Μια εξομολογητική συνέντευξη στον Γιώργο Πράσινο και το περιοδικό "OK!" έδωσε η Βάσια Παναγοπούλου, η οποία μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, την απώλεια του πατέρα της αλλά και πώς αυτή καθόρισε σημαντικό μέρος της ζωής της.
Ο θάνατος του πατέρα της
Σε ερώτηση για το πώς ήταν ως παιδί, η Βάσια Παναγοπούλου σημείωσε: "Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε πέθανε ο πατέρας μου και η μητέρα μου πήρε την απόφαση να μας πάρει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς. Εκεί που ζούσαμε σε ένα νησί οικογενειακώς, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, γιατί εκεί έμενε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, πολύ σημαντικό για εμένα. Αν συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα πως με σημάδεψε η απουσία του πατέρα μου".
"Το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου, δεν έπαψε ποτέ"
Σχετικά με το πώς τη διαχειρίστηκε, η γνωστή ηθοποιός υπογράμμισε πως "Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο, για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο και να μην αφιερωθώ σε κάτι που δε θα αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός -προς απογοήτευση της μάνας μου, φυσικά"
Συμπλήρωσε, μάλιστα, πως "Στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη όπου πήγα, αλλά και το ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Αλλά αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου, δεν έπαψε ποτέ. Δεν έχω ξεπεράσει αυτήν την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μέσα μου που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα έχω την εικόνα του και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική"