Και τι να γράψεις τώρα; Ο Γιώργος Μαζωνάκης, ο Μαζώ μας, δεν είναι πια εδώ. Απίστευτο.
Ο πρώτος εν ενεργεία σταρ πρώτης γραμμής, λίγο μετά τα 50 του, φεύγει και αφήνει τον χώρο αμίλητο και την πίστα κενή. Ο Μαζώ δεν ήταν ένας ζωντανός θρύλος, παροπλισμένος. Ήταν ένας ενεργός άνθρωπος, στην καλύτερη φάση της καριέρας του. Στην ωριμότητα της απόλαυσης των κεκτημένων του.
Είναι τεράστιο το κενό. Και θα το καταλάβουμε σύντομα. Ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι αναντικατάστατος. Και δεν χρησιμοποιώ τυχαία ενεστώτα χρόνο. Το πόσο μοναδικός είναι, το πόσο θα θρυλοποιηθεί –αν μου επιτρέπεται ο όρος– ξεκινά τώρα. Γιατί μέχρι τώρα ήταν εκεί, πάνω στην πίστα, αεικίνητος, λαμπερός και ακαταμάχητος.
Ο Μαζω ηταν κατηγορία μονος του
Το εύκολο σήμερα είναι να γράψεις ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν σπουδαίος τραγουδιστής. Ήταν. Αλλά αυτό είναι ίσως το λιγότερο ενδιαφέρον πράγμα πάνω του. Γιατί καλές φωνές είχε, έχει και θα έχει πολλές το ελληνικό τραγούδι. Μεγάλες επιτυχίες επίσης. Εκείνο που δεν κατασκευάζεται είναι η περσόνα. Και ο Μαζώ είχε μία τόσο ισχυρή, που αρκούσε να τον δεις για δύο δευτερόλεπτα, χωρίς να ακούσεις ούτε μία νότα, για να ξέρεις ποιος είναι. Έκανε το λαϊκό τραγούδι pop χωρίς να του αφαιρέσει τη λαϊκότητά του. Φόρεσε ό,τι ήθελε, τσαλάκωσε όσο ήθελε την εικόνα του αρσενικού λαϊκού τραγουδιστή, φωτογραφήθηκε όπως κανένας άλλος, έπαιξε με τη μόδα, με την υπερβολή, με το κιτς και την υψηλή αισθητική. Και όλα αυτά χωρίς ποτέ να μοιάζει σαν να προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι "προχωρημένος". Ήταν απλώς ο Μαζωνάκης.
Δεν ακολουθησε την εποχη. Την αναγκασε να τον ακολουθησει
Πολλά από όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα στην εικόνα ενός σύγχρονου Έλληνα performer, ο Μαζωνάκης τα έκανε όταν ακόμα προκαλούσαν. Όταν ο λαϊκός τραγουδιστής όφειλε να ακολουθεί έναν πολύ συγκεκριμένο κώδικα ανδρισμού, εκείνος εμφανιζόταν αλλιώς. Όταν η πίστα είχε κανόνες, εκείνος τους πείραζε. Όταν το styling ενός λαϊκού καλλιτέχνη ήταν συμπληρωματικό της μουσικής του, εκείνος το έκανε μέρος της αφήγησής του. Και το σημαντικότερο; Δεν έχασε ποτέ το λαϊκό κοινό. Μπορούσε να είναι ο άνθρωπος που θα συζητούσες για το look του και, λίγες ώρες αργότερα, εκείνος που με έναν στίχο θα έκανε ένα ολόκληρο μαγαζί να πονέσει. Ήταν camp πριν μάθουμε να χρησιμοποιούμε μαζικά τη λέξη, fashion πριν τα social media μετατρέψουν κάθε τραγουδιστή σε fashion account και viral πριν υπάρξει το viral. Και παρέμενε λαϊκός. Στ’ αλήθεια λαϊκός.
Η πρωτη επαφη
Τον συνάντησα για πρώτη φορά όταν ήμουν 17. Υπέρλαμπρος πάνω στη σκηνή του REX. Να εμφανίζεται σαν ένα καλλιτεχνικό αρπακτικό που σου άρπαζε την προσοχή και δεν την άφηνε αν δεν σε έκανε δούλο της λάμψης του. Δεν καταλάβαινα τι έβλεπα ακριβώς, σχεδόν με κούραζε αυτός ο τόσο καλλιτέχνης που επέλεγε να βγει σαν παραδείσιο ξωτικό μέσα από μια γιγαντιαία φούστα στη σκηνή τραγουδώντας το "Ζεϊμπέκικο" του Θάνου Μικρούτσικου. Ήταν τόσο επιβλητικός, για ένα άμαθο παιδί, που σχεδόν σε φόβιζε.
Τα χρόνια που ακολούθησαν τον είδα επί σκηνής αμέτρητες φορές. Κατάλαβα τι σημαίνει "δεν ξέρω αύριο πού θα ’μαι, απόψε χάνομαι για σένα και φοβάμαι". Αντιλήφθηκα τι δήλωνε να τραγουδά ο Μαζώ "οι άντρες δεν κλαίνε μονάχα πονάνε", αλλά κυρίως "εγώ στο όνειρό μου και εσύ στη σκιά σου". Τον συνάντησα ξανά φέτος στην "Ακτή". Ανάμεσα σε φίλους. Δικούς μου και δικούς του. Ο Μαζώ είχε μεγαλώσει, είχε γίνει πια κατανοητός στα μάτια μου. Είχα φτάσει στο σημείο να τον καταλάβω, να αντιληφθώ πόσο δύσκολο ήταν αυτό που έκανε τότε. Να πάει κόντρα σε όλα και να μεγαλώσει μια γενιά περίεργων παιδιών της νύχτας. Τόσο ευαίσθητων και τόσο φινετσάτων, που θα έκλαιγαν σαν έπεφτε η κουίντα, αλλά θα έμοιαζαν αετοί πριν την αυλαία.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν απλά ένας σταρ της πίστας. Ήταν ένα role model που έδειξε τον δρόμο σε μια γενιά ανδρών να… χαλαρώσουν, να νιώσουν πλήρεις απ’ άκρη ως άκρη γι’ αυτό ακριβώς που είναι. Ο Μαζώ απελευθέρωσε το να είναι μάγκας από τη μαγκιά. Το να είσαι ένας δανδής, χωρίς να ντραπείς στιγμή για σένα και το είναι σου.
Το κοινο του του συγχωρεσε τα παντα
Και υπάρχει κάτι που λέει ίσως περισσότερα για τον Γιώργο Μαζωνάκη από οποιοδήποτε νούμερο πωλήσεων ή sold out: το κοινό του τού συγχώρεσε τα πάντα. Τις παραξενιές του, τις εξαφανίσεις του, τις εκρήξεις του, τις κακές του στιγμές, τις επιλογές που δεν καταλάβαινε, ακόμα και τις περιόδους που έμοιαζε να δοκιμάζει ο ίδιος τα όρια της αγάπης του κόσμου. Άλλους καλλιτέχνες το κοινό τούς εγκαταλείπει για πολύ λιγότερα. Με τον Μαζώ συνέβαινε το αντίθετο. Όσο περισσότερο τσαλακωνόταν η εικόνα του, τόσο περισσότερο ο κόσμος έμοιαζε να τον αγκαλιάζει. Υπήρχε σχεδόν μια οικογενειακή ανοχή απέναντί του. Σαν εκείνον τον δικό σου άνθρωπο που μπορεί να σε θυμώσει, να σε απογοητεύσει, να σε κάνει να πεις "τι κάνει πάλι;", αλλά δεν διανοείσαι να πάψεις να τον αγαπάς.
Το κοινό δεν ζητούσε από τον Μαζώ να είναι τέλειος. Του ζητούσε να είναι ο Μαζώ. Και αυτός ήταν. Γι’ αυτό και κάθε φορά που επέστρεφε στην πίστα ήταν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μία εισαγωγή αρκούσε, ένα βλέμμα, μια χαρακτηριστική κίνηση, η πρώτη φράση ενός τραγουδιού και όλα μηδένιζαν. Αυτό δεν είναι απλώς δημοφιλία. Είναι δεσμός. Και τέτοιους δεσμούς δεν τους χτίζουν οι δημόσιες σχέσεις. Τους χτίζει ο χρόνος.
Τραγουδια που εγιναν ζωες
Υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν τραγούδια και υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν εποχές. Ο Μαζωνάκης είχε εποχές. Ακούς ένα τραγούδι του και δεν θυμάσαι μόνο τη μελωδία. Θυμάσαι πού ήσουν, ποιον ήθελες, ποιον είχες μόλις χωρίσει, σε ποιο αυτοκίνητο το άκουγες, σε ποιο μαγαζί ήσουν. Πόσο χρονών ήσουν όταν το τραγουδούσες χωρίς να έχεις ακόμα ζήσει αυτό που έλεγε και πόσο διαφορετικά το άκουσες χρόνια αργότερα, όταν τελικά το έζησες. Αυτό δεν αποτυπώνεται σε πωλήσεις, views, streams και χρυσούς δίσκους. Να έχεις γίνει η μουσική υπόκρουση στις ζωές ανθρώπων που δεν γνώρισες ποτέ είναι η πραγματική επιτυχία. Και ο Μαζώ υπήρξε αυτό για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Δεν ηταν μονο το φως. Ήταν και η σκια του
Τα τελευταία χρόνια είδαμε και μια άλλη πλευρά. Τον Γιώργο Μαζωνάκη να βρίσκεται στο επίκεντρο για λόγους που δεν είχαν πάντα σχέση με ένα καινούργιο τραγούδι ή μια μεγάλη εμφάνιση. Ακούσαμε για οικογενειακές συγκρούσεις και δύσκολες περιόδους, είδαμε δημόσιες στιγμές ενός ανθρώπου που φαινόταν να παλεύει. Ο θάνατος, όμως, έχει μια παράξενη ικανότητα να μας μετατρέπει όλους ξαφνικά σε βιογράφους, ψυχολόγους και δικαστές. Να ψάχνουμε σημάδια σε παλιές συνεντεύξεις και να ξαναδιαβάζουμε φράσεις σαν να έκρυβαν προφητείες. Δεν ξέρουμε. Ξέρουμε μόνο όσα επέλεξε ο ίδιος να δείξει και όσα έγιναν δημόσια.
Ένας άνθρωπος τόσο φωτεινός στη σκηνή έμοιαζε πάντα να κουβαλά και μια σκιά. Ίσως γι’ αυτό είχε τέτοια ένταση. Ίσως γι’ αυτό όταν τραγουδούσε πόνο, τον πίστευες. Ακόμα και μέσα στην πιο εξωφρενική εμφάνιση υπήρχε στα μάτια του κάτι που δεν μπορούσες ακριβώς να αποκωδικοποιήσεις. Ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσε να φωτίσει ένα ολόκληρο μαγαζί και την ίδια στιγμή να σου δώσει την αίσθηση ότι κρατούσε ένα δωμάτιο μέσα του κλειστό. Ο Μαζώ δεν πέθανε. Χάθηκε μέσα στο ίδιο του το φως. Μέσα σε μια περσόνα τόσο μεγάλη, τόσο δυνατή και τόσο αναγνωρίσιμη, που πολλές φορές ήταν δύσκολο να δεις τον Γιώργο πίσω από τον Μαζωνάκη.
Ο "Μαζω μας"
Ελάχιστους σταρ το κοινό τούς βαφτίζει. Ο Γιώργος έγινε "Μαζώ". Δύο συλλαβές που λένε περισσότερα από ένα επίθετο. Το "Μαζώ" είχε οικειότητα. Ήταν λες και όλοι τον ξέραμε λίγο, ακόμα κι αν δεν τον είχαμε συναντήσει ποτέ. Ήταν ο σταρ που παρέμενε "δικός μας". Ο τύπος που μπορούσε να εμφανιστεί σαν εξωγήινος πάνω στην πίστα και πέντε λεπτά αργότερα να πει μια κουβέντα τόσο λαϊκή και καθημερινή, που θα μπορούσε να την έχει πει ο άνθρωπος στο διπλανό τραπέζι. Αυτό το πάντρεμα δεν αγοράζεται και δεν διδάσκεται.
Η πίστα είναι λίγο πιο σκοτεινη αποψε
Σήμερα υπάρχει το σοκ. Από αύριο θα αρχίσουν τα τραγούδια. Θα παίζουν παντού. Θα ξαναδούμε εμφανίσεις, συνεντεύξεις, βιντεοκλίπ, φωτογραφίσεις. Θα ξαναθυμηθούμε πόσα έκανε πρώτος, πόσο τόλμησε και πόσο διαφορετικός υπήρξε. Και κάπου εκεί θα αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε το μέγεθος της απουσίας. Γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν αφήνει πίσω του μια θέση που πρέπει να καλυφθεί. Δεν υπάρχει θέση. Δεν ψάχνεις τον επόμενο Μαζωνάκη. Θα υπάρξουν σπουδαίοι τραγουδιστές, νέοι stars, άνθρωποι που θα τολμήσουν, θα προκαλέσουν και θα κάνουν τεράστιες επιτυχίες. Μαζώ άλλος δεν θα υπάρξει.
Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστός τρόπος να αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο που αισθανόσουν ότι θα είναι πάντα εκεί. Ίσως γι’ αυτό δυσκολεύομαι ακόμα και να γράψω "ήταν". Γιατί ο Μαζωνάκης είναι στα τραγούδια του, στις εικόνες του, στις νύχτες μας, στις υπερβολές του, στις ατάκες του. Είναι μέσα σε μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής διασκέδασης που χωρίς εκείνον θα ήταν πολύ πιο προβλέψιμη, πολύ πιο συντηρητική και σίγουρα πολύ λιγότερο ενδιαφέρουσα. Έναν πιτσιρικά από τη Νίκαια που αποφάσισε ότι δεν θα μοιάσει σε κανέναν, που μπήκε σε έναν χώρο γεμάτο κανόνες και αντί να προσαρμοστεί, έφτιαξε τους δικούς του. Που έγινε σταρ χωρίς να χάσει την ιδιορρυθμία του και λαϊκός χωρίς να φοβηθεί ποτέ την εκκεντρικότητα.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε. Ο Μαζώ, όμως, τώρα αρχίζει να περνάει στη σφαίρα εκείνων των προσώπων που δεν χρειάζονται πια καινούργια τραγούδια για να παραμείνουν παρόντα. Και απόψε η πίστα είναι άδεια. Τα φώτα είναι ακόμα αναμμένα. Μόνο που εκείνος δεν θα βγει. Αυτό είναι το αδιανόητο.
Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.
http://instagram.com/sirconstantino
https://www.facebook.com/constantinos.antonatos
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
