Ηταν 29 Οκτωβρίου του 1969 όταν ένα όμορφο κοριτσάκι ήρθε στον κόσμο. Τα παιδικά της χρόνια η μικρή Ελένη τα πέρασε στη Νίκαια μαζί με τη μητέρα της Ζέτα, αφού νήπιο ακόμη έχασε τον πατέρα της. Ηταν μόλις 2,5 ετών. Αυτό τη σημάδεψε και τη έδεσε ακόμη περισσότερο με τη μητέρα της, η οποία ακόμα και σήμερα αποτελεί σταθερά στη ζωή της, τον φύλακα-άγγελό της.
Η ίδια η Ελένη σε μια από τις πρώτες συνεντεύξεις της είχε πει: «Είμαι ένα παιδί που έχασε τον πατέρα του δυόμισι χρόνων και μεγάλωσε μόνο με τη μάνα του -ο αδελφός μου γεννήθηκε όταν εγώ ήμουν 16, ολόκληρη γυναίκα πια. Μέχρι σήμερα δεν έζησα ποτέ την οικογένεια, όπως τη βλέπαμε στα σίριαλ στην τηλεόραση, στους Γουόλτονς ή στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι (μια οικογένεια με παππούδες, γιαγιάδες και πολλά αδέλφια). Αυτά έβλεπα, μου άρεσαν και τα ζήλευα. Κακά τα ψέματα, είναι αλλιώτικη η αγάπη και η στήριξη που νιώθεις μεγαλώνοντας σε μια πολυμελή οικογένεια. Νιώθεις πως υπάρχουν ένας, δύο, πέντε άνθρωποι που είναι εκεί για σένα, που σε αγαπούν χωρίς όρους και θα σε αγαπούν ό,τι κι αν συμβεί. Αυτό ήθελα και να το ζήσω ως μάνα, αλλά και να το προσφέρω στα παιδιά μου». Ισως αυτή να ήταν και η αιτία που ήθελε να κάνει μεγάλη οικογένεια και πολλά παιδιά.
Στο Δημοτικό Σχολείο, συμμαθήτρια με τον Γιώργο Λιάγκα, ήταν η ωραιότερη της τάξης. Αλλά το σχολείο δεν ήταν από τις αγαπημένες της ασχολίες. Αν και αγαπητή στους δασκάλους της, η ίδια δεν ενδιαφερόταν πολύ. Στα 16 της ήρθε στον κόσμο ο αδελφός της, ο Θοδωρής Μισσόκαλος, αφού η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε. Η Ελένη του έχει πολύ μεγάλη αδυναμία, αλλά κι εκείνος βρίσκεται δίπλα της σε κάθε της βήμα.