους καλλιτεχνικούς σου -κατά καιρούς- συνοδοιπόρους. Από τον Καλαντζή και τον Νταλάρα, τον Βαρδή και την Αλεξίου, μέχρι τον Καρβέλα, τη Γερμανού και την πολύ σύγχρονη μουσική σου ταυτότητα, με τη Γιάννα, τον Στόκα, την Daphne. Όλα αυτά είναι ανυπέρβλητα, μοναδικά, ιστορικά διαπιστωμένα και επιχειρηματικά σφραγισμένα από την αγορά. Μαζί με τον Καρβέλα μουσικά και με όλους τους υπόλοιπους που συνάντησες επαγγελματικά και προσωπικά φτιάξατε κάτι πραγματικά σημαντικό: τη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή. Και η αλήθεια είναι μία: το άστρο σου επισκίασε τα πάντα και τα άλλαξε όλα.
Να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια -όχι πως πρέπει να σε νοιάζει κιόλας- για χρόνια, ακούγοντας και θαυμάζοντας το έργο σας, έτρεφα σεβασμό ως προς το αποτέλεσμα μα όχι συμπάθεια προς το πρόσωπο. Συγγνώμη αν ακούγομαι προσβλητικός, μα ένα ροκσταριλίκι μέσα στην ποπ φούσκα που σε ανέδειξε στα mid 90s και στα 00s ως so hot right now και περίπου ως την ελληνική εκδοχή της Madonna, μου φαινόταν fake. Και ακόμα, εκείνες τις στιγμές που ταυτίζεται η σημερινή εικόνα με εκείνη την ψευδαίσθηση αμπέχονου πάνω στις ρομποτικές σκηνές εκατομμυρίων που φιλοξένησαν το έργο σου, ε, μου φαίνεται προσποιητή και ασύνδετη.
Τα τελευταία χρόνια κατάλαβα πως αυτή η ροκ μουτζούρα πάνω από την εικόνα σου ξεπλένεται. Η Άννα Βίσση του "Σε περίπτωση που" ή, ακόμα καλύτερα, του "Sandre" δεν έχει καμία -μα καμία- σχέση με την cringe πρόκληση του "Αγάπη είναι εσύ". Ό,τι δεν μου άρεσε, έφευγε. Και όπως παραδέχθηκα σε παλαιότερο κείμενο, ήμουν μαλάκας. Άργησα να παραδεχθώ την απίθανη λάμψη που σε χαρακτηρίζει. Παράλληλα με το άφταστο ταλέντο της φωνής σου. Έτσι κι αλλιώς, σε έχω δει live τόσες λίγες φορές στη ζωή μου, που πραγματικά έχω κάνει… δειγματοληπτική έρευνα του ταλέντου σου σε live performance.
Φυσικά και ήθελα να είμαι στη συναυλία στο ΟΑΚΑ τον φετινό Σεπτέμβρη. Όχι επειδή είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του έργου σου. Επειδή όταν η μεγαλύτερη εν ζωή ενεργή καλλιτέχνιδα πραγματοποιεί μια όντως φαραωνικών διαστάσεων παραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα, θες να είσαι κομμάτι αυτού που συμβαίνει. Άννα, έκανες το σημαντικότερο βήμα της καριέρας σου. Και εμένα, που μου αρέσει η ελληνική μουσική όσο τίποτα άλλο, ήθελα να είμαι εκεί να το δω από πρώτο χέρι. Και το είδα. Και, για να πω και κάτι παραπάνω, ήλπιζα αυτό το βήμα να οδηγήσει σε αυτό που αρχίζει να συμβαίνει αυτές τις μέρες: την απελευθέρωση.
Long story short, τις τελευταίες ώρες επαναπροσδιόρισα κι εγώ την άποψή μου για εσένα.
Βλέποντάς σε στο ΟΑΚΑ, αναρωτιόμουν -μόνος μου και δίχως "μηνύματα" πως κάτι άλλο συμβαίνει- πώς μια τόσο μεγάλη, σπουδαία καλλιτεχνική ύπαρξη, ένα μεγαθήριο παραστατικής τέχνης όπως εσύ, έμεινε δέσμια τόσες δεκαετίες ενός οράματος που δεν ήταν ολότελα δικό της. Σκεφτόμουν πόσο είχα απολαύσει το "Απαγορευμένο", που όντως σε ανέβαζε σκάλες μουσικής αισθητικής. Πόσο λυτρωτικά λειτουργούσε μέσα μου που, σχεδόν δυο δεκαετίες αργότερα, η "Κόντρα" ακουγόταν δυνατότερα στο ΟΑΚΑ παρά ποτέ. Περηφανευόμουν -μέσα μου και άνευ λόγου- που το "Στην πυρά" επιβίωνε επίσης και έδειχνε πως μπορούσε και αυτό. Να πει το άλλο, το διαφορετικό: το απαγορευμένο.
Εύχομαι -για το καλό των μουσικών παραστάσεων και της νυχτερινής ζωής της πόλης- το νομικό/εμπορικό σκέλος της αντιπαράθεσης που δημιουργήθηκε τις τελευταίες μέρες να διευθετηθεί νομικά. Κανείς εκ των δύο πλευρών (θέλω να πιστεύω πως) δεν θέλει άλλωστε να σε σταματήσει να τραγουδάς. Έτσι κι αλλιώς, το ταμείο θα είναι μείον και για τους δυο. Και μιλώ μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Διαβάζοντας όμως την ανακοίνωσή σου, αγαπητή Άννα, χειροκρότησα κάπως ηχηρά μόνος μου. Για το σθένος και την αυταπάρνηση. Για τη δύναμη και την πυγμή της απολυτότητάς σου. Γιατί τα αστέρια αξίζουν όταν είναι αυτόφωτα. Και επιτέλους, Άννα, μάλλον αντιλήφθηκες κι εσύ το δικό σου φως. Ένα φως που, τελικά, δεν ήταν ποτέ δανεικό. Τα σέβη μου.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
