Ο Πέτρος Πολυχρονίδης ήταν καλεσμένος της Ζήνας Κουτσελίνη στο πλατό της εκπομπής "Πρώτος καφές με τη Ζήνα" με αφορμή τη σημερινή επιστροφή του 'Τροχού της Τύχης" στις 18:30 στο Star.
Μεταξύ άλλων, ο Πέτρος Πολυχρονίδης μίλησε για τη γνωριμία του με τον αείμνηστο Γιώργο Μαζωνακη, με τον οποίο υπήρξαν γείτονες και μεγάλωσαν στην ίδια πολυκατοικία.
"Από τη στιγμή που έφυγε από τη γειτονιά μας, ήμουν απλά ένας θαυμαστής του Γιώργου Μαζωνάκη και τον είδα πάρα πολλές φορές πάνω στη δουλειά του. Με προσκαλούσε στις πρεμιέρες του, στα γενέθλιά του. Έχω κάνει δηλαδή κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά δεν ένιωθα την ανάγκη να περιγράψω αυτή τη σχέση μας, διότι για μένα ήταν ο Γιώργος από τη γειτονιά. Θέλω να πω ότι μεγαλώσαμε μαζί ακριβώς στην ίδια πολυκατοικία. Θέλω να καταθέσω σε όλη αυτή την ιστορία, επειδή είναι πολύ στενάχωρο για εμάς που γνωρίζουμε την οικογένεια, είναι πολύ στενάχωρο και δεν θέλω να μπλέξω με όλη αυτή την ιστορία που γίνεται γιατί με στενοχωρεί πάρα πολύ αυτό που έγινε, το πώς έφυγε ο άνθρωπος" είπε αρχικά ο Πέτρος Πολυχρονίδης.
Στη συνέχεια, ο Πέτρος Πολυχρονίδης μίλησε για τον Γιώργο Μαζωνάκη όπως τον έζησε: "Θέλω να καταθέσω δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε καλλιτέχνης. Δεν θυμάμαι τίποτα από το Γιώργο Μαζωνάκη, που ήταν έξι χρόνια μεγαλύτερός μου, από το να προσφέρει διασκέδαση, είτε τραγουδώντας στις οικογενειακές γιορτές… Ξέρεις, κάποτε στις πολυκατοικίες οι άνθρωποι μίλαγαν μεταξύ τους, πήγαιναν στις γιορτές μεταξύ τους. Κάποτε στις πολυκατοικίες οι άνθρωποι μοιραζόντουσαν ιστορίες, σχέσεις, αγάπη, πόνο, γιορτή, τα πάντα όλα".
Και πρόσθεσε: "Θυμάμαι τον Γιώργο να τραγουδάει πάντα, πάντα, από οποιαδήποτε ηλικία, από δέκα χρονών να είναι καλλιτέχνης. Τον θυμάμαι να ανεβάζει θεατρικά αυτοσχέδια γιατί ήθελε πάντα να γίνει ηθοποιός και λίγο παπάς ένα διάστημα ήθελε να γίνει. Τον θυμάμαι πάντα να παίζει κουκλοθέατρα, να κάνει πράγματα καλλιτεχνικά. "Δεν υπήρχε καμία περίπτωση”, μου έλεγε, "εγώ θα κάνω τέχνη” και το έλεγε από μικρός. Και εμείς γελάγαμε. Δεν καταλαβαίναμε τι μας έλεγε γιατί εμείς ήμασταν έξι, επτά χρονών".
Στη συνέχεια, ο Πέτρος Πολυχρονίδης είπε: "Ένα δεύτερο που θέλω να καταθέσω είναι ότι ο Γιώργος έχει κάνει πάρα πολλά πράγματα και ότι ακούτε ισχύει, τα οποία ποτέ δεν μαθεύτηκαν γιατί ήταν πάρα πολύ απλός στο να βοηθάει τους ανθρώπους γύρω του, όχι τον άγνωστο, τον οποιοδήποτε, τους ανθρώπους που είναι γύρω του και το συνάφι του, τους συνεργάτες του, στα μαγαζιά, από δω, από εκεί. Πάντα είχε να τους βοηθήσει. Και ένα πιο σημαντικό που θέλω να καταθέσω, που το έχουν πει και άλλοι άνθρωποι, αλλά εγώ το λέω σαν γνώστης μέσα από την οικογένειά τους, από τις πιο αγαπημένες και δεμένες οικογένειες που έχω γνωρίσει ποτέ".
Για την οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Πέτρος Πολυχρονίδης δήλωσε: "Είναι απερίγραπτη η αγάπη που έδωσαν ο πατέρας στη μητέρα του και οι δύο αδερφές του σε αυτόν τον άνθρωπο. Στήριγμά του σε κάθε στιγμή του και κυρίως στις πιο δύσκολες στιγμές που είχε στη ζωή του και στην καριέρα του, γιατί είχε αρκετές δύσκολες στιγμές ο άνθρωπος και ήταν πάντα εκεί για να τον σηκώνουν όρθιο και να τον κρατούν και νιώθω ότι απλά τώρα δεν πρόλαβαν να το κάνουν.
Αρχικά θα πω ότι έχω πανηγυρίσει και έχω βγάλει τη φωνή μου στο Ευρωμπάσκετ του ’87, στη μοναδική έγχρωμη τηλέοραση που είχαμε στην πολυκατοικία μας, που την είχε η οικογένεια Μαζωνάκη μαζί με τον Γιώργο να φωνάζουμε για τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά. Θυμάμαι να κοιμόμαστε οικογενειακώς όλοι πάνω στις ταράτσες, στους μεγάλους καύσωνες της δεκαετίας του ’80 και να συζητάμε διάφορα πράγματα. Πολύ περισσότερο με την αδερφή του τη Μαρία, που ήμασταν πραγματικά πολύ καλοί φίλοι. Πηγαίναμε μαζί σχολείο, ήμασταν συνομήλικοι, ζήσαμε πράγματα. Τον έβλεπα ως λίγο μεγαλύτερο που πάντα τον ζηλεύαμε και ζηλεύαμε τους μεγάλους που κάνανε πράγματα και ο Γιώργος έκανε πάντα καλλιτεχνικά πράγματα".