Ειρήνη Νικολοπούλου: "Είναι σαν να μου έκαναν ακρωτηριασμό. Δεν το λέω για να πω κάτι υπερβολικό, έτσι αισθάνομαι"

Η Ειρήνη Νικολοπούλου σε μία προσωπική εξομολόγηση για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της

ΓΡΑΦΕΙ: YUPIII TEAM
Ndp

Για την απώλεια της αδερφής της μίλησε η Ειρήνη Νικολοπούλου κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που παραχώρησε στον Ανδρέα Θεοδώρου για το περιοδικό "Λοιπόν".

ΟΣΑ ΕΙΠΕ Η ΕΙΡΗΝΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

- Πώς συνδυάσατε καριέρα και οικογένεια;

Νομίζω δεν πέτυχα πολύ σαν οικογενειάρχης. Άρχισα να πετυχαίνω όταν σταμάτησα την τηλεόραση. Έγινα καλύτερη μητέρα, καλύτερη θεία και καλύτερη γενικά. Εγώ βρέθηκα σε μια οικογένεια διευρυμένη με την αδερφούλα μου που έχασα πέρυσι και χρειάστηκε να είμαι κοντά της. Δεν θα μπορούσα να τα κάνω αυτά τα πράγματα αν ήμουν στην τηλεόραση.

- Ο πόνος της απώλειας μαλακώνει με το πέρασμα του χρόνου;

Για μένα η απώλεια της αδερφής μου είναι σαν να μου έκαναν ακρωτηριασμό. Δεν το λέω για να πω κάτι υπερβολικό, έτσι το αισθάνομαι. Όταν φεύγουν οι γονείς σου, αλλά και ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις μεγαλώσει πλάι πλάι όλα αυτά τα χρόνια είναι πολύ δύσκολο. Με την αδερφή μου πάντα ήμασταν δεμένες. Είχαμε πολλή αγάπη μεταξύ μας και αυτό το κάνει πολύ σκληρό και δύσκολο. Συνεχίζω να ζω, αλλά και η χαρά που μπορεί να νιώσω είναι μέχρι ενός σημείου. Λέω "αχ και να ήταν εδώ η αδερφή μου".

"Ήταν μια κατάσταση που δεν εύχομαι σε κανέναν να τη ζήσει, ούτε ως ασθενής ούτε ως συγγενής"

Η Ειρήνη Νικολοπούλου παραχώρησε συνέντευξή της στο vidcast PEOPLE της Espresso με τον Γιάννη Βίτσα. Η γνωστή δημοσιογράφος μίλησε για τια απώλειες που συγκλόνισαν την οικογένειά της.

"Τα πιο βαθιά σκοτάδια ήταν οι απώλειες, με μεγαλύτερη όλων την αδελφή μου, την οποία έχασα πριν από έναν χρόνο, μετά από μια μακρά και σκληρή ασθένεια. Ήταν μια κατάσταση που δεν εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο να τη ζήσει, ούτε ως ασθενής ούτε ως συγγενής" είπε η Ειρήνη Νικολοπούλου.

Σε άλλο σημείο, η ίδια είπε: "Το καλοκαίρι του 2020 που διέγνωσαν τον καρκίνο στην αδερφή μου, μου είπε "αδερφή, πήραμε τον πρώτο αριθμό του λαχείου”, ειρωνικά φυσικά. Ήταν το χειρότερο καλοκαίρι της ζωής μου. Δεν το εύχομαι σε κανέναν, ήταν ένα συνεχές βάρος, σαν να μου έριχναν συνέχεια σφαίρες".