Με τον δικό της τρόπο αποχαιρέτησε η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου τη Γωγώ Μαστροκώστα.
Η γνωστή παρουσιάστρια που τα τελευταία χρόνια απέχει από την τηλεόραση έκανε μία ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram, αναδημοσιεύοντας ορισμένες συγκινητικές δηλώσεις που είχε κάνει η εκλίπουσα για τον σύζυγό της, Τραϊανο Δέλλα.
"Άλλες φορές μου έδινε το μαντήλι χωρίς να πει κουβέντα. Και νομίζω εκεί κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά "Ν’ αγαπάς έναν άνθρωπο”. Όχι να τον θαυμάζεις όταν λάμπει. Να μένεις όταν αρχίζει να σβήνει" ήταν τα λόγια της Γωγώς Μαστροκώστα, τα οποία μοιράστηκε η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου.
Το συγκλονιστικό "αντίο" του Τραϊανού Δέλλα στη Γωγώ Μαστροκώστα: "Στο τελευταίο κύμα σ' έχασα"
διαίτερα συγκλονιστικό ήταν το δημόσιο "αντίο" του συζύγου της, Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος μέσα από μια φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση αποχαιρέτησε τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του για πολλά χρόνια.
Ο βετεράνος αθλητής, που για χρόνια στάθηκε στο πλευρό της αγαπημένης του σε κάθε μάχη που έδωσε με τα προβλήματα υγείας, προέβη σε μια σπάνια δημόσια εξομολόγηση κατά το τελευταίο αντίο στη γυναίκα της ζωής του.
Τα λόγια του Τραϊανού Δέλλα:
"Άγγελέ μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας άγγελός μου, έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν ξαφνικά για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου, με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις.
Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν κι αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ.
Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω, αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου. Τις στιγμές που ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδωσες.
Τις περισσότερες φορές σε φώναζα "μωρό μου", γιατί από τη μέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω, όπως κάνουν στα μωρά. Η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια, και έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω.
Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς, και ευτυχώς είναι αστείρευτη. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας, ήμασταν μαζί κρατώντας ο ένας τον άλλον.
Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα, δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή, πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα η προτεραιότητά μου γιατί είσαι το μωρό μου. Σε κάθε "Τράι" που φώναζες ήμουν εκεί. Μαζί σου ένιωσα τις πιο όμορφες και δύσκολες στιγμές, αλλά και αυτές, μαζί σου, με ένα χαμόγελο όλα έσβηναν.
Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις αλλά και οι πολύ δύσκολες μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που έχεις μέσα σου.
Τα "σ' αγαπώ" που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα, το "ευχαριστώ" πολύ μικρό γι' αυτά που μου έδωσες και η ευγνωμοσύνη μου στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα "μη φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια". Και βγήκαμε όλες τις φορές, απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Και πάλι σου είπα όμως "μη φοβάσαι, είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα", και το έκανες. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά και στο τελευταίο σ’ έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ, και πέτα. Πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά, όπου και να είσαι, να ξέρεις πως η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.
Τέλος, ένα κομμάτι ήθελα να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον:
"Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω, σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη, πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα"".