Follow us

Φώφη Γεννηματά: Οι προσωπικές αποκαλύψεις στα «Μεσάνυχτα» | Το βαρύ πένθος, η «μάχη» με τον καρκίνο & οι διακρίσεις στην πολιτική λόγω φύλου

Καλεσμένη της Ελεονώρας Μελέτη βρέθηκε το βράδυ της Δευτέρας η Φώφη Γεννηματά σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη.

Ηλίας Δήμος
ΓΡΑΦΕΙ: ΗΛΙΑΣ ΔΗΜΟΣ
Φώφη Γεννηματά

Από τα πρώτα λεπτά της τηλεοπτικής τους συνάντησης η πρόεδρος τους ΚΙΝΑΛ αναφέρθηκε στο «βαρύ» όνομα της οικογένειας και ξεκαθάρισε πως ανέκαθεν ο πατέρας της αποτελούσε για εκείνη έμπνευση, πρόσεξε όμως όπως είπε να μην αφήσει να εννοηθεί πως εκμεταλλεύεται την απώλειά του για να κερδίσει το συναίσθημα του κόσμου.

«Το σημείο που με έκανε να αλλάξω οπτική ήταν όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί, η Αιμιλία. Πίστευα ότι θα με ρωτήσει μια μέρα, θα μου πει γιατί δεν ενεργοποιήθηκα και δεν ακολούθησα αυτόν τον δρόμο. Και σκεφτόμουν τι θα της απαντήσω, και έτσι πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με τα κοινά» δήλωσε για την ενασχόλησή της με την πολιτική, ενώ αμέσως αναφέρθηκε στις απώλειες των γονιών της, οι οποίες μάλιστα έγιναν με 7 μήνες διαφορά.

«Νομίζω ότι μόνο αυτό θα μπορούσε να συμβεί με αυτούς τους δυο ανθρώπους! Ήταν μαζί από 14 ετών, ήταν μια ζωή μαζί» σχολίασε μιλώντας παράλληλα τόσο για τη μάχη της μητέρας της με τον καρκίνο αλλά και το βαρύ πένθος από την απώλειά τους. «Ένας από τους λόγους που μίλησα και εγώ αργότερα γι' αυτό ήταν ότι πρέπει να σπάσει αυτό το ταμπού επιτέλους. Μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με αγώνα, με προσπάθεια γιατί ποτέ δεν ξεφεύγεις από αυτή την ιστορία, αλλά δεν σταματάς να ζεις, δεν σταματάς να είσαι γυναίκα. Έχεις δικαιώματα και πρέπει να συνεχίσεις να ζεις και πολύ περισσότερο από πριν θα έλεγα» τόνισε και συμπλήρωσε: «Ήταν εξαιρετικά δύσκολο, ειδικά για μένα που δεν είχα αποκτήσει τα δικά μου παιδιά. Σίγουρα όταν έχεις παιδιά είναι πιο εύκολο να προχωρήσεις... βυθίζεσαι και είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις τον θάνατο και την οργή που φέρνει μαζί για την απώλεια, ειδικά όταν είναι τόσο βίαια, τόσο νωρίς, τόσο άδικα και οι δυο, και είναι μεγάλο στοίχημα να μπορέσεις να τα βάλεις αυτά σε μια σειρά στη σκέψη σου και τελικά να γεμίσεις από τα συναισθήματα τα θετικά που οι ίδιοι προσπαθούσαν να μας μεταφέρουν όσο ζούσαν και να μην μας πάρει από κάτω αυτή η όψη. Δεν είναι εύκολο αλλά τελικά το έκανα, βρήκα τις ισορροπίες μου και τα πατήματά μου και προχώρησα».

Με τον καρκίνο όμως αναμετρήθηκε και η ίδια και εξομολογήθηκε στην Ελεονώρα Μελέτη πως όσο κι αν προετοιμαζόταν ή περίμενε να έρθει και στη δική της «πόρτα», ποτέ δεν είναι εύκολο. «Είναι εξαιρετικά δύσκολο να σκέφτεσαι ότι τα παιδιά σου μπορεί να μεγαλώσουν χωρίς εσένα, ότι η μικρή σου μπορεί να μη θυμάται τη μορφή σου, τη φωνή σου, να μην έχει γνωρίσει το χάδι σου... Τουλάχιστον εμείς ήμασταν πολύ μεγαλύτεροι όταν χάσαμε τους γονείς μου. Με έπιανε τρόμος ότι θα άφηνα τα παιδιά μου που με τόσο κόπο και προσπάθεια απέκτησα. Είναι πολύ οδυνηρό [...] Δεν ξέρω αν προετοιμάζεσαι αλλά πίστευα ότι κάποια στιγμή θα χτύπαγε και τη δική μου πόρτα Μετά η καθημερινότητα μας ξεπέρασε, το βγάλαμε από τη ζωή μας, αλλά επανήλθε και αφού επανήλθε μάθαμε να ζούμε με αυτό! [...] Το Σάββατο το διαπίστωσα, τη Δευτέρα χειρουργήθηκα και το επόμενο Σάββατο ήμουν σε συνέδριο και μιλούσα από το βήμα. Η πρόληψη με έσωσε. Η απόφαση να το μοιραστώ δημόσια είναι ότι ήθελα να μεταδώσω πολλά μηνύματα. Πρέπει να σπάσυμε το ταμπού και το στίγμα και το δεύτερο είναι ότι η πρόληψη μπορεί να σώσει τη ζωή σου» δήλωσε μεταξύ άλλων.

Μίλησε όμως και για την πολιτική και απάντησε στην ερώτηση της Ελεονώρας Μελέτη για το αν θα έβλεπε τον εαυτό της σε μερικά χρόνια στη θέση του Πρωθυπουργού, με την ίδια να σχολιάζει αρχικά πως ο κόσμος είναι αρκετά επιφυλακτικός με τις γυναίκες στην εκουσία και να ξεκαθαρίζει πως δεν πρόκειται να δεχθεί οποιαδήποτε διάκριση έχει να κάνει με το φύλο. «Δεν θεωρώ ότι διαφέρω σε κάτι ως προς τις δυνατότητες από τους άντρες που ασχολούνται με την πολιτική. Το ζήτημα έχει να κάνει με το ότι το φύλο δεν μπορεί να καθορίζει ποιοι μπορούν να είναι είτε στην πολιτική σε πιο υψηλή θέση είτε σε έναν άλλον χώρο εργασίας σε μια διευθυντική θέση. Έχει να κάνει με τις δυνατότητες και τις ικανότητες του κάθε ανθρώπου χωριστά. Στην πορεία υπάρχει αυτή η γυάλινη οροφή που κόβει το δρόμο και λέει "ως εδώ γιατί είσαι γυναίκα"! Αυτό δεν μπορώ να το αποδεχθώ και δεν θα το αποδεχθώ».

Διαβάστε Ακόμα