Γιώργος Κωνσταντίνου: "Ο πατέρας μου δεν έδινε σημασία ούτε για εμένα. Μόλις γεννήθηκα, εξαφανίστηκε από τη ζωή μου"

"Όταν "έφυγε" η μητέρα μου, τα έβαψα μαύρα. Έκανα έξι μήνες να συνέλθω" εξομολογήθηκε ο Γιώργος Κωνσταντίνου

ΓΡΑΦΕΙ: YUPIII TEAM

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου βρέθηκε καλεσμένος στο "The 2Night Show", ο οποίος μίλησε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου σχετικά με την πολυετή καριέρα του στην υποκριτική αλλά και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια, την εγκατάλειψη από τον πατέρα του. Επιπλέον, αναφέρθηκε στον εθισμό του στον τζόγο, την οικονομική καταστροφή, που βίωσε ως παραγωγός, αλλά και για τους φίλους που τον εκμεταλλεύτηκαν.

Ο γνωστός πρωταγωνιστής δήλωσε αρχικά πως "Είμαι 91 ετών. Το περίεργο είναι για τον κόσμο που απορεί ότι στην ηλικία μου είμαι πάνω στη σκηνή. Πολλές φορές έχουμε προβλήματα υγείας και είναι περίεργο πως πηγαίνεις στο θέατρο και εξαφανίζονται όλα. Μέχρι να βγω στη σκηνή σκέφτομαι 'Πώς θα βγω την παράσταση, δεν ξεκουράστηκα όλη μέρα'. Αλλά μόλις βγω έχουν χαθεί τα πάντα. η επικοινωνία με τον κόσμο, είναι μαγική. Αν δε δούλευα θα είχα πεθάνει πριν 15-20 χρόνια. Πολλοί συνάδελφοι "έφυγαν" νωρίς, στα 65-70 και ήταν και μεγάλοι πρωταγωνιστές"

Η εξομολόγηση για τους γονείς του

Επιπλέον, ο Γιώργος Κωνσταντίνου δήλωσε πως "Η μητέρα μου έφυγε νωρίς από τις κακουχίες, γιατί ήταν στα μπουλούκια με υγρασίες. Οι γονείς μου ήταν ηθοποιοί, ήταν η Βουγιουκλάκη και ο Παπαμιχαήλ της Αλεξάνδρειας. Είχα πάει μαζί τους δυο φορές στα μπουλούκια, κοιμόμασταν πάνω στα τσιμέντα, κρύο, υγρασίες, πείνα, όλα μαζεμένα. Κάπου τη χτύπησαν στην καρδιά κι έτσι την έχασα. Ο πατέρας μου όμως, έζησε αρκετά. Ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έδινε σημασία για τίποτα, ούτε για εμένα. Μόλις γεννήθηκα, εξαφανίστηκε από τη ζωή μου. Υπήρχαν πολύ χειρότερα τότε για να σκεφτείς και να σου αφήσουν κατάλοιπα. Η κατοχή, οι Γερμανοί μπήκαν στο σπίτι μου, πείνα".

Στο ίδιο πλαίσιο, ο δημοφιλής ηθοποιός ανέφερε ότι "Η μάνα μου ήταν και πατέρας μου μαζί. Με εκείνη είχα ομφάλιο λώρο όλη μου τη ζωή. Όταν "έφυγε", τα έβαψα μαύρα. Έκανα έξι μήνες να συνέλθω. Κάποια στιγμή είχα και έναν πατριό, άγιο άνθρωπο, που τον έλεγαν Παύλο. Ο πατέρας μου είχε σχέσεις με τη μάνα μυ, μιλούσαν όπως και με τον Παύλο"

Η υποκριτική του πορεία

Μιλώντας για την καριέρα του, σημείωσε ότι "Πήγα στο Εθνικό Θέατρο και με έδιωξαν ως ατάλαντο. Μόλις με είδαν να παίζω όπως και σήμερα, με οδήγησαν έξω. Εγώ μετά πήγα στη σχολή του Κουν και την τελείωσα, εκεί μου μπήκε το μικρόβιο του θεάτρου. Ήταν μια σχολή σύγχρονη. Εγώ έπαιζα με φυσικότητα από ένστικτό, όπως στη ζωή. Ατό είναι που δίδασκε ο Κουν. Μας έλεγε να αισθανόμαστε αυτό που παίζουμε, να βγαίνει από μέσα μας για να είναι αληθινό. Αλλιώς γινόταν έξαλλος. Εκεί μέσα μορφωθήκαμε. Ήμουν εγώ, ο Καζάκος, η Μάρθα Βούρτση. Μας έβαζε να παίζουμε και ως κομπάρσοι και εγώ με τον Καζάκο αλλάζαμε και τα σκηνικά και δεν πληρώναμε τη σχολή.

Οι φιλίες και η προδοσία

Στη συνέχεια, ο Γιώργος Κωνσταντίνου ανέφερε πως "Μπορεί ο εθισμός στον τζόγο να με οδήγησε στην απομόνωση, γιατί τα βράδια πήγαινα να παίξω. Αγαπούσα και αγαπώ τους ανθρώπους. Πολλά παιδιά που τα έκανα φίλους, κολλητούς, δεν μου φέρθηκαν καλά. Επειδή ήμουν ο πρωταγωνιστής, πήραν ένα θάρρος παραπάνω και είπαν 'Αυτόν τον κάνουμε ο,τι θέλουμε' γιατί είμαι ένας άνθρωπος ήπιων τόνων. Εκμεταλλεύονταν αυτό το σημείο, γιατί τους έπαιρνα και τους έβαζα στην τηλεόραση και έκαναν πολύ άσχημα πράγματα. Φέρονταν άσχημα. Δεν υπήρχε καθόλου σεβασμός".

Η οικονομική καταστροφή

Επίσης, δήλωσε πως "Δεν μπορείς να κάνεις τον παραγωγό, αν δεν ξέρεις τι θα πει παραγωγή. Υπήρχε μια εποχή που τα μυαλά μας ήταν πάνω από το κεφάλι μας, δεν ήμασταν από την αρχή συγκεντρωμένοι. Επειδή είχα κάποιες ατυχίες με το θέατρο που έπαιζα σαν πρωταγωνιστής και με είχαν τορπιλίσει και βγάλει έξω από το θέατρο, το πήρα πεισματικά και είπα ότι θα κάνω μία μεγάλη δουλειά. Έφαγα το κεφάλι μου, διαλύθηκα οικονομικά τελείως. Έφτασα στο σημείο να τρελαθώ. Δεν ήξερα τι μου γίνεται [...] Εγώ με λίγα λεφτά ξεκίνησα μια δουλειά και ξαφνικά δεν έμπαινε κανείς μέσα Είχαμε δουλέψει 40 άτομα. Που πήγαινα; Εκεί είναι η βλακεία"

"Από τη δουλειά μου πληρώθηκα καλά αλλά η στέρηση, το ότι στερήθηκα πολλά πράγματα, με οδήγησε στον εύκολο τρόπο διαχείρισης οικονομικών. Τα 'πέταγα' από τα παράθυρο. Εκεί ήταν η όλη ιστορία. Χάθηκαν όλα, ήταν εντελώς λάθος. Δε θα το ξαναέκανα ποτέ!" είπε καταληκτικά ο Γιώργος Κωνσταντίνου