Με έντονη παρουσία σε θέατρο αλλά και τηλεόραση, αυτόν τον χειμώνα η Νίκη Παλληκαράκη διανύει μια ιδιαίτερα δημιουργική και έντονη θεατρική σεζόν συμμετέχοντας σε τρεις παραγωγές: Στο έργο μυστηρίου "Μάρτυρας κατηγορίας" στο θέατρο Χορν που συνεχίζεται για 3η συνεχή χρονιά, στην παράσταση για όλη την οικογένεια "Παναγία των Παρισίων" στο "Θέατρον" Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός κόσμος αλλά και στην τρυφερή ιστορία της "Κουταλένιας" στο θέατρο Μουσούρη.
Μιλώντας στο madamefigaro.gr, η ηθοποιός Νίκη Παλληκαράκη εξηγεί πώς διαχειρίζεται το "πέρασμα" από τον έναν ρόλο στον άλλο...
Φέτος καλείσαι να ερμηνεύσεις τρεις τόσο διαφορετικούς ρόλους. Υπάρχει κάποιο τελετουργικό που σε βοηθά να μπαίνεις στην ψυχολογία κάθε χαρακτήρα;
Κατ’ αρχάς αισθάνομαι ευτυχής που είμαι τόσο "γεμάτη” θεατρικά αυτόν το χειμώνα - σε τρεις εξαιρετικές παραστάσεις που και καλλιτεχνικά και εμπορικά πηγαίνουν τόσο καλά. Όσο αφορά στο τελετουργικό, θα έλεγα πως είναι αυτό ακριβώς που κτίζω και διαμορφώνω μαζί με τον σκηνοθέτη και τους συναδέλφους μου στις πρόβες, την πιο δημιουργική περίοδο κάθε παράστασης κατά την άποψή μου.
Σχετικά με την παράσταση "Η Παναγία των Παρισίων" πώς είναι η συνεργασία με έναν πολυμελή θίασο σε μια τόσο μεγάλη παραγωγή;
Είναι ευλογία να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που είναι φίλοι εδώ και πάρα πολλά χρόνια και που τους εκτιμάς και θαυμάζεις, όχι μόνο ως ηθοποιούς αλλά και ως ανθρώπους.
Από αριστερά: Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Νίκη Παλληκαράκη, Μιχάλης Μαρκάτης, Ιβάν Σβιτάιλο, Βασιλική Ανδρίτσου, Ορέστης Τρίκας, Τάσος Χαλκιάς, Χρυσάνθη Παπαλεβέντη.
Στο έργο υποδύεσαι τη μητέρα της Εσμεράλδας, την Πακέτ. Πώς προσεγγίζεις τον ρόλο σας σε αυτό το εμβληματικό έργο του Ουγκώ, που μιλά για το περιθώριο και την αδικία;
Φέτος, θεωρώ δώρο τον ρόλο που μου εμπιστεύτηκε η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη και την ευχαριστώ γι’ αυτό. Είμαστε συνεργάτες από το 2014. Έχουμε ήδη αναπτύξει έναν κοινό κώδικα συνεννόησης οπότε προσεγγίσαμε τον συγκεκριμένο ρόλο του σπουδαίου αυτού συγγραφέα με σεβασμό και απόλυτη αλήθεια. Καμιά φορά η τραγικότητα ενός ρόλου μπορεί να παραπέμψει σε κάτι πολύ μελό, σε μια ευκολία, κάτι που απέφυγε η Κωνσταντίνα. Νομίζω πως το αποτέλεσμα μας δικαίωσε και τις δύο.
Μια μητέρα και μάλιστα τη μαμά ενός κοριτσιού με αυτισμό υποδύεσαι και στην παράσταση η "Κουταλένια". Υπάρχει κάποιο κοινό στοιχείο που ενώνει αυτές τις δύο μητέρες;
Η "Κουταλένια" είναι ένα σύγχρονο έργο που μιλά για την ιδιαιτερότητα ενός παιδιού με αυτισμό. Όμως ως οντότητα, η Μάνα πάντα κουβαλάει τη δύναμη και τη δυναμική για τον καθένα από εμάς, λειτουργεί ως Αρχέτυπο για τον κάθε άνθρωπο εδώ και αιώνες. Και στις δύο αυτές μανάδες το κοινό στοιχείο που βρήκα είναι η λατρεία και η βαθιά αγάπη για το παιδί τους, που τους καθόρισε καταλυτικά την ίδια τους τη ζωή.
Ως ηθοποιός πώς κάνεις τη μετάβαση από το εσωτερικό δράμα της "Κουταλένιας" σε μια μεγάλη παραγωγή όπως η "Παναγία των Παρισίων";
Νομίζω πως το κλειδί είναι η διαφορετική φύση των δυο έργων. Η "Κουταλένια" είναι ένα σύγχρονο έργο που απαιτεί υποκριτικά άλλη προσέγγιση από το διαχρονικό κείμενο του Βίκτορος Ουγκώ. Αυτόματα στα δύο έργα τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες έννοιες αποκτούν διαφορετικό μέγεθος. Ο Βίκτωρ Ουγκώ μου θυμίζει πολλές φορές τους δικούς μας τραγικούς ποιητές. Κι ίσως αυτό να τον κάνει τόσο σπουδαίο.
Τα παιδιά θεωρούνται το πιο δύσκολο αλλά και το πιο ειλικρινές κοινό. Πώς εισπράττεις αυτή την αμεσότητα πάνω στη σκηνή;
Είναι όντως έτσι ακριβώς όπως το λες. Και αυτό για μένα ανεβάζει πολύ ψηλά τον πήχη της ευθύνης μας. Διαμορφώνουμε τη θεατρική παιδεία και την αισθητική αυτών των παιδιών. Αυτός ίσως να είναι και ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο τα τελευταία χρόνια συμμετέχω στις παιδικές παραστάσεις του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού πάντα σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Νιώθω όλο και πιο περήφανη που είμαι μέρος αυτών των παραστάσεων.
Έχει τύχει κάποιο παιδί να φωνάξει κάτι κατά τη διάρκεια της παράστασης που να σε έβγαλε από τον ρόλο ή να σε έκανε να χαμογελάσεις;
Ναι, πολλές φορές! Το παιδί δεν ελέγχεται εύκολα - ειδικά στις παραστάσεις με τα σχολεία - και μπορεί να πει κάτι τόσο έξυπνο και αυθόρμητο, που μας πιάνουν τα γέλια.
Αισθάνεσαι μεγαλύτερη ευθύνη όταν παίζεις μπροστά σε παιδιά, γνωρίζοντας ότι για κάποια από αυτά ίσως είναι η πρώτη τους επαφή με το θέατρο;
Απολύτως! Η μαγεία του θεάτρου ξεγυμνώνει συναισθήματα και σκέψεις ουσιαστικές για την ανθρώπινη ψυχή και συμπεριφορά. Είναι το μέγιστο δώρο για κάθε παιδί.
Μετά από τρία χρόνια στον "Μάρτυρα Κατηγορίας", έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τον ρόλο σου από την πρώτη σεζόν μέχρι σήμερα;
Είναι μεγάλο το στοίχημα να εξελίσσεις καθημερινά τον ρόλο σου εδώ και τρία χρόνια και να εκμεταλλεύεσαι την αμεσότητα του θεάτρου. Κάθε παράσταση διαφέρει εφόσον είναι άλλοι και οι θεατές. Το κοινό είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός.
Τρεις παραστάσεις σε μια σεζόν. Πώς βρίσκεις χρόνο για προσωπική ζωή;
Η αλήθεια είναι πως φέτος για μένα είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα από πλευράς ελεύθερου χρόνου. Αλλά το να πρέπει να είμαι δοσμένη τόσο πολύ στο θέατρο με απόλυτη πειθαρχία και - ας μου επιτραπεί ο όρος- μοναστική αφοσίωση, δεν διαφέρει και πολύ από την κοσμοθεωρία μου απέναντι στη δουλειά μας.
"Η Παναγία των Παρισίων": "Θέατρον" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος" κάθε Σάββατο στις 14:30 & κάθε Κυριακή στις 11:30.
Πηγή MadameFigaro.gr