Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου υποδέχτηκε στο "The 2Night Show" την Γιασμίν Αλιζαντέ, με την Ιρανικής καταγωγής γυναίκα να μιλά για το απόλυτο σκοτάδι της προσφυγιάς προς το φως. Η Γιασμίν αναφέρθηκε στην φυγή από το Ιράν, λόγω ενός άρθρου του πατέρα της που έθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο, μέχρι τη σύλληψη στη Χίο και τους έξι εφιαλτικούς μήνες στις ελληνικές φυλακές. Επίσης αναφέρθηκε στον αποχωρισμό από την οικογένειά της και τις συνθήκες που επικρατούν στο Ιράν
Η Γιασμίν Αλιζαντέ δήλωσε αρχικά πως "Εγώ γεννήθηκα εκεί και έζησα από το 1992 μέχρι το 2001. Έχουμε ισλαμική δημοκρατία, 47 χρόνια έχουμε αυτήν την κυβέρνηση. Όσο παράξενο και να ακούγεται, έχω αναμνήσεις, θυμάμαι μέρη. Νομίζω ότι ο μπαμπάς μου ανέκαθεν ήθελε να φύγει. Όταν έχεις κόρη εκεί, τα πράγματα είναι δύσκολα. Ήταν δημοσιογράφος και παράλληλα ταξιτζής. Ό,τι ήταν να γράψει έπρεπε να ελέγχεται. Ακόμα και με το ταξί είχε πρόβλημα. Έπρεπε να φύγουμε, γιατί είχε πρόβλημα για κάποιο άρθρο που είχε γράψει και δεν είχε πάριε έγκριση"
Ο ερχομός στην Ευρώπη
Στη συνέχεια, ανέφερε πως "Πουλήσαμε ο,τι είχαμε και δεν είχαμε. Πήγαμε για έναν μήνα στην Τουρκία, που επιτρέπεται. Καταφέραμε και φύγαμε παράνομα για να είμαστε ασφαλείς. Από το Ιράν φύγαμε νόμιμα, γιατί εκεί επιτρέπεται, και για να έρθουμε στην Ευρώπη ήρθαμε παράνομα. Με τα λεφτά που μάζεψε ο μπαμπάς μου πληρώσαμε για να μας φτιάξουν τα διαβατήρια κάποιας ξένης χώρας, περιμέναμε ένα μήνα να ετοιμαστούν και μετά με πλοίο ήρθαμε στη Χίο. Εκεί κατάλαβαν ότι τα διαβατήρια που έχουμε είναι πλαστά και μας έπιασε η αστυνομία. Ήταν μια δύσκολη περιπέτεια. Ο μπαμπάς μου ήθελε να πάμε στην Αγγλία, που είχε ένα θείο του".
Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι "Μας έπιασαν στη Χίο και καθίσαμε 15 μέρες στο κρατητήριο. Οι αστυνομικοί ήταν ευγενικοί μαζί μας, θυμάμαι ένας αστυνομικός μού είχε φέρει μια κούκλα, εμένα με έβγαζαν βόλτα. Οι γονείς μου φοβόντουσαν, γιατί μπορούσαν να μας απελάσουν Έδωσε ο μπαμπάς μου την πολιτογράφηση έγινε δικαστήριο και κάτσαμε 6 μήνες στη φυλακή. Εγώ με την μαμά μου χώρια και ο μπαμπάς μου κάπου αλλού. Ο μπαμπάς μου ήταν στον Κορυδαλλό. Εγώ με τη μαμά μου εκτός Αθήνας, μέχρι που ο μπαμπάς μου έκανε απεργία πείνας. Δεν ξέραμε τι γλώσσα ούτε τι γίνεται ήταν όλη η διαδικασία πολύ αγχωτική".
Η απεργία πείνας του μπαμπά της
Επιπλέον, η Γιασμίν Αλιζαντέ υπογράμμισε ότι "Έπειτα από πέντε μήνες, για πάνω από ένα μήνα ο μπαμπάς μου έκανε απεργία πείνας. Έπινε μόνο νερό με ζάχαρη. Καθόμουν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, που απέξω είχε μια τηλεόραση και έπαιζε μουσική. Γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω να βαστάνε τον μπαμπά μου δυο αστυνομικοί. Το φώναξα στη μαμά μου, η οποία νόμιζε ότι είχα παραισθήσεις. Δεν είχαμε καθόλου επικοινωνία με τον μπαμπά μου αυτούς τους μήνες, δεν ξέραμε καν που είναι ούτε που είμαστε εμείς. Αφού τον είδε και η μαμά μου, μας τον έφερε και με χίλια ζόρια τον πείσαμε να φάει. Του πήραμε κακάο και κρουασάν από το μηχάνημα που βάζεις λεφτά".
"Οι γονείς μου είναι ακόμα πολιτικοί πρόσφυγες, δεν μπορούν να γυρίσουν στο Ιράν. Οι γονείς των γονιών μου είναι εκεί αλλά δεν μπορούν να γυρίσουν στο Ιράν. Πλέον έχουν επικοινωνία με τους συγγενείς. Όσο ήμουν πιο μικρή δεν σκεφτόμουν τόσο να γυρίσω, αλλά όσο μεγαλώνω βλέπω την επιθυμία μου να γυρίσω, όχι για να ζήσω, αλλά για να δω τους ανθρώπους που έχω χρόνια να δω. Έχω ξαδέρφες που δεν τις έχω δει ποτέ μου. Μιλάμε μέσω social media" δήλωσε στη συνέχεια.
Οι συνθήκες ζωής στο Ιράν
Μιλώντας για το Ιράν σήμερα, ανέφερε ότι "Ο μέσος όρος μισθού σε αντιστοιχία, είναι 200-300 ευρώ. Για να κάνεις τα καθημερινά ψώνια στο Super Market χρειάζεσαι 70 ευρώ και ένα σπίτι να το νοικιάσεις, χρειάζεσαι 400 ευρώ. Ο κόσμος που παίρνει μισθό 300 ευρώ, δεν βγαίνει. Υπάρχουν οικογένειες που μπορεί να τρώνε πλέον κρέας μια φορά τον μήνα, γιατί ανεβαίνουν συνέχεια οι τιμές στα πάντα αλλά ο μισθός μένει ίδιος. Δεν βγαίνει ο κόσμος να κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να πληρώσει. Η γυναίκα στον δρόμο σίγουρα πρέπει να έχει το χιτζάμπ της, να φορά μακρυμάνικη μλπούζα, μαντίλα στο κεφάλι με καλυμμένα τα μαλλιά. Αν και βλέπουμε ότι μετά από αυτό που έγινε με τη Μαχσά Αμινί και όλο το κίνημα, προσπαθούν λίγο να δώσουν μια ελευθερία στον κόσμο".
"Θέλω τόσο να γυρίσω στο σπίτι της γιαγιάς μου στο Ιράν για να τη δω. Κάθε φορά μου λέει: "Θα φύγω με τον καημό και δεν θα σας ξαναδώ". Κάθε φορά που μου το λέει αυτό... Είναι άδικο" είπε με δάκρυα στα μάτια η Γιασμίν Αλιζαντέ.