Η Βίκυ Βολιώτη βρέθηκε καλεσμένη το πρωί της Παρασκευής 6 Μαρτίου στην εκπομπή Happy Day, όπου τη υποδέχτηκε η Σταματίνα Τσιμτσιλή. Η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για προσωπικές στιγμές της ζωής της, αναφερόμενη τόσο στην απώλεια του πατέρα της σε νεαρή ηλικία όσο και στην καθημερινότητα με την κόρη της Άννα, αλλά και στις έντονες φοβίες που αντιμετώπισε στο παρελθόν.
Η απώλεια του πατέρα της
Αρχικά, η Βίκυ Βολιώτη αναφέρθηκε στον θάνατο του πατέρα της, περιγράφοντας μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής της.
"Ήμουν 16 ετών όταν έχασα τον μπαμπά μου, πολύ σκληρό. Ήταν άρρωστος περίπου δύο χρόνια και μπορώ να πω ότι αυτά τα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα. Το ξαφνικό ίσως να είναι πιο εύκολο, αν και είναι μεγάλη κουβέντα. Μες στη ζωή είναι ο θάνατος και πρέπει και να μπορούμε να μιλάμε για αυτό, και να μην κρυβόμαστε. Πιο πολύ φοβάμαι μην χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, παρά μην πάθω εγώ κάτι", είπε αρχικά η Βίκυ Βολιώτη.
Στη συνέχεια, η ηθοποιός μίλησε για τη σχέση με την κόρη της Άννα και τις αλλαγές που παρατηρεί καθώς εκείνη μεγαλώνει και μπαίνει στην προεφηβεία.
"Βλέπω ξαφνικά να γίνεται μια αλλαγή. Οι αλλαγές στα παιδιά γίνονται σχετικά ξαφνικά, όπως ήταν η ανάπτυξη στα μικρότερα χρόνια, σαν να μεγαλώνουν σε ένα βράδυ και νοητικά και σωματικά. Έτσι και τώρα, στην προεφηβεία, μέσα σε ελάχιστους μήνες αισθάνομαι ότι το παιδί έχει κάνει ένα βήμα μεγάλο. Αρχίζει και κλείνει την πόρτα, μέχρι στιγμής δεν έχει νεύρα. Κάθεται ώρες ακούγοντας μουσική και σκέφτεται, είναι πολύ στοχαστική".
Πώς αντιμετώπισε τις φοβίες της
Σε άλλο σημείο της συζήτησης, η Βίκυ Βολιώτη μίλησε και για τις έντονες φοβίες που είχε βιώσει σε μια περίοδο της ζωής της, αποκαλύπτοντας πως χρειάστηκε χρόνος και προσπάθεια για να τις αντιμετωπίσει.
"Είχα κλειστοφοβία, υψοφοβία και αγοραφοβία. Είχα πολύ έντονες φοβίες από τα 25 μέχρι τα 32. Ήμουν χάλια. Στάθηκα απέναντί τους με πολύ κόπο, δεν έκανα ψυχοθεραπεία τότε γιατί είμαι και μιας ηλικίας και τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι δεν μιλούσαν τόσο πολύ και τόσο ανοιχτά γι' αυτά τα πράγματα. Ούτε ήταν πολλά πράγματα γνωστά για τις κρίσεις πανικού. Στην αρχή τα πέρασα πολύ μόνη μου. Την εποχή εκείνη γνώρισα τον Θοδωρή Αθερίδη. Είχε τα ίδια πράγματα. Το διάβασε πάνω μου και με βοήθησε. Την εποχή εκείνη δοκίμασα και την ομοιοπαθητική που με βοήθησε".