Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που από τα πρώτα πέντε λεπτά της κουβέντας σε κάνουν να ξεχνάς ότι παίρνεις συνέντευξη. Ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ είναι ένας από αυτούς. Δεν βιάζεται να απαντήσει, δεν ψάχνει την έξυπνη ατάκα και δεν έχει μάθει να μιλάει σαν δελτίο Τύπου. Αντιθέτως, σου δίνει την αίσθηση πως σκέφτεται φωναχτά. Ισως γι' αυτό δεν θα τον ακούσεις να μιλάει με όρους επιτυχίας, τηλεθέασης ή πλατφορμών. Θα μιλήσει για ιστορίες. Για χαρακτήρες. Για στιγμές. Για το γιατί μια σκηνή δύο λεπτών μπορεί να έχει την ίδια σημασία με έναν πρωταγωνιστικό μονόλογο.
Η χρονιά που αφήνει πίσω του ήταν από αυτές που κάθε νέος ηθοποιός θα ευχόταν να ζήσει. Να μ' αγαπάς, ΣΕΡΡΕΣ, BACON, Smiley η συνέχεια μιας διαδρομής που είχε ήδη ξεκινήσει από το Κάνε ότι κοιμάσαι με τρομακτική επιτυχία. Κι όμως, ο ίδιος δείχνει να έχει περισσότερο ανάγκη από λίγη ησυχία παρά από έναν ακόμα ρόλο.
"Επιτέλους ξεκούραση! Έρχεται το καλοκαιράκι" μου λέει χαμογελώντας, σχεδόν πριν καθίσουμε. Η λέξη "ξεκούραση" βγαίνει αυθόρμητα από το στόμα του. Και μάλλον όχι τυχαία. Γιατί όσο κι αν ο κόσμος βλέπει το τελικό αποτέλεσμα, πίσω από μια καθημερινή σειρά με τεράστια επιτυχία όπως το "Να μ' αγαπάς" υπάρχει μια εξαντλητική διαδικασία που, όπως λέει ο ίδιος, μοιάζει περισσότερο με αγώνα αντοχής.
Το τηλεοπτικό στοίχημα του "Να μ' αγαπάς"
"Πάντα αυτό που λέω για τα καθημερινά είναι πως κάνεις πραγματικό μαραθώνιο. Εξοπλίζεσαι, κάνεις την προπόνησή σου, προσπαθείς να είσαι όσο πιο προετοιμασμένος γίνεται και τρέχεις. Άλλοτε είναι πιο εύκολα, άλλοτε πιο δύσκολα, αλλά σίγουρα είναι μια εμπειρία που κερδίζεις πολλά."
Το "Να μ' αγαπάς" στον Alpha ήταν η σειρά που κατάφερε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να αποκτήσει πιστό κοινό, αλλά δεν συνέχισε για δεύτερη χρονιά. Και μπορεί όλοι να ψάχνουν μια εξήγηση, εκείνος όμως παραμένει ειλικρινής.
"Η αλήθεια είναι ότι είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό. Το καταλαβαίνουμε και από το πώς μας προσεγγίζουν οι άνθρωποι στον δρόμο. Έλα μου ντε! Δεν ξέρω γιατί δεν συνεχίστηκε. Αυτή είναι μια ερώτηση που μπορείς να κάνεις στα πιο μεγάλα στελέχη που παίρνουν τις αποφάσεις."
Μάλιστα, ο ίδιος το χαίρεται και λίγο. "Για εμένα τα πράγματα είναι ωραίο να ολοκληρώνονται, γιατί με μια καθημερινή σειρά και οι σεναριογράφοι δυσκολεύονται πόσο να απλώσουν τις ιστορίες. Άλλωστε μία από τις επιτυχίες της συγκεκριμένης σειράς ήταν ότι οι ιστορίες δεν τραβούσαν για πέντε μέρες. Είχε εξελίξεις σε κάθε επεισόδιο. Επομένως πού να το φτάσεις και σεναριακά; Κάνεις μια χρονιά και τελειώνεις."
Όπως αποκαλύπτει, υπήρξαν συζητήσεις γύρω από το μέλλον της σειράς, ποτέ όμως κάτι επίσημο. "Συζητήθηκε ποιες ήταν οι προθέσεις μας, αν θα θέλαμε να συνεχιστεί, αλλά ποτέ επίσημα σαν πρόταση "πάμε για δεύτερη χρονιά"."
Το υπέροχο ταξίδι μέχρι τις... ΣΕΡΡΕΣ
Αν όμως υπάρχει μία δουλειά για την οποία μιλάει σαν μικρό παιδί, αυτή είναι αναμφίβολα οι ΣΕΡΡΕΣ. Και δεν είναι μόνο επειδή η σειρά αγαπήθηκε όσο λίγες. Είναι γιατί θυμάται κάθε στάδιο μέχρι να πάρει τον ρόλο του Άγγελου. Η αφήγησή του ξεκινά από μια οντισιόν!
"Με είχαν καλέσει για ακρόαση από το γραφείο που έχει η Ηρώ Γάλλου και μου είπαν πως θέλουν να με δουν για έναν ρόλο στις ΣΕΡΡΕΣ. Είπα στον εαυτό μου "πήγαινε και βλέπουμε"."
Αρχικά, δεν δοκίμαζε καν για τον Άγγελο.
"Με είχαν καλέσει για τον ρόλο του ποδοσφαιριστή που τελικά υποδύθηκε ο Στρατής Χατζησταματίου. Εκεί γνώρισα και τον Σταμάτη Πατρώνη, τον σκηνοθέτη της σειράς, που ήταν αξιαγάπητος, πολύ ευγενικός και ανοιχτός."
Κάπου εκεί, όμως, η ιστορία αλλάζει.
"Αφού με είδαν για τον συγκεκριμένο ρόλο, μου λέει ο Σταμάτης "Να σε δούμε λίγο και για τον ρόλο του Άγγελου;". Μου δίνει το σενάριο και κατάλαβα πραγματικά πως κάτι μου αρέσει σε αυτόν, μπορούσα να δω μια ομοιότητα."
Ακολούθησε ακόμη ένα δοκιμαστικό, μετά άλλο ένα και στη συνέχεια... αναμονή.
"Μετά μου έδωσε και κείμενο για τον ρόλο που έκανε ο Βασίλης Μίχας. Εγώ τότε ήμουν στη "Μάγισσα", πέρασε ένας μήνας, ίσως και παραπάνω, και πίστεψα πως δεν θα προχωρήσει."
Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο.
"Ξαφνικά με πήραν ένα τηλέφωνο και μου είπαν πως είμαι ο επικρατέστερος για τον ρόλο του Άγγελου. Δεν ήταν ακόμα σίγουρο. Μου έστειλαν τα κείμενα, μου είπαν πως θα κάνουμε και ένα ακόμα τελευταίο κάστινγκ."
Εκεί γνώρισε τη Γιούλη Τσαγκαράκη, τον Γιώργο Ζυγούρη και είδε ξανά τον Βασίλη Μίχα, χωρίς να γνωρίζει ποιος διεκδικεί ποιον ρόλο.
"Δεν είχα καταλάβει αν όλοι διεκδικούμε τον ίδιο ρόλο. Μπήκαμε μέσα, εκεί έκλεισε ο ρόλος και ήταν μεγάλη ευτυχία όλο αυτό..."
Θα περίμενε κανείς πως μια σειρά που θα έφτανε μέχρι το Netflix θα δημιουργούσε διαφορετική πίεση. Εκείνος, όμως, δεν φαίνεται να σκέφτεται έτσι.
"Το ότι ήταν μέσα σε όλο αυτό το Netflix δεν με επηρέασε ιδιαίτερα. Θέλω να αντιμετωπίζω την κάθε δουλειά με την ίδια βαρύτητα."
Και τότε μου περιγράφει ένα περιστατικό από τα γυρίσματα που, ίσως, συνοψίζει ολόκληρη τη φιλοσοφία του.
"Στις ΣΕΡΡΕΣ είχε έρθει ένα παιδί από τους τεχνικούς και με ρώτησε "Η σκηνή αυτή είναι σημαντική που θα κάνουμε τώρα;". Του απάντησα "Κάθε σκηνή είναι σημαντική". Μπορεί να είναι μια ατάκα, ένα βλέμμα, αλλά εγώ θέλω να έχω την ίδια προσοχή. Ειδικά σε μια μίνι σειρά που κάθε σκηνή είναι απαραίτητη, δεν είναι καμία περιττή."
Και όταν έχεις απέναντί σου τον λόγο του Γιώργου Καπουτζίδη, όπως λέει, η ευθύνη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη.
"Όταν έχεις να υπηρετήσεις και το κείμενο του Καπουτζίδη, που δεν θες να βγάλεις ούτε ένα "και", γιατί δεν έχει νόημα να το πειράξεις, όλα έχουν σημασία. Αλλά και στο "Να μ' αγαπάς", που ήταν ένα καθημερινό του Alpha, ήθελα να δείχνω την ίδια βαρύτητα και προσοχή."
Και φυσικά δεν θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω για τη φήμη που επιμένει να κυκλοφορεί μήνες τώρα: θα επιστρέψουν οι ΣΕΡΡΕΣ;
Γελάει.
"Όχι, τίποτα! Έχουν ακουστεί πάρα πολλά. Κι εμείς περιμένουμε. Δεν έχω ιδέα."
Κάνει μια μικρή παύση.
"Ελπίζω απλώς κάποια στιγμή να χτυπήσει το τηλέφωνο, να είναι ο Γιώργος και να μου πει "έλα εδώ με το παιδί σου"."
"Έχουμε άπειρες ιστορίες να πούμε"
Η κουβέντα, όμως, δεν μένει στις συγκεκριμένες σειρές. Πολύ γρήγορα ανοίγει και φτάνει στην ίδια τη μυθοπλασία. Εκεί όπου ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ μοιάζει να έχει πολύ πιο ξεκάθαρη άποψη απ' ό,τι θα περίμενε κανείς από έναν άνθρωπο της ηλικίας του.
Για εκείνον, η τηλεόραση και οι πλατφόρμες δεν είναι απλώς μέσα ψυχαγωγίας. Είναι εργαλεία που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπει κάποιος τον εαυτό του.
"Πιστεύω ότι έχουμε άπειρες ιστορίες να πούμε. Δεν είναι μόνο τα love stories, γιατί κάθεσαι στον καναπέ σου και θες να δεις μια ιστορία με την οποία μπορείς να ταυτιστείς. Να πεις "και σε μένα μπορεί να συμβεί αυτό". Μέχρι κι εγώ έβλεπα μια χαζοταινία στο Netflix και έλεγα "κοίτα τι μπορεί να συμβεί"."
Και συνεχίζει με μια σκέψη που δείχνει πόσο πιστεύει στη δύναμη της μυθοπλασίας.
"Κάθε κουτί, είτε τηλεόραση είτε πλατφόρμα, έχει μεγάλη δύναμη. Ένας άνθρωπος στην επαρχία μπορεί να ταυτιστεί και να ονειρευτεί κι εκείνος κάτι για τον ίδιο. Η μυθοπλασία μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις πως μπορείς να φύγεις από τα στεγανά της κοινωνίας ή ακόμα και του ίδιου του μυαλού σου."
Κι όμως, θεωρεί πως ακόμη δεν αξιοποιούμε αυτή τη δύναμη όσο θα έπρεπε.
"Νιώθω πως δεν την αξιοποιούμε στο έπακρο. Μπορούμε να πούμε ιστορίες για όλους. Είτε ερωτικές ιστορίες για ένα αγόρι και ένα κορίτσι, είτε για δύο αγόρια είτε για δύο κορίτσια. Αλλά και πέρα από αυτό, πάντα λέω ότι υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων."
Και τώρα, ώρα για BACON
Η κουβέντα μας συνεχίζεται με αφορμή το BACON, την παράσταση που, όπως μου λέει, ήρθε την κατάλληλη στιγμή στη ζωή του. Και είναι ίσως η πρώτη φορά μέσα στη συζήτηση που τον βλέπω να μιλάει όχι μόνο με ενθουσιασμό, αλλά και με συγκίνηση.
"Θα πω πως ό,τι έκανα φέτος, τηλεοπτικά και θεατρικά, έπρεπε να μου έρθουν φέτος. Σαν να έκανα ένα manifestation να μου έρθουν ορισμένα πράγματα καλά και συνέβησαν! Πρώτα ήρθε το Smiley, που γνώρισα τον Μίνω Θεοχάρη, έναν άνθρωπο που μου πρόσφερε υποστήριξη, χαρά, ζωντάνια... Και μετά ήρθε το BACON!"
Πριν καν μιλήσει για τον δικό του ρόλο, προτιμά να σταθεί στους ανθρώπους που συνάντησε.
Πρώτα στην Έμιλυ Λοΐζου.
"Θα μιλήσω πρώτα από όλα για τη σκηνοθέτιδα, την Έμιλυ Λοΐζου, να της μεταφέρω όλα μου τα ευχαριστώ και την αγάπη. Ένας νέος άνθρωπος, μια κοπέλα 30 ετών σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, ήρθε με όραμα, πολλή ζωντάνια και θετική ενέργεια. Μας έκανε να νιώσουμε απόλυτα ελεύθεροι, να βγάλουμε όλη μας την ευαισθησία, το κλάμα, τα νεύρα... Ήθελε να μας προστατέψει απόλυτα."
Ύστερα, στον Γιώργο Μπένο.
"Δεν γνωριζόμασταν, παρά μόνο τυπικά κοινωνικά. Είναι ο άνθρωπος που θέλεις να δουλεύεις μαζί του. Ταιριάζει η χημεία μας, στις ποιότητες. Τελείωναν οι πρόβες και μετά συνεχίζαμε μόνοι μας, ατάκα στην ατάκα. Πάνω στη σκηνή έχουμε απόλυτη επικοινωνία και εκτός, όταν βρισκόμαστε, πάλι συζητάμε για το τι κάνω εγώ και τι κάνει εκείνος στο έργο."
Ίσως γι' αυτό το κοινό ξεχνά πολύ γρήγορα πως παρακολουθεί δύο ηθοποιούς.
"Μας το λένε πολλοί, ότι από κάποια στιγμή και έπειτα παρακολουθούν μόνο τους ρόλους. Εδώ δεν μπορούν να σε σώσουν ούτε φώτα ούτε σκηνικά. Είναι ένα κείμενο ρόλων και χημείας, ένα αγγλικό κείμενο με μια ιδιαίτερη μορφή αφήγησης. Το αγαπήσαμε πάρα πολύ, είναι πολύ σύγχρονο."
Τον ρωτάω αν, μετά από τόσες παραστάσεις, έχει καταφέρει να συγχωρέσει τον ήρωά του. Γελάει.
"Θα τον καταλάβαινα αλλά δεν θα του έδινα τον καφέ."
Και πριν προλάβω να αντιδράσω, συμπληρώνει:
"Παρακαλάω κάθε βράδυ να αλλάξω γνώμη. Σαν εξωτερικός παρατηρητής δεν τα καταφέρνω. Είναι δύσκολοι οι τοξικοί άνθρωποι στη ζωή. Ο οποίος δικαιολογείται γιατί είναι τοξικός βέβαια, φαίνεται να έχει κάνει τα βήματά του, αλλά έχει προχωρήσει όμως; Δεν είναι μόνο κακός ή καλός. Και ο άλλος, που φαίνεται μόνο καλός, είναι προβληματικό να είσαι μόνο καλός. Θέλει μια ισορροπία."
Και κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι γιατί το BACON βρήκε τόσο μεγάλη ανταπόκριση. Δεν είναι ένα έργο που ψάχνει ήρωες και κακούς. Ψάχνει ανθρώπους.
Ο ίδιος, άλλωστε, το περιγράφει καλύτερα.
"Είναι μεγάλη ευτυχία αυτό το έργο. Πήραμε προαγωγή, πάμε στη μεγάλη αίθουσα του Άνεσις. Θέλουμε να παρουσιάσουμε αυτή την ιστορία σε όσο περισσότερο κόσμο μπορούμε. Θέλουμε ο κόσμος να την ακούσει. Είτε γονείς είτε παιδιά. Ο καθένας ταυτίζεται."
"Πιστεύω πάρα πολύ στα παιδιά και τους εφήβους"
Η κουβέντα ανοίγει αναπόφευκτα και στην κοινωνία.
Ο Αλέξανδρος μεγάλωσε στη Λάρισα και μου κάνει εντύπωση όταν λέει πως η εμπειρία του από το σχολείο διαφέρει αρκετά από όσα ακούμε σήμερα.
"Σκεφτόμουν ότι στο σχολείο μου, παρόλο που είμαι και από επαρχία, στη Λάρισσα δεν είχαμε bullying. Δεν είχαμε βία. Σίγουρα είχαμε κάποιους πιο μάγκες αλλά είχαμε μια προστασία ο ένας για τον άλλο."
Πιστεύει πολύ στους νέους ανθρώπους.
"Επειδή εμείς μεγαλώσαμε στο μεταίχμιο του internet, που όπως και να 'χει έφερε μια μεγάλη αλλαγή, εγώ πιστεύω πάρα πολύ στα παιδιά και τους εφήβους. Είναι αυτοί που, για ακόμα μια φορά, θα φέρουν την αλλαγή."
Το "κακό παιδί" της κάμερας
Κάπου εκεί γυρνάμε στη Μάγισσα. Μια σειρά που μπορεί να μην έφτασε εμπορικά εκεί που περίμενε το κανάλι, όμως ο ίδιος δεν τη βλέπει καθόλου σαν αποτυχία.
"Εγώ είμαι πολύ περήφανος για αυτή τη δουλειά. Μπορεί να μην είχε την ανταπόκριση που περίμενε το κανάλι, αλλά πέρασα τόσο ωραία! Δεν το παρατήσαμε ποτέ. Εντάξει, κόπηκαν επεισόδια στο τέλος, αλλά μέχρι τελευταία στιγμή το παλεύαμε. Ήταν κάτι πολύ διαφορετικό. Καλό ή κακό δεν ξέρω, αλλά ήταν διαφορετικό σίγουρα."
Του λέω πως, αν παρατηρήσει κανείς το βιογραφικό του, θα νομίσει ότι κάποιος σκηνοθέτης τον έχει καταδικάσει να παίζει συνεχώς... κακούς.
Ξεσπάει σε γέλια.
"Με βρίζανε στον δρόμο! Μιλάμε για χοντρές βρισιές στο Κάνε ότι κοιμάσαι. Έλεγα "λίγο ήρεμα", είναι περίεργο όταν συμβαίνει."
Και σαν να μην έφτανε αυτό...
"Δεν ξέρω και γιατί μου δίνουν τους κακούς πάντα! Μόνο οι ΣΕΡΡΕΣ ήταν πιο γούτσου γούτσου... Αν και αυτός τοξικούλης ήταν. Προβληματισμένος."
Είναι ίσως η μοναδική στιγμή που αυτοσαρκάζεται τόσο αυθόρμητα. Και κάπως έτσι καταλαβαίνω ότι πίσω από τους σκοτεινούς χαρακτήρες που υποδύεται υπάρχει ένας άνθρωπος που προσπαθεί να βρίσκει πάντα την ανθρώπινη πλευρά τους. Δεν τον ενδιαφέρει να τους δικαιολογήσει. Τον ενδιαφέρει να τους καταλάβει.
Η επόμενη μέρα
Κάποια στιγμή η κουβέντα φεύγει από τη δουλειά και πηγαίνει στη ζωή. Ή, για να είμαι πιο ακριβής, στις ισορροπίες που προσπαθεί να κρατήσει ένας άνθρωπος όταν η δουλειά του καταλαμβάνει σχεδόν τα πάντα.
Ο ίδιος παραδέχεται πως, για πρώτη φορά μετά από πολλά συνεχόμενα χρόνια, σκέφτεται σοβαρά να πατήσει λίγο φρένο.
"Έχω κάνει κάποιες συζητήσεις αλλά για την επόμενη σεζόν έχω κρατήσει μόνο το BACON. Θέλει λίγη ξεκούραση! Έχουμε κι αυτή τη μανία κάθε σεζόν να δουλεύουμε για να υπάρχουμε κάπου, να μη ξεχαστούμε... Χάνεις λίγο τον εαυτό σου με αυτό, τα εργαλεία σου. Με το Να μ' αγαπάς ήμουν νομίζω στην έβδομη δουλειά σερί."
Και, όσο το σκέφτεται, τόσο πιο σίγουρος ακούγεται.
"Θα δούμε. Αν έρθει, το βλέπουμε. Αλλιώς, θα έχω και λίγο προσωπικό χρόνο. Να δω και λίγο το σκυλάκι μου, τη Σάσα. Και ό,τι έρθει. Πρώτη φορά νιώθω πιο καλά να πω τα "όχι" μου, να βρω τον χρόνο μου, να μετακομίσω...".
Οι σχέσεις & η αξία του "όχι”
Η αλήθεια είναι πως δύσκολα ακούς έναν νέο ηθοποιό να μιλάει τόσο άνετα για την αξία του "όχι". Οι περισσότεροι νιώθουν ότι πρέπει να είναι διαρκώς παρόντες, διαρκώς διαθέσιμοι. Εκείνος δείχνει να έχει αρχίσει να αποδεσμεύεται από αυτή την αγωνία. Ίσως γιατί έχει αρχίσει να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του.
"Έτσι κι αλλιώς είμαστε η ρουτίνα μας, οι συνήθειές μας. Είναι πολύ δύσκολο να το σπάσεις αυτό. Πιστεύω κιόλας ότι στη ζωή ερωτευόμαστε και λίγο μόνοι μας. Απλώς άμα βρεις ανταπόκριση, το ζεις ωραία."
Σταματάει για λίγο και σκέφτεται τον ήρωά του στις ΣΕΡΡΕΣ: "Είχε ερωτευτεί μια συνθήκη και ήταν βολεμένος εκεί."
Τον ρωτάω, όμως, αν σήμερα του είναι πιο εύκολο να φεύγει από καταστάσεις που δεν τον εκφράζουν. Η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη.
"Πλέον πάρα πολύ εύκολα! Μια ζωή την έχουμε. Αν κάτι σου τη βαρέσει, γιατί να μη φύγεις από κάτι δύσκολο; Αυτή η σκέψη μού δίνει και μεγάλη ασφάλεια να συνεχίσω αυτή τη δουλειά. Γιατί δεν είναι εύκολη! Επομένως, ότι ανά πάσα στιγμή μπορώ να φύγω, με απελευθερώνει πάρα πολύ."
Και ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η ουσία. Δεν μένει επειδή φοβάται να φύγει. Μένει επειδή το επιλέγει.
Η κουβέντα επιστρέφει ξανά στη δουλειά, αλλά αυτή τη φορά όχι στους ρόλους. Στην καθημερινότητα ενός ηθοποιού.
"Καλώς ή κακώς αυτή η δουλειά μάς ορίζει στην καθημερινότητά μας. Αν δεν είσαι δέκα ώρες στο γύρισμα, μετά θα τρέχεις στην πρόβα ή στο κάστινγκ, μια συνέντευξη... Είναι πολύ κουραστικό. Για αυτό και ψάχνεις φίλους που δεν είναι από τον χώρο, να πεις κάτι διαφορετικό και να αποφορτιστείς."
Και συνεχίζει με μια παραδοχή που δύσκολα θα αμφισβητήσει κάποιος.
"Αν δεν είσαι καλά στα επαγγελματικά, είναι δύσκολο να είσαι καλά στα προσωπικά ως άνθρωπος. Σίγουρα τις πρώτες χρονιές, που προσπαθείς να μπεις στο σύστημα, θα πεις και τα "ναι" που δεν θέλεις, θα κάνεις πράγματα για τα οποία δεν νιώθεις τόσο σίγουρος..."
Από εκεί, σχεδόν φυσικά, περνάμε στις σχέσεις. Και εδώ ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ δεν χαρίζεται στη γενιά του.
"Οι σχέσεις στο σήμερα νιώθω πως είναι ένα πολύ δύσκολο ζήτημα. Θέλει πολλή συζήτηση, διάλογο... Έχουμε γεμίσει εγωισμούς, έχουμε μάθει εύκολα να καταναλώνουμε τους ανθρώπους."
Είναι, ίσως, η πιο δυνατή φράση ολόκληρης της κουβέντας. Δεν την πετάει για εντύπωση. Την εξηγεί.
"Δεν πιστεύω ότι πρέπει να είναι από τον χώρο μας ένας άνθρωπος για να έρθουμε κοντά, αλλά ότι ο καθένας πρέπει να κάνει τις υποχωρήσεις του ώστε να υπάρχει στο τραπέζι ένας αμοιβαίος χώρος και χρόνος για όλα."
Και τότε μιλάει για τους ανθρώπους που, όπως λέει, τον κρατούν όρθιο.
"Νιώθω τυχερός που έχω τους φίλους μου. Έχω την κολλητή μου που είναι από τα παιδικά μου χρόνια. Έχω φίλους ηθοποιούς που γνώρισα στο Κάνε ότι κοιμάσαι και τους έχω ακόμα. Νιώθω πως όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο δύσκολα ρίχνεις τα στεγανά σου και βάζεις ανθρώπους στη ζωή σου. Θέλουν προσπάθεια οι σχέσεις."
Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν τον ρωτάω τι τον κρατά ισορροπημένο, δεν απαντά ούτε η δουλειά ούτε η επιτυχία.
"Είμαι ευχαριστημένος γιατί οι φίλοι μου είναι το στήριγμά μου. Εκεί βρίσκω την ισορροπία μου και εκεί μπορώ να μη χάσω τα λογικά μου."
Και αμέσως μετά σκάει ένα χαμόγελο. "Καλά, δεν είχα και θέμα ποτέ για το αν θα την ψωνίσω... Δεν χειρουργούμε και ανθρώπους."
Η τέλεια εικόνα για το μέλλον
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συζήτηση, του πετάω μια σκέψη που κάνω συχνά τα τελευταία χρόνια. Μήπως τελικά οι φίλοι έχουν γίνει οι γάμοι μιας άλλης εποχής; Μήπως χτίζουμε οικογένειες με τους ανθρώπους που επιλέγουμε και όχι απαραίτητα με έναν σύντροφο;
Χαμογελά σαν να έχει ήδη δει την εικόνα μπροστά του!
"Θα σου πω μια ευτυχισμένη εικόνα μου. Το συζητούσα με την κολλητή μου, που είναι και παντρεμένη, οπότε έχει και τον σύντροφό της. Αν μεγαλώσουμε μαζί και φτιάξουμε ένα μεγάλο σπίτι, νεοκλασικό, να ζούμε όλοι εκεί μαζί με σκυλιά και γατιά, θα είμαστε υπερευτυχισμένοι!"
Κάπως έτσι έκλεισε η κουβέντα μας. Με ένα νεοκλασικό σπίτι, σκυλιά, γάτες και φίλους. Και σκέφτηκα πως μάλλον αυτό είναι και το μυστικό του Αλέξανδρου Πιεχόβιακ. Σε μια εποχή που όλοι βιάζονται να φτάσουν κάπου, εκείνος εξακολουθεί να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διαδρομή και τους ανθρώπους που θα συναντήσει σε αυτή.
Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.
http://instagram.com/sirconstantino
https://www.facebook.com/constantinos.antonatos
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
