Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: "Ψυχικά ήμουν ράκος - Έλεγα την τελευταία ατάκα και ξέσπαγα σε γοερά κλάματα"

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου μιλά για τον ρόλο που ενσάρκωσε και της προκάλεσε συναισθηματική φόρτιση

ΓΡΑΦΕΙ: YUPIII TEAM

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου φιλοξενήθηκε το πρωί της Τρίτης (23/6) στην εκπομπή "Νωρίς-Νωρίς" και αναφέρθηκε στην πορεία της στον χώρο της υποκριτικής αλλά και στη συναισθηματική φόρτιση που αισθανόταν στην παράσταση "Φάκελος Μέριλυν".

Ο ρόλος της Μέριλυν και η φόρτιση στη σκηνή

Η δημοφιλής ηθοποιός ανέφερε πως "Θα έρθει στην Αθήνα ο "Φάκελος Μέριλυν”. Έχουμε εστιάσει όχι στο λαμπερό κομμάτι της Μέριλυν, αυτό το ξέρουμε, αλλά στα σκοτάδια της που ήταν πολλά και από μικρή ηλικία. Νομίζω είναι ρόλος ζωής για μένα. Ψυχικά ήμουν ράκος κάθε φορά. Από την αρχή μέχρι το τέλος του έργου το όλο πράγμα σε ζορίζει. Έχεις να ερμηνεύσεις ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε ανάδοχες οικογένειες, γιατί η μητέρα της ήταν σε ψυχιατρική κλινική, ήταν σχιζοφρενής. Κάποια στιγμή μεγάλωσε, πήγε στη γιαγιά, κι αυτή ήταν καταθλιπτική, πήγε να τη σκοτώσει σε ηλικία 5 ετών, να την πνίξει. Σε ηλικία 8 ετών τη βίασαν. Μετά είχε τα κότσια και έγινε αυτό που έγινε. Φαντάσου ένα πλάσμα τόσο ταλαιπωρημένο, έγινε star του Hollywood".

Στο ίδιο πλαίσιο συμπλήρωσε: "Αλλά, επειδή το παιδικό τραύμα πάντοτε σε κυνηγάει, έκανε επιλογές πολύ κακές και στην προσωπική της ζωή. Οπότε από όπου και να το πιάσεις, αυτό το κορίτσι είχε πολύ βαριά ζωή. Αφού στο τέλος εγώ, όταν λέω την τελευταία ατάκα, ξέσπαγα σε κλάματα, σε γοερό κλάμα, γιατί σε όλη την παράσταση προσπαθούσα λίγο να το κρατήσω και ξεσπούσα σε λυγμούς. Και στο χειροκρότημα εγώ έκλαιγα και μου λέγανε "τι ωραίο εύρημα του σκηνοθέτη αυτό”, λέω "παιδιά, δεν ήταν εύρημα”. Δεν άντεχα άλλο".

Η υποκριτική διαδρομή

Επιπλέον, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου υπογράμμισε ότι "Είμαι 35 χρόνια non stop και μου αρέσει πάρα πολύ αυτό και το χαίρομαι και αισθάνομαι και ευλογημένη που είμαι σε αυτή την εργασία, την οποία έχω επιλέξει και αγαπάω τόσο πολύ, που είμαι ενεργή όλα αυτά τα χρόνια. Δε θα το ήθελα κιόλας να μείνω έναν χρόνο εκτός, τι θα έκανα; Δηλαδή εμένα η δουλειά με θρέφει, γιατί είναι από αυτές τις εργασίες που δεν πας καταναγκαστικά, ρε παιδί μου, να κάνεις το οκτάωρο και να χτυπήσεις κάρτα. Αυτό το αγαπάς βαθιά μέσα σου".