Η Σοφία Μουτίδου φιλοξενήθηκε στο vidcast της Δάφνης Καραβοκύρη και μίλησε στο "LEGIT" για τη σχέση που είχε με τους γονείς της, την εγκατάλειψη που είχε αισθανθεί από τον πατέρα της όταν αυτός έμεινε για περίπου ένα χρόνο για δουλειά στη Γερμανία αλλά και για τον θάνατο της μητέρας της.
Η σχέση με τον πατέρα της
Όπως εξήγησε η γνωστή ηθοποιός, η ίδια και οι γονείς της έμειναν κάποια χρόνια στη Γερμανία και στη συνέχεια, η ίδια και η μητέρα της επέστρεψαν στη χώρα μόνες. "Γυρνώντας στην Ελλάδα, έγινε ξαφνικά ο μπαμπάς μου 'εχθρός' και η μαμά μου φίλη. Έμεινε ο μπαμπάς 1,5 χρόνο στη Γερμανία για να συμπληρώσει τα συντάξιμα, και ήρθα στην Ελλάδα μόνο με τη μαμά. Εκείνο το διάστημα, μαζί με το γεγονός ενός φοβερού αποχωρισμού που είχα στο αεροδρόμιο από τον μπαμπά... Όταν τον αποχαιρέτησα για να γυρίσω στην Ελλάδα και αυτός να μείνει έναν χρόνο εκεί, νομίζω είναι από τα ισχυρότερα σημεία της ζωής μου ως τραύμα" ανέφερε η Σοφία Μουτίδου και συμπλήρωσε:
"Το μεγαλύτερό μου τραύμα στην παιδική μου ηλικία, είναι η τζαμαρία του αεροδρομίου, που εγώ έκλαιγα με αναφιλητά, μύξες και δάκρυα, προσπαθώντας να μυρίσω την ανάσα του από την άλλη μεριά. Νομίζω τώρα, ότι εκεί ένιωσα ότι με πρόδωσε. Αλλά τότε δεν το ήξερα. Μετά κατάλαβα ότι όλο το κακό το υπέστην εκεί. Δεν κατάλαβα πότε ξεκίνησε αλλά κατάλαβα ότι η κατηγόρια τελείωσε όταν πέθανε. Το εξέφραζα με συνεχούς καβγάδες για οτιδήποτε, ασυνεννοησία, ένα τεράστιο χάσμα, το οποίο εγώ προσπαθούσα να γεμίσω συνέχεια".
Ο θάνατος της μητέρας της
Όσον αφορά την απώλεια της μαμάς της, η Σοφία Μουτίδου δήλωσε πως "Από ότι βλέπουμε μετά από 12 χρόνια ψυχοθεραπείας, δεν το διαχειρίστηκα καλά. Το διαχειρίστηκα δύσκολα. Όταν πέθανε ήμουν κι εγώ νεκρή. Εγκαθιδρύθηκε για πρώτη φορά ο πανικός. Έπαθα πρώτη φορά κρίση πανικού. Ήμουν στο αστικό λεωφορείο και κατέβηκα. Νόμιζα ότι πεθαίνω. Πήρα τηλέφωνο σε ένα κέντρο ψυχικής υγείας -τότε- και μου είπαν ότι είχαν κλείσει οι ομάδες. Το αντιμετώπισα με αντικαταθλιπτικά, πήγα στον ψυχίατρο. Ήμουν 20 χρονών. Δεν με τρόμαξε καθόλου ότι θα είμαι δέσμια μιας φαρμακευτικής αγωγής. Τα αντικαταθλιπτικά ήταν ταμπού τότε, αλλά εγώ δεν τα είχα ταμπού. Είχα πίστη στην επιστήμη".