Ο Χρήστος Δημόπουλος παραχώρησε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στον Νίκο Σταματίνη και το reader μιλώντας για τις δημοφιλείς παιδικές εκπομπές που παρουσίασε στην ΕΡΤ αλλά και τα παιδιά που πέρασαν από αυτές και τον στιγμάτισαν.
Η πορεία της εκπομπής
Ο Χρήστος Δημόπουλος ανέφερε αρχικά πως "Το 2000, με παίρνουν ένα τηλέφωνο από την ΕΡΤ, ο Μάνος Ευστρατιάδης που τότε ήταν Γενικός Διευθυντής και ου είπε ότι ήθελαν να ξαναρχίσουν το Ουράνιο Τόξο. Εγώ είπα: "βρε Μάνο, είμαι πολύ γέρος πια, πολύ μεγάλος για να κάνω παιδικό πρόγραμμα”. Το προσπαθήσαμε και βγήκε σε καλό. Εκεί ξεκίνησε η χρυσή περίοδος του Ουράνιου Τόξου με τα βραβεία, την τηλεθέαση και τα παιδιά. Από εκεί μπήκα σιγά-σιγά και χωρίς να το καταλάβω στο σπίτι όλων των Ελλήνων που έβλεπαν παιδικό πρόγραμμα εκείνη την εποχή".
Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι "Η εκπομπή είχε αλλάξει πολλές ζώνες ώρες. Κάποια στιγμή μάλιστα, με φώναξε ο Διευθυντής της ΕΡΤ και μου είπε πως από τη Δευτέρα το Ουράνιο Τόξο θα μεταδίδεται στις 8:30 το πρωί. Είπα πως εκείνη την ώρα δεν υπάρχει κάποιο παιδάκι στο σπίτι για να βλέπει παιδικό πρόγραμμα, πέρα από τα άρρωστα παιδάκια. Ένα χρόνο κράτησε αυτό. Ω του θαύματος, η εκπομπή απέκτησε και ένα νέο κοινό. Εκείνη την ώρα δεν το έβλεπαν πια τα παιδιά, το έβλεπαν οι νοικοκυρές που ήταν στο σπίτι, νέα παιδιά που ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες, φοιτητές. Ανακάλυψα ότι στο δρόμο δεν με σταματούσαν πια παιδάκια αλλά μεγάλοι άνθρωποι"
Οι ιστορίες που τον συγκίνησαν
Στη συνέχεια, ο πρώην παρουσιαστής της ΕΡΤ υπογράμμισε πως "Ένα παιδί που έχει μείνει πολύ έντονα δεν ήταν ένα παιδί που είχα στο στούντιο αλλά ένα παιδί που μου είχε γράψει ένα γράμμα. Έλεγε: "οι γονείς μου έχουν χωρίσει αλλά όταν σας βλέπω το ξεχνάω”. Εκεί εγώ έγινα λιώμα. Καταλαβαίνεις τι σχέση μπορεί να έχει ένα παιδί με ένα πρόσωπο που το έχει δει στην τηλεόραση, που δεν το έχει δει καν καλά. Σκέφτηκα ότι κάπου αξίζει τον κόπο όλο αυτό, δεν το κάνω για το τίποτα. Υπήρξαν παιδιά που ήρθαν στην εκπομπή και με συγκλόνισαν".
Στη συνέχεια δήλωσε ότι "Ποτέ δεν κάναμε προετοιμασία του γυρίσματος, δεν ρωτούσα τους γονείς να μου πουν τα χαρακτηριστικά του ή αν έχει κάποια δεξιότητα. Βγαίνω, έχω ένα παιδάκι δίπλα μου και του λέω: 'Ο πατέρας σου τι δουλειά κάνει;' και μου είπε πως έχει πεθάνει. Εκεί πάγωσα και έκοψα το γύρισμα. Στις 2000 εκπομπές να το έχω κόψει 3 φορές και αυτό όχι επειδή έκανε λάθος το παιδί αλλά εγώ ήμουν ανήμπορος να αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση. Δεν ήξερα τι να πω. Το παιδάκι προφανώς είχε δουλέψει με τον εαυτό του, τα είχε βάλει στη σειρά και πορευόταν στη ζωή του χωρίς τον πατέρα του. Αλλά εμένα αυτό με άφησε ανέτοιμο να αντιδράσω".
"Είχε έρθει ένα παιδάκι που το έφεραν οι γονείς του για να βγει στην εκπομπή αλλά είχε καρκίνο. Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι με μία μπαντάνα στο κεφάλι, γιατί έκανε τις χημειοθεραπείες του και είχε χάσει τα μαλλάκια του. Το κάθισα το παιδί δίπλα μου και αυτή δεν απαντούσε. Τη ρώτησα πως τη λένε, τι έκανε σήμερα, αν θυμάται τι έφαγε για πρωινό και δεν μιλούσε. Σκεφτόμουν τι να κάνω. Κάποια στιγμή, σκέφτομαι και πέφτω από το καρεκλάκι μου κατά γης και το παιδάκι άρχισε να χαμογελάει. Εκεί έσπασε ο πάγος, και αρχίσαμε να κάνουμε μια συζήτηση και πήγε καλά. Έφυγε το παιδάκι, πήγα σε μια γωνία και έκλαιγα με λυγμούς 20 λεπτά από την ένταση που είχα, για να αντιμετωπίσω ένα παιδάκι που ήξερα ότι ήταν στο τέλος" είπε ο Χρήστος Δημόπουλος.