Για τα παιδικά της χρόνια, τις δύσκολες στιγμές που έζησε μετά την απώλεια του πατέρα της, αλλά και την απόφαση που πήρε λίγο αργότερα στη ζωή της να ακολουθήσει την υποκριτική, μίλησε η Βάσια Παναγοπούλου σε συνέντευξή της στο περιοδικό ΟΚ! και τον δημοσιογράφο Γιώργο Πράσινο, με αφορμή τη συμμετοχή της στη νέα σειρά του ΣΚΑΪ "Μπλε Ώρες".
Η ηθοποιός γύρισε τον χρόνο πίσω και αναφέρθηκε στα πρώτα χρόνια της ζωής της στη Μυτιλήνη, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Όπως περιγράφει, η απώλεια του πατέρα της αποτέλεσε ένα γεγονός που άλλαξε ολόκληρη την οικογενειακή της ζωή, καθώς η μητέρα της αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα μαζί με την ίδια και την αδελφή της.
Η απώλεια του πατέρα της και η νέα ζωή στην Αθήνα
Η Βάσια Παναγοπούλου εξήγησε πως η μετάβαση από τη ζωή στο νησί στην πρωτεύουσα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για εκείνη. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Καλαμάκι, κοντά στην αδελφή της μητέρας της, ενώ η θάλασσα αποτέλεσε ένα από τα λίγα στοιχεία που της θύμιζαν την προηγούμενη ζωή της.
"Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη", ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως εκείνα τα χρόνια σημαδεύτηκαν κυρίως από την απουσία του πατέρα της.
Η ηθοποιός παραδέχτηκε πως ακόμη και σήμερα κουβαλά μέσα της την απώλεια, καθώς ήταν κάτι που συνέβη σε μια ηλικία στην οποία δεν μπορούσε να κατανοήσει πλήρως τι είχε συμβεί.
"Έγινα ηθοποιός για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου"
Μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε όλα αυτά τα συναισθήματα, η Βάσια Παναγοπούλου έκανε μια προσωπική σύνδεση με την επαγγελματική της πορεία. Όπως εκτιμά σήμερα, η επιλογή της να γίνει ηθοποιός μπορεί να συνδέεται άμεσα με όσα βίωσε ως παιδί.
Αν και είχε περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, τελικά δεν ακολούθησε αυτόν τον δρόμο. Επέλεξε τη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη και στράφηκε στην υποκριτική, παρά την αρχική απογοήτευση της μητέρας της.
"Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής, ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου", εξομολογήθηκε.
Η ίδια σημείωσε πως τόσο η φοίτησή της στη δραματική σχολή όσο και η είσοδός της στον χώρο του θεάτρου τη βοήθησαν σημαντικά να επεξεργαστεί και να διαχειριστεί τα συναισθήματά της. Ωστόσο, όπως παραδέχεται, ο πόνος της απώλειας δεν έφυγε ποτέ εντελώς.
"Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μου μέσα που υπάρχει και πονάει", είπε η Βάσια Παναγοπούλου, μιλώντας με ειλικρίνεια για μια απουσία που εξακολουθεί να αποτελεί κομμάτι της ζωής της.