Follow us

Άκης Δήμας: Η συγκλονιστική εξομολόγηση στη Στεφανίδου: «Ο πατέρας μου με σάπιζε στο ξύλο!»

Ο νεαρός που γνωρίσαμε μέσα από το X-Factor ξεδίπλωσε τη δραματική του ιστορία στην Τατιάνα Στεφανίδου.

Άκης Δήμας

Ο Άκης Δήμας, που πριν λίγες εβδομάδες αποκαλύφθηκε το καλλιτεχνικό όνομά του μιας και κατήγγειλε για ενδοοικογενειακή βία και όχι μόνο τον πατέρα του ο οποίος πλέον βρίσκεται στη φυλακή μίλησε για όλα στην πρεμιέρα του «Μαζί σου το Σαββατοκύριακο».

«Είμαστε τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι, πέντε παιδιά. Μεγαλώσαμε με πολλές δυσκολίες, αλλά περάσανε. Αλλά θέλω να σου πω ότι είναι η πρώτη φορά που βγαίνω στην τηλεόραση, παρόλο που είχα δεχθεί κι άλλες προτάσεις. Όλο αυτό δεν το έκανα από κακία αλλά για να βοηθήσω κι άλλο κόσμο. Υπάρχουν κι άλλα παιδιά που βιώνουν αντίστοιχα και ίσως χειρότερα πράγματα, που πρέπει να μιλήσουν. Να βγουν προς τα έξω και να φωνάξουν. Εγώ περίμενα 20 χρόνια για για αυτή τη δικαίωση και λύτρωση, είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό» είπε αρχικά ο νεαρός performer.

Για την προσωπική του ιστορία και πώς ξεκίνησαν τα προβλήματα διηγήθηκε: «Όλα ξεκινάνε πολλά χρόνια πριν, όταν γεννήθηκα εγώ. Η μητέρα μου παντρεύτηκε, έκαναν εμένα και ξεκίνησαν κάποια προβλήματα που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς σε πολλές οικογένειες. Όταν άρχιζαν να έρχονται κι άλλα παιδιά έγιναν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Γεννήθηκαν πέντε παιδιά, η μαμά μου δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Ήταν μια πόλη μικρή, σε μια επαρχία που όλα ήταν πιο κλειστά και κανένας δεν μιλούσε. Γνώριζαν κάποιοι, ίσως και πολλοί, αλλά δεν μιλούσαν για το τι γινόταν» εξηγώντας: «Είχαμε μια δυσκολία γιατί η μητέρα μου ήταν πιο ευαίσθητη και πιο δύσκολη στο να αντιμετωπίσει όλο αυτό το "βουνό" που ερχόταν. Είχαμε όμως και τον πατέρα μας που δεν ήταν ο τέλειος ώστε να βοηθάει ο ένας τον άλλο για να μεγαλώσουν τα παιδιά. Υπήρχαν κάποιες "εκρήξεις"».

«Υπήρχε βία μες στο σπίτι. Υπήρχαν μέρες που ξυπνούσαμε στις 6 το πρωί να μας πάει στα γουρούνια να δουλέψουμε σκληρά, με βία όμως. Ήμαστε παιδιά και δεν το θέλαμε όλο αυτό, ούτε εγώ ούτε τα αδέλφια μου. Ήμαστε 6-7 ετών, στο δημοτικό. Ήταν βίαιος πολύ. Μας χτυπούσε για να ξυπνήσουμε να πάμε στον στάβλο, ήμαστε 5-6 ετών. Υπήρχε ξύλο στις περιπτώσεις που δεν κάναμε καλά τις δουλειές. Χαρακτηριστικά θυμάμαι έναν χειμώνα που έπρεπε να πάμε στον στάβλο να καθαρίσουμε τα ζώα και είχε ρίξει χιόνι. Έκανε πάρα πολύ κρύο και κρυώναμε. Θυμάμαι να μπαίνει μπροστά, να με χαστουκίζει, να με κλωτσάει. Να μου λέει ότι «πρέπει να το κάνεις γιατί το λέω εγώ». Ήταν ένας τύραννος που μας ταλαιπωρούσε κάθε μέρα. Το θέμα μου ήταν ότι κάποιοι τα έβλεπαν όλα αυτά. Μια άλλη μέρα που έπρεπε να καθαρίσουμε τα ζώα έπρεπε να κουβαλήσουμε πλίθες για να χτίσουμε ένα "κτήριο". Και είχε πάλι χιόνι. Θυμάμαι χαρακτηριστικά άρχισε πάλι να με κλωτσάει, πήρε μια βέργα και άρχισε να με χτυπάει. Εγώ πάλι κρύωνα. Και μετά με έβαλε να τις κουβαλήσω μέσα στο κρύο με μανία. Ήμουν 6-7 ετών» συνέχισε, ενώ τόνισε ότι: «αυτά είναι πράγματα που τα έχουν πει και τα αδέλφια μου. Εγώ έφυγα για πολλά χρόνια. Τα έχουν πει στις καταθέσεις τους. Μας έδενε με σχοινιά και αλυσίδες για να μη φεύγουμε από το χοιροστάσιο».

Μάλιστα, ο Σταύρος Δήμας παραδέχθηκε πως δεν ήταν μόνο τα παιδιά της οικογένειας αποδέκτες όλων των δραματικών συμπεριφορών: «Υπήρχε κακοποίηση και στη μαμά. Έχει περάσει πολύ δύσκολα. Την αγαπώ πάρα πολύ κι ας μην το λέω. Με έχουν κάνει οι καταστάσεις πολύ σκληρό για να αντέξω όλο αυτό που βίωσα. Ξέρει ότι την αγαπώ και το απέδειξα και θα της το αποδεικνύω κάθε μέρα. Έχω μπει μπροστά πάρα πολλές φορές για να την προστατέψω. Θυμάμαι μια φορά που είχε γίνει ένας καβγάς και είχα μπει στη μέση. Με είχε σπρώξει και με είχε πετάξει στην άκρη μαζί με τα άλλα δύο αδέλφια μου. Μετά μπήκε ο παππούς μου για να τους χωρίσει αλλά ήταν αργά. Η μαμά μου είχε φάει ήδη πολύ ξύλο, είχε ματώσει. Υπήρχαν διάφορες εκρήξεις τέτοιες συνέχεια. Και όλο αυτό την έκανε κακό ύστερα στη ζωή της. Είναι ένα πλάσμα που δεν φταίει σε τίποτα. Αλλά έχει εμάς και όσο έχει εμάς δεν πρέπει να φοβάται τίποτα».

«Ζούσαμε μέσα στην πόλη. Εγώ δεν είχα ποτέ φίλους. Χαρακτηριστικά στο δημοτικό δεν με κάνανε παρέα επειδή βρομούσα. Μύριζα αυτό το κτηνοτροφικό πράγμα... [...] Υπήρχε όμως βία που δεν οδηγούσε στη νηφαλιότητα των πραγμάτων. Ήμουν πάντα στο τελευταίο θρανίο, επειδή βρομούσα. Και αυτό το έχω σαν πίκρα. Δεν διάβαζα. Στο δημοτικό ήμουν καλός μαθητής, επειδή είχα τον παππού μου που ήταν ο ήρωάς μου, ο σωτήρας μου. Ο παππούς με ώθησε και μου έδειξε τον δρόμο για να φύγω από όλο αυτό. Δεν είχα φίλους. Στο γυμνάσιο πέρασα πάρα πολύ δύσκολα, από bullying από γκέτο που με κυνηγούσαν, με χτυπούσαν και με κρίνανε. Οι φίλοι που είχα στο δημοτικό εξαφανίστηκαν. Πικράθηκα πάρα πολύ γιατί έμεινα μόνος μου στα πιο δύσκολα χρόνια. Έμεινα μόνος και ήταν άνθρωποι που με ήξεραν από μωρό, στη γειτονιά, στο σχολείο, στο φροντιστήριο. Ο παππούς μού έδειξε τον δρόμο να μάθω γράμματα, αγγλικά, ιταλικά και να φύγω από αυτό το παρελθόν. Εγώ έμενα δίπλα, με τον παππού μου μετά τα 13. Με έστελνε κρυφά στο φροντιστήριο. Ο μπαμπάς μου ήθελε να σταματήσω το σχολείο, να μείνω εκεί. Εγώ αντέδρασα σε αυτό» είπε στη συνέχεια, ενώ ανέφερε επίσης: «Στο γυμνάσιο και στο λύκειο είχα κατάθλιψη. Δεν έτρωγα, δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Υπήρχαν άσχημες εικόνες και εκεί. Με κυνηγούσε παντού. Έχω εικόνες πριν τελειώσω το γυμνάσιο να με "σαπίζει" στο ξύλο με ένα σκουπόξυλο επειδή δεν ήθελα να ξαναπάω στον στάβλο ποτέ. Έφαγα πάρα πολύ ξύλο τότε. Με έριξε κάτω, με κλωτσούσε. Με το σκουπόξυλο με σάπιζε στο ξύλο! Δεν μπορείς να φανταστείς τι βίωσα εκείνη την ημέρα. Ο παππούς μου παρακολουθούσε και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Απλά με έμαθε να μην λυγίσω ξανά ποτέ στη ζωή μου».

Διαβάστε Ακόμα