Ο Κωνσταντίνος Ρήγος φιλοξενήθηκε στο podcast "Ποπ Λάιφ" και εξέφρασε στον Ανδρέα Αλυσανδράτο την άποψή του σχετικά με την κριτική που δέχονται οι άνθρωποι, ακόμα και με τη μορφή μίσους, σημειώνοντας πως αυτός είναι ένας τρόπος για να βρίσκουμε τη δύναμή μας και να προχωράμε παρακάτω.
"Αν δεν υπήρχαν οι επικριτές, δε θα υπήρχε και η δύναμη να προχωρήσεις"
Ειδικότερα, ο γνωστός σκηνοθέτης σημείωσε πως "Το hate είναι κάτι που είναι στην ύπαρξη του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να αγαπάει και να μισεί, οπότε ταυτόχρονα θέλει να ακυρώσει για να επιβεβαιωθεί ο ίδιος. Κι αν δεν υπήρχε αυτό, πιστεύω ότι θα ήταν πραγματικά μια ανισόρροπή κοινωνία. Αν μόνο μας άρεσαν τα πράγματα, αν δεν υπήρχαν οι επικριτές, δε θα υπήρχε και η δύναμη να προχωρήσεις, γιατί ακόμα και μέσα από την κακή κριτική, γεμίζεις με δύναμη για να προχωρήσεις. Δηλαδή αν όλα ήταν τέλεια και όλοι μας αγαπούσαν, όλοι μα λάτρευαν και όλοι μας αποθέωναν, πιστεύω ότι μπορεί να γινόμασταν προβατάκια που απλώς θέλουν μια αγάπη"
Η εξομολόγηση του Κωνσταντίνου Ρήγου για τον θάνατο του πατέρα του: "Η πρώτη περίοδος ήταν αρκετά δύσκολη"
Η Λένα Αρώνη υποδέχτηκε στο #STΑRT της Παρασκευής τον Κωνσταντίνο Ρήγο, ο οποίος μίλησε για το πώς βίωσε την απώλεια του πατέρα του, όταν ήταν σε αρκετά νεαρή ηλικία, σημειώνοντας πως πήρε όλη την προσοχή από την μητέρα του και την οικογένειά της.
Ειδικότερα, ο γνωστός σκηνοθέτης και χορογράφος δήλωσε πως "Έχασα τον μπαμπά μου σε μικρή ηλικία και έμεινα με την μαμά μου και όλη την οικογένειά της. Ήμουν σε ένα πλαίσιο με πολλές γυναίκες. Η πρώτη περίοδος ήταν αρκετά δύσκολη, όταν συνειδητοποιήσαμε τι έχει συμβεί. Ταυτόχρονα, εκείνη την περίοδο ακριβώς, υπήρξε τεράστια προσοχή σε εμένα -ήμουν και το πρώτο παιδί της οικογένειας, και υπήρξε αγάπη και φροντίδα".
Συμπλήρωσε, μάλιστα ότι "Αυτό, αυτομάτως, μου δημιούργησε ένα περιβάλλον το οποίο ήταν πολύ λειτουργικό. Άφησε να αναπτύσσονται όλες οι ευαισθησίες μου, οι σκέψεις μου, οι ιδιαιτερότητες. Επίσης η παιδικότητά μου δεν χάθηκε, με έναν τρόπο. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι μου άρεσε από τότε να σκηνοθετώ [...]. Έβαζα πάνω σε ένα πικαπ όλα τα παιχνίδια και γύριζαν σαν να είναι σε ντισκοτέκ. Αλλά θυμάμαι ότι υπήρχε μια τρομακτική δημιουργικότητα εκείνη την εποχή, γιατί είχα πραγματικά μια ασφάλεια και ένα περιβάλλον, που δεν μου δημιουργούσε στρες. Μπορεί από τη μία να έχασα τον πατέρα μου, από την άλλη όμως είχα μια ανεβασμένη προσοχή και τα φώτα επάνω μου. Ήμουν ο πρωταγωνιστής της οικογένειας και παρέμεινα έτσι για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα".
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο yupiii.gr
