Τον Γιώργο Θαναηλάκη υποδέχτηκε στο "Καλύερα δε Γίνεται" του Σαββάτου, η Ναταλία Γερμανού, με την κουβέντα να πηγαίνει αναπόφευκτα και στο αθλητικό κομμάτι. Με αφορμή αυτό, η παρουσιάστρια εξιστόρησε ένα περιστατικό με πρωταγωνιστές την ίδια, τον Φρέντυ Γερμανό και τον Μίμη Δομάζο.
Η εξιστόρηση της παρουσιάστριας
Λίγο πριν το φινάλε της συνέντευξης, η Ναταλία Γερμανού ανέφερε πως "Ασχολούμαι λιγάκι με τα αθλητικά. Τα παρακολουθώ τα αθλητικά. Ο μπαμπάς μου ήταν Παναθηναϊκός. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία του μέρα. Μια φορά είχαμε πετύχει τον Μίμη Δομάζο, Θεός σχωρέστον σε μια θάλασσα στη Σαρωνίδα, που κολυμπούσαμε και με έσπρωχνε. Μου έλεγε Πήγαινε να μιλήσεις στον αρχηγό' και ήμουν εγώ με τα μπρατσάκια μου. Το θυμάμαι σαν τώρα. Ήμουν πέντε χρονών και μου έλεγε: 'Πήγαινε να υποβάλεις τα σέβη σου στον αρχηγό!' Ήθελε από πέντε χρονών να με βάλει στα βάσανα".
Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ
Η Ναταλία είχε βρεθεί τον Μάιο το 2025 καλεσμένη στην εκπομπή "Ενώπιος Ενωπίω", παραχωρώντας μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου, προχωρώντας σε μια συγκινητική εξομολόγηση για τον πατέρα της, Φρέντυ Γερμανο.
"Δεν υπάρχει κάτι που να μην μου λείπει από τον πατέρα μου. Ο μπαμπάς πέθανε το 1999 που σημαίνει ότι μέχρι τότε δεν είχα χρειαστεί να περάσω από περίεργες επαγγελματικές στενωπούς, τα πράγματα ήταν βατά και πιο ήρεμα. Πιο πολύ αυτό που είχα ανάγκη ήταν η αγκαλιά του και η συμβουλή του σε ό,τι έχει να κάνει με τη ζωή μου. Θα φανεί παράξενο αλλά τα προσωπικά μου τα συζητούσα την Φρέντυ και καμιά φορά όταν τύχαινε κάτι επαγγελματικό με την Εριέττα, γιατί ήξερα ότι ο μπαμπάς μου δεν ήθελε να ανακατεύεται σε τίποτα που να έχει σχέση με την τηλεόραση. Υπήρχε ένα stop εκεί από τη μεριά του" είπε η Ναταλία Γερμανού και προσέθεσε:
"Ήταν τόσο τρυφερός, ήταν μια αγκαλιά, έτοιμος να ακούσει όλα τα προσωπικά του παιδιού του. Έφυγε 64 χρονών, πάρα πολύ νέος. Μου είχε υποσχεθεί ένα ταξίδι στη Βιέννη, γιατί μου έλεγε πόσο όμορφα είναι τα Χριστούγεννα στη χιονισμένη Βιέννη και δεν προλάβαμε ποτέ. Έφυγε τον Μάιο και πήγα τον επόμενο χειμώνα και έκλαιγα όλες τις ημέρες που ήμουν εκεί, στη χιονισμένη Βιέννη".